In september vorig jaar gingen Margot en ik de uitdaging al eens aan, in maart ging ik er nogmaals voluit voor, en intussen loopt de derde editie van de Sew Challenge, georganiseerd door Davina.
Aangezien ik niet op haar blogmeet aanwezig was, stuurde Davina mij een verrassingspakket op, met daarin volgende criteria: “Maak iets met het stofje van Mon Depot, gebruik daarbij het garen van de Naaimachine Kliniek en geef de creatie cadeau aan iemand”. Langs haar neus weg vermeldde ze nog, dat het stofje best wel een uitdaging was. Slik.
Toen ik de doos opende, hield ik dus mijn hart vast. Wat had het lot voor mij in petto??? Mijn mond viel bijna open, want het eerste wat ik zag, was een prachtige, glanzende stof, heel soepel, en bezaaid met bloemen en vogeltjes. Het deed mij denken aan een dure Japanse kimono. De doos garen die erbij zat, maakte mij helemaal gelukkig. Wat een prachtig pakket! Het duiveltje op mijn schouder fluisterde in mijn oor: “Zoiets moois geef je toch niet zomaar weg?”
Het engeltje op de andere schouder was echter sterker, en ik deed op mijn Facebookpagina en op Instagram een oproep om een ‘slachtoffer’ te vinden. Er was wel wat interesse, en een keuze maken was niet evident. Gelukkig is Mon Depot helemaal niet gierig, en kon ik makkelijk twee mensen gelukkig maken met een cadeautje. Het eerste zie je hier vandaag.
Sylvie heeft mij de laatste maanden meer dan eens een hart onder de riem gestoken. Zij verdient een bloemetje! Bovendien zag ik haar in verbeelding al lopen in een lange soepele jurk uit deze stof. Sylvie is een mooie vrouw (letterlijk én figuurlijk) met een prachtig figuur, dus ik was heel blij dat ze een jurk van mij wilde dragen. Naar het patroontje moest ik niet lang zoeken, want vorige zomer maakte ik een korte versie van de jurk voor mezelf. En ja hoor, een meet- en twee pasbeurten later, stond Sylvie daar, wondermooi in ‘mijn’ jurk uit Burda Classics herfst/winter 2013/14.
Bedankt, Sylvie, voor je vertrouwen in de goede afloop, en omdat je zo overduidelijk blij was met de jurk.
Neem het van me aan, Davina: ik ben superblij dat je mijn grenzen opnieuw verlegd hebt met deze uitdaging. Het is een prachtig stofje, heel makkelijk te verwerken, het garen kwam goed van pas (naast het zwart, heb ik de versteviging boven de splitten in een bijpassend blauw gestikt), en ik werd helemaal gelukkig omdat ik het cadeau mocht geven. Dankjewel!
Wat denk je? Ben ik geslaagd in deze uitdaging?
Tot snel,
Lieve
Benieuwd naar de andere uitdagingen? Deze dames vertellen je er vandaag meer over:
patat en kroket ❤ mamacreatief ❤ B-naais ❤ Maankindjes ❤ Katrienette ❤
Sewblondes ❤ Mimaloki ❤ De zussen ❤ voor Milo ❤ Vlijtig Liesje knutselt
Bovendien moest ik leren werken met een rolzoomvoetje, want volants en onderkant zijn afgewerkt met een fijn zoompje. Ook de afwerking van de mouwtjes was nieuw voor mij. Het resultaat 
Ergens onderweg trok Margot voor enkele maanden haar 
Zo’n drietal jaar geleden verdiepten Margot en ik ons in de militaire staftechnieken. Door dat intensief jaar samen studeren, pakten Margot en ik de draad weer op… wat een tijdje later ook letterlijk gebeurde! Wat voor mij als een voorzichtige probeersel begon, maakte Margot tot een aanstekelijke naaiblogster, die geen uitdaging uit de weg gaat en haar geduld zwaar op de proef stelt, onder andere met 
Voor al onze naaiperikelen kende ik Tatiana niet. Ik ontmoette haar voor het eerst op het terras van Lieve, toen we onze wilde blogplannen voor de eerste keer bespraken. Sindsdien heb ik die spontane meid met haar aanstekelijke lach en haar Gents accent beter leren kennen. De jonge mama naait graag voor haar kinderen en is niet bang voor een uitdaging, als de kroost weer met een gekke naaivraag komt. Mijn favorietjes van Tatiana zijn ongetwijfeld de 
Ik leerde Lieve kennen tijdens de lessen in
Girls in Uniform 