Ik kreeg enkele maanden geleden van mijn moeder een vijftal meters pauwenstof. Deze stof was in de jaren ’70 een gordijn in onze olijfgroene badkamer. De stof heeft ondertussen vier verhuizen (weliswaar in dozen) overleefd, en ziet er nog steeds picobello uit: een stille getuige van oerdegelijke kwaliteit. Om mijn moeder toch een stukje verleden mee te geven op haar reis naar haar nieuwe heimat Roemenië, besloot ik een mooie toiletzak te maken met de stof die ze al zovele jaren had gekoesterd.
Ik gebruikte hiervoor een fantastische tutorial van Handmade Mieke. De stappen zijn heel erg duidelijk uitgelegd en het resultaat ziet er echt mooi uit. Ik naaide een grotere toiletzak met een voorvak en een binnenzakje. Om zeker te zijn dat de binnen- en buitenstof bestand zou zijn tegen uitlopende verzorgingsproducten, behandelde ik deze met ‘HG waterdicht voor textiel’.
En of mijn moeder blij was met haar verrassing! Vlak voor ik deze zomer op reis vertrok naar mijn ouders in Roemenië, vroeg ze me om dezelfde toiletzak nog eens te maken en mee te brengen. Geen probleem want stof genoeg. Groot was echter mijn verbazing, toen mijn moeder mij vertelde dat het eigenlijk een cadeautje was voor zichzelf. Ze was het originele exemplaar immers verloren onderweg naar huis, maar durfde mij dat niet onmiddellijk opbiechten. De gelukkige vinder is nu wel een unieke toilettas rijker!
PS: Ik gebruikte hetzelfde patroon om de toilettas voor Margot in Mali te maken, weliswaar in een iets kleinere versie. Hiervoor recycleerde ik een hemd in desertstof uit de Stock Americain, met de nodige leuke accenten op de binnenstof.
Hebben jullie ook al eens een toilettas gemaakt? Ik ben nog op zoek naar een goed mannenmodel, dus tips zijn steeds welkom!
Het lijkt wel alsof er in mijn omgeving weer een babyboom aan de gang is. Zwangere kennissen, pas bevallen aangetrouwde nichtjes… Oh, wat zijn die kleintjes toch schattig! Voorlopig hoef ik niet ver te zoeken voor een geboortecadeautje. Een tijdje geleden maakte ik een schattig rompertje voor een klein indiaantje, en dat patroontje (Burda Kids 9384) bestaat in verschillende uitvoeringen.
Met een bevalling en een babybezoek in het vooruitzicht, kroop ik achter mijn naaimachine. Het kleine meisje werd enkele maanden geleden al geboren, dus maakte ik maatje 86 met een restje van een fleurige zomerjurk. Hoe schattig! Ik zou meteen een meisje willen ‘maken’ om dit aan te zien. Ik vermoed echter dat mijn ventje niet zal willen meewerken 😉. Ik liet het zakje op de borst weg, en koos voor kaki in boorstof en kamsnaps. Zo krijgt het girly rompertje toch weer iets stoers.
Geen idee wat de baby-op-komst zal worden. Ik ken mama’s stijl ook niet zo goed, en vond niet meteen een ‘veilig’ stofje in mijn restjesbak. Tot nu toe heb ik vooral voor de neefjes in de familie, of voor mezelf genaaid, en de stofjes zijn dan ook erg jongensachtig of net het tegenovergestelde. Bij de Stoffenknop vond ik een superschattig Disney stofje in een grijs-blauw met zwart. Tenzij het zo’n meisje-meisje wordt, vind ik het pakje wel unisex. Deze keer koos ik voor het model zonder beentjes, in maatje 68. Oei, dat klinkt vreemd. Bon, je begrijpt wel wat ik bedoel. Zwarte boordstof en ijzeren drukknopen maakten het geheel af.
Tja, ik smelt helemaal wanneer ik de kruippakjes zie liggen. Hopelijk zijn de mama’s er ook blij mee.
Zoals jullie reeds konden lezen in deel 1, had ik het genoegen om (door omstandigheden) op vakantie een gordijn te kunnen naaien.
De lengte van de panden bedroeg bijna drie meter, dus er was best nog wel wat stof over. Zonde toch, om dat zomaar te laten liggen… De drie kussens in de zetel bleven maar naar mij lachen… die kon ik toch niet zo achterlaten? Als de rechtmatige eigenaars het toch maar niets zouden vinden -wat ik betwijfel- dan kunnen ze de hoesjes er toch gewoon terug afhalen?!
De kussensloopjes waren, in tegenstelling tot de gordijnen, een makkie. Ik maakte ze zoals een klassieke beddengoed-kussensloop met ‘flappen’.
Ondertussen draaide mijn uitgerust naaibrein op volle toeren, want er bleef best wel nog wat stof over… dus ik besloot een oplossing te vinden op de vraag ‘waar ook alweer die afstandsbediening van de tv of dvd is gebleven’.
Het resulteerde in een zelfgemaakt zakje, dat je over de leuning van de zetel kunt hangen, en waar je die afstandsbediening netjes in kwijt kan, samen met je favoriete boek. Want lezen, daar vraagt deze locatie toch om, niet?
Aangezien ik best wel tevreden was met het resultaat van het zakje, heb ik er een tutorial over gemaakt die je hieronder kan terugvinden.
Er is nog een groot stuk over van het andere pand, zo’n 4*0,5m… hebben jullie nog ideetjes wat je er nog zoal zou kunnen van maken? Ik maak jullie voorstellen zeker over aan de eigenaars! Of wie weet, kan ik volgend jaar opnieuw aan de slag…
Groetjes,
Gastblogster
An
Tutorial zetelzakje
Stap 1: Voorbereiding stof
1) knip 2x een rechthoek uit van 55×20 cm (exclusief naadwaarde) voor de boven- en onderstof, 2) 2x een trapezium voor de zakjes met korte zijde 20 cm , lange zijde 25cm en hoogte 15 cm (exclusief naadwaarde) en 3) 10 cm velcro
Enkel de breedte van de zetelzak is afhankelijk van de zetel. De andere afmetingen heb ik bepaald in functie van de grootte van de afstandsbediening die erin moest kunnen.
Je kan vlieseline tussen de boven- en onderstof strijken. Let er dan wel op, dat het enkelzijdige kleefvlieseline is, aangezien je aan de binnenkant naait en dus het geheel binnenstebuiten moet kunnen keren.
De velcro dient om het geheel op zijn plaats te houden, indien het gewicht langs beide zijden verschilt. De breedte doet er niet zoveel toe. Ik heb er van 1,5 cm gebruikt.
Stap 2: Velcro bevestigen
Naai beide velcro’s aan de GOEDE zijde van de onderstof (= de kant die je niet ziet en die over de stoelleuning komt te liggen) op 3cm van de rand in het midden van de korte zijde.
Stap 3: Zakjes voorbereiden
Zoom de lange zijde van beide zakjes om.Leg één van de zakjes met de SLECHTE zijde op de GOEDE zijde van de bovenstof (zodat je alleen maar de goede kant ziet van beide stoffen) en stik met een siersteekje het zakje in twee.
Stap 4: Boven- en onderstof verbinden
Leg het tweede zakje op dezelfde manier op de bovenstof en leg daarna de onderstof met de GOEDE zijde op de GOEDE zijde van de bovenstof en de GOEDE zijden van de zakjes.Speld alles zodanig vast dat de naadwaarde van de trapezium-vorm van de zakjes mooi in de naadwaarde van de boven- en onderstof past. Behoudt een keergat van +/- 5cm op een van de lange zijden van de boven-en onderstof tussen beide zakjes.Start bij het keergat en stik rondom (! Keergat niet dichtstikken !). Hou extra draad over aan het einde om het keergat dicht te naaien. Knip daarna de naadwaarde bij en knip de hoekjes schuin.
Stap 5: Hocus pocus…
Keer het geheel binnenste buiten door het keergat.Duw de hoekjes zoveel mogelijk uit.Naai tenslotte met de hand het keergat dicht met een blinde steek en klaar is kees!
In september vorig jaar gingen Margot en ik de uitdaging al eens aan, in maart ging ik er nogmaals voluit voor, en intussen loopt de derde editie van de Sew Challenge, georganiseerd door Davina.
Aangezien ik niet op haar blogmeet aanwezig was, stuurde Davina mij een verrassingspakket op, met daarin volgende criteria: “Maak iets met het stofje van Mon Depot, gebruik daarbij het garen van de Naaimachine Kliniek en geef de creatie cadeau aan iemand”. Langs haar neus weg vermeldde ze nog, dat het stofje best wel een uitdaging was. Slik.
Toen ik de doos opende, hield ik dus mijn hart vast. Wat had het lot voor mij in petto??? Mijn mond viel bijna open, want het eerste wat ik zag, was een prachtige, glanzende stof, heel soepel, en bezaaid met bloemen en vogeltjes. Het deed mij denken aan een dure Japanse kimono. De doos garen die erbij zat, maakte mij helemaal gelukkig. Wat een prachtig pakket! Het duiveltje op mijn schouder fluisterde in mijn oor: “Zoiets moois geef je toch niet zomaar weg?”
Het engeltje op de andere schouder was echter sterker, en ik deed op mijn Facebookpagina en op Instagram een oproep om een ‘slachtoffer’ te vinden. Er was wel wat interesse, en een keuze maken was niet evident. Gelukkig is Mon Depot helemaal niet gierig, en kon ik makkelijk twee mensen gelukkig maken met een cadeautje. Het eerste zie je hier vandaag.
Sylvie heeft mij de laatste maanden meer dan eens een hart onder de riem gestoken. Zij verdient een bloemetje! Bovendien zag ik haar in verbeelding al lopen in een lange soepele jurk uit deze stof. Sylvie is een mooie vrouw (letterlijk én figuurlijk) met een prachtig figuur, dus ik was heel blij dat ze een jurk van mij wilde dragen. Naar het patroontje moest ik niet lang zoeken, want vorige zomer maakte ik een korte versie van de jurk voor mezelf. En ja hoor, een meet- en twee pasbeurten later, stond Sylvie daar, wondermooi in ‘mijn’ jurk uit Burda Classics herfst/winter 2013/14.
Bedankt, Sylvie, voor je vertrouwen in de goede afloop, en omdat je zo overduidelijk blij was met de jurk.
Neem het van me aan, Davina: ik ben superblij dat je mijn grenzen opnieuw verlegd hebt met deze uitdaging. Het is een prachtig stofje, heel makkelijk te verwerken, het garen kwam goed van pas (naast het zwart, heb ik de versteviging boven de splitten in een bijpassend blauw gestikt), en ik werd helemaal gelukkig omdat ik het cadeau mocht geven. Dankjewel!
Wat denk je? Ben ik geslaagd in deze uitdaging?
Tot snel,
Lieve
Benieuwd naar de andere uitdagingen? Deze dames vertellen je er vandaag meer over:
Af en toe waag ik me eens aan een experiment… Ik was helemaal gek op een roze strechkatoentje, gekocht bij Toverstof, en wilde er een jurk met spaghettibandjes mee maken. Een patroon had ik niet meteen voorhanden, dus waarom zou ik mij niet baseren op het jurkje dat ik eens maakte, overgetekend van een bestaand exemplaar? Ik haalde het patroontje van toen boven en knipte de stof.
Maar… ik was vergeten dat het eerste jurkje toch wel heel aansluitend was. Lees: het sloot om mijn lichaam als een korset, en een push-up bh was niet meer nodig! Toen ik de roze panden in elkaar stikte en voor het eerst paste, kon ik nauwelijks ademhalen. Verdorie, wat nu gedaan? Ik kon er natuurlijk een rokje van maken, want vanaf de heupen was het ok, maar dat is toch eeuwig zonde van de mooie stof?
Gelukkig trokken mijn vriendinnen en ik een paar dagen later naar de Kempen, voor een weekendje vol naaiplezier. Er zat niets anders op dan een strook stof in de zijnaden van mijn onafgewerkte jurk te naaien. An had nog wat fournituren nodig voor haar project, dus trokken we met een bon uit de goodybag gezwind naar Miss Anaïs. Ik vond er een prachtig stukje stof, waarvan ik vermoed dat het kant is… Een beetje duur, maar gelukkig had ik niet zoveel nodig en kregen we -dankzij de bon- een korting van 20%.
Wat volgt, is een heel parcours van naaien, passen, opnieuw stikken, terug passen… Telkens kon ik rekenen op de assistentie van mijn twee vriendinnetjes. De jurk werd letterlijk op mijn lijf gemaakt. Zonder hen was het nooit gelukt. Dankjewel, An en Liesbet! Als ik eens iets terug kan doen…
Jammer genoeg weet ik wel zeker, dat ik dit jurkje niet ga dragen. Het is toch wel heel apart geworden… In mijn ogen is het een kruising tussen een communiejurkje (een beetje bloot, maar ik heb het dan over de combinatie van de stoffen) en een sexy nachtkleedje. Intussen heb ik er de schaar in gezet. Deze mooie stoffen krijgen binnenkort een andere bestemming.
Heb jij dat ook wel eens, dat er ogenschijnlijk niets mis is met een naaisel, maar dat je het toch niet wil dragen?
Tot snel,
Lieve
PS: Het slechte gevoel dat ik bij de jurk heb, is zelfs zo erg, dat ik niet de straat op durfde voor de foto’s. Mijn ventje en ik bleven dus binnen de grenzen van ons eigen tuintje. Michael Moors slaagde er toch maar weer in, er iets moois van te maken. Bedankt schatje!
Het zal je maar voorvallen… op vakantie vertrekken met je naaimachine en dan tot de constatatie komen dat je die broodnodige stroomkabel/pedaal bent vergeten…!
Het overkwam de eigenaars van onze vakantiebestemming. Misschien wel de leukste toevalstreffer voor mij! Want dat onderdeel past nu net wel in mijn bagage! Ik kreeg een vrijblijvende vraag waar ik maar al te graag op inging, hoewel… het project omhelsde een paar gordijnen op maat te maken in de mooie erker.
Moet dat nu juist iets zijn wat ik nog nooit gedaan had… dus ik vertrok niet onvoorbereid op vakantie. Het kernwoord van dit project was METEN. Bij aankomst nam ik dan ook eerst alle mogelijke maten op en bestudeerde het materiaal dat ik ter beschikking kreeg.
Gelukkig had ik voor mijn Brother Innovis 100 ook een minder geavanceerde naaimachine gebruikt en vond ik snel terug hoe ik die draadspanning weer moest afstellen en die onderdraad ophalen zonder eerst de handleiding te moeten doornemen.
Maar zoals altijd, schuilt er altijd wel een verrassing om de hoek… na het spelden van de boordband over de twee panden kwam ik 20cm tekort… :-s ; gelukkig vind je hier overal van die winkeltjes met snuisterijen en kon ik na een dagje zoeken terug aan de slag.
Het gordijn moest in twee panden tot iets boven de grond komen, gefronst worden dmv de boordband en helemaal naar rechts kunnen schuiven voor het muurtje waar de glaspartij begon. Wat denken jullie…? Ik vind het alvast geslaagd…
In het begin zat ik nogal met de handen in het haar. Het zijn hele stevige katoentjes, en ik naai zelden met geweven stoffen. Maar na de brillenhoesjes die ik maakte voor mijn schoonmoeder, had ik de smaak te pakken. De foto’s voor de blog bewaar ik op een externe harde schijf, die overal mee naartoe gaat. Een glanzend exemplaar, dat intussen vol krassen staat. Daarom bedacht ik, dat ik de schijf maar beter goed zou beschermen, en het idee was geboren.
Uit mijn stapeltje stoffen koos ik het minst evidente exemplaar. Stoffen waarbij ik rekening moest houden met de print, mijdde ik tot nu toe als de pest. Maar ik moest er toch ooit eens mee aan de slag, dus waarom nu niet? Recht bleek op geen enkele plek recht in dit katoentje, dus de uitdaging was nog nét iets groter. Het werd een heel gepuzzel om de patronen op de juiste plek te knippen, en de print dan nog overeen te laten komen. Soms schuift er wel eens een streepje op, terwijl dat net eronder wél overeen komt… Maar het is me vrij goed gelukt, en ik ben heel tevreden met het resultaat.
Handig, dit zakje, vooral omdat ik het bijhorende kabeltje meteen een eigen vakje gegeven heb. Deze neem ik van nu af aan vol vertrouwen overal mee naartoe!
Zelf aan de slag? Scroll dan vooral verder voor de foto tutorial…
Tot snel,
Lieve
Tutorial voor een harde schijf van 12,5*7,5 cm
Knip alle patroondelen: buitenstof en voering van de klep (11*13 cm), H630 vlieseline klep (10*12 cm) – buitenstof en voering van het voorvak (13*13 cm) – buitenstof 2x (16*13 cm) – H630 vlieseline 2x (15*12cm) – voering 2x (16*13 cm). In totaal heb je dus 11 stuks geknipt.
Strijk vlieseline op de voorkant van de klep en op de buitenstoffen van het hoesje. Het voorvak moet niet verstevigd worden.
Stik drie kanten van de klep, goede kant op goede kant, op 1,2 cm van de rand. De hoekjes knip je schuin af.Keer de klep naar de goede kant en strijk plat.Stik de twee stukken van het voorvak goede kant op goede kant langs de bovenkant dicht.Keer en strijk plat.Plaats het voorvak op de goede voorkant van het hoesje. Zorg, indien nodig, dat de print mooi doorloopt. Rijg beide stukken op 0,5 cm op elkaar.Naai voor- en achterkant van de hoes langs drie kanten aan elkaar. Laat de bovenkant open. Knip de hoekjes schuin af (zoals bij de klep) en keer naar de goede kant.Schuif voering in buitenstof, en plaats de harde schijf in het zakje. Zo kan je nagaan of de afmetingen kloppen. Want het zakje mag niet te nauw aansluiten, maar je schijf mag er ook niet zomaar uitschuiven…Haal alles weer uit elkaar, en duw de hoeken van buitenstof en voering plat, zodat de naden op elkaar liggen. Mijn schijf is 2 cm dik, dus ik stik op 1 cm van de hoek. Knip het hoekje af.Op die manier bekom je zowel bij voering als bij buitenstof een rechthoekige bodem.Om de print mooi te laten doorlopen, leg je de klep nu op zijn plaats. Steek alle stukken opnieuw in elkaar, inclusief harde schijf. Op die manier hou je rekening met de dikte van de harde schijf. Indien nodig, knip je de open kant een stukje bij. Haal alles nadien weer uit elkaar.Rijg de klep, goede kant op goede kant op de buitenstof, aan de achterkant van het hoesje. Stik op 0,5 cm van de rand.Schuif de buitenkant in de voering, goede kanten op elkaar. Je ziet dus de binnenkant van de voering, en de klep ligt tussen de twee stoffen.Stik voering en buitenstof aan elkaar, op 1 cm van de rand. Laat een keergat in de achterkant van het zakje.Keer alles naar de goede kant en duw de voering op zijn plaats (let vooral op de hoekjes). Het keergat is voorlopig nog open. Controleer, met de harde schijf in het zakje, of alles mooi op zijn plaats zit.Vouw de rand van het keergat naar binnen, en speld de opening dicht.Stik alles door op enkele mm van de rand. Zo sluit je meteen het keergat.Plaats de kamsnaps of drukknopen op 1 cm van de rand in het midden van de klep, en meet waar het andere stukje moet komen in de stof van het voorzakje. Als het goed is, is dat ook op 1 cm van de rand en exact in het midden, maar mocht het niet overeen komen, kan je dat knopje makkelijk iets verplaatsen. En klaar is het zachte harde schijf hoesje!
Stuur je ons een foto van jouw creatie? Ik ben benieuwd!
Onder leiding vanMarjolein, naait een groepje blogsters elke maand rond een thema of een aantal criteria. Vorige maand naaide ikdeze outfit, nu moest ik op zoek naar iets in het thema ‘Back to school’. Toen ik het thema voor het eerst zag, zat ik met de handen in het haar… maar dankzij een duwtje in de rug van Marjolein herself, zag ik dan toch het licht!
Als ik terugdenk aan mijn schooltijd, heb ik niet enkel hele leuke herinneringen aan drie zalige jaren op Don Bosco TI, maar ook aan het grootste deel van mijn jeugd, dat ik op de Onze-Lieve-Vrouw-Visitatie doorbracht. Vanaf het eerste kleuterklasje tot in het vierde middelbaar zat ik ‘bij de blauwkes’. Inderdaad, donkerblauw en wit overheersten toen mijn (eerder beperkte) kleerkast. Intussen zijn heel wat jaren verder, en is blauw nog steeds mijn lievelingskleur. Ik heb dus geen trauma’s overgehouden aan mijn uniformjaren.
Vierde studiejaar – OLV Visitatie Sint-Amandsberg – Rara, wie ben ik?Zesde middelbaar – Don Bosco Technisch Instituut Sint-Denijs-Westrem
Waarom geen ode aan mijn blauw-witte uniform, bedacht ik? De rok, daar moest ik niet lang over nadenken…
Toen ik nog bij Boho naaide, maakten we als tweede stuk een gevoerd rokje. Ik koos voor een rechte rok met tailleband, figuurnaden en rits achteraan. De stof was een licht grijsblauw, maar bleek nogal moeilijk te combineren met de rest van mijn garderobe. Ik verfde het rokje dus donkerblauw in de wasmachine, en het resultaat kon mij wel bekoren… al zouden de ‘nonnekes’ hem op school waarschijnlijk veel te kort gevonden hebben.
Bij Toverstof kocht ik een prachtige lap zijde, waar ik niet meteen een patroontje op kon plakken. Ik ging op zoek naar inspiratie, en werd verliefd op de V-Neck Tank 02/2017 #106A van Burda. Al twijfelde ik nog om eraan te beginnen, want het leek mij nogal een moeilijk patroon, terwijl ik nog nooit met zijde gewerkt had…
Mijn drempelvrees bleek terecht. Al bij het knippen merkte ik dat de stof fel verschoof en rafelde. Spelden en naalden lieten gaatjes achter, en ondanks het feit dat ik een microtexnaald gebruikte, had mijn machine af en toe moeite met de stof.
Bovendien moest ik leren werken met een rolzoomvoetje, want volants en onderkant zijn afgewerkt met een fijn zoompje. Ook de afwerking van de mouwtjes was nieuw voor mij. Het resultaat is niet perfect, maar ik ben wel fier op mijn doorzettingsvermogen in dit project. Jammer genoeg vindt mijn ventje het maar niets… Geen idee dus, of ik het vaak zal dragen.
In mijn trip down memory lane besefte ik ineens, dat ik van kleins af aan, en van zodra ik er zelf iets over te zeggen had, hakken droeg. Niet zo hoog als nu natuurlijk, maar jullie zullen het met deze moeten doen… al zouden mijn ouders in die tijd toch eens gefronst hebben, mocht ik zo naar school gegaan zijn!
Wat denk je, ben ik geslaagd in de uitdaging?
Tot snel, Lieve
PS: Voor de foto’s combineerde ik het blauw-witte uniform van de Visitatie met Don Bosco als locatie. Ik vond het super dat ik daar foto’s mocht nemen, want het was zeker 10 jaar geleden sinds ik daar een voet binnen zette.
Bedankt aan Peter, voor de toelating, en aan Michael Moors voor de -alweer- superleuke foto’s!
Zomerjurkjes… kan je er ooit genoeg van hebben? Al maakte ik deze zomer al heel wat luchtige outfits, zoals mijn Hanna, een Odettejurk en een fleurig rokje-met-top, toch lonkte dit prachtige bloemenstofje zo verleidelijk naar mij tijdens een van mijn uitstapjes naar Toverstof.
Hoe mooi ik de tricot ook vond, de zoektocht naar een gepast patroon ging niet over rozen. Pas toen ik blogde over mijn strapless glittertop, zag ik het licht! Waarom niet meegaan met de off-shoulder trend, waar ik zo’n fan van ben? Ik nam het patroontje er terug bij, en hertekende de top-met-schouderstuk naar een A-lijn jurkje. Ik legde het patroon van de Lieve-jurk op dat van de top, plakte ze aan elkaar, en knipte in één beweging voor- en achterpand tegen de stofvouw.
De rest is geschiedenis… Voor ik het wist, stond ik dit fleurige jurkje te showen.
Toch ben ik niet echt overtuigd. Die blote schouders… Wat denk jij, is dit niet te jeugdig voor een veertigjarige girl?
Tot snel, Lieve
PS: De aandachtige lezer merkte natuurlijk meteen een stijlbreuk op… Moeilijk hoor, zo zonder ‘mijn’ fotograaf op stap. Niemand die zegt: “Schatje, je rok ligt niet goed” of “Je hoofd nog wat meer draaien, dat is mooier”. En dezelfde fotokwaliteit zal ik zonder hem natuurlijk nooit bereiken… Deze fotoreeks bestaat uit selfies, gemaakt in de tuin van mijn ouders. Bedankt, papa en mama, voor de mooie locatie!
Ken je dat gevoel; je bent een kledingstuk aan het maken, en het gaat redelijk goed. Hoe dichter je bij de finish komt, hoe ongeduldiger je wordt. Ik heb daar last van. Ik ben niet echt bedeeld met een grote portie geduld, en ben daar bovenop nog een driftkikker. Dus zodra de eindmeet in zicht is, moet het vooruitgaan. Vortsik!
Dan ben je aan de finish, halleluja!!! Trots kijk je naar je werk… en zie je een fout. Wat zeg ik? Een grove fout, een uitschuiver die roept in je gezicht: “Fout in het kledingstuk, HIERZO!!!”
En wat als… je het dan écht niet kunt opbrengen om het weer uit elkaar te halen?
Ik kwam het laatst tegen met een jurkje. Helemaal af, zie ik dat de rits er wel goed inzit, maar dat er een centimeter verschil is tussen beide panden. Een. Hele. Centimeter!!!
Wat doe je dan?
Mijn koppigheid won, en ik weigerde het weer uit elkaar te halen. ‘t Zal wel gaan zeker, ze moeten er maar niet op letten. Of, zoals ik laatst op een blog zag: “Good enough is the new perfect”. Nà!
Maar nu hangt het kleedje op een kapstok, en ik kan me niet concentreren op de mooie dessin, de leuke kleur of het zachte stofje. Het enige wat ik denk als ik het zie is: een hele centimeter verschil…
En toch… kan ik nog altijd niet de moed opbrengen om mijn decovietje te nemen en te beginnen uithalen. Ik zie dat niet zitten. Het was AF, remember?
Wat doen jullie dan in zo’n geval? Blijft het kleedje je uitlachen, of ga je het te lijf? Geef je toe aan je perfectionisme, of daag je de wereld uit om er iets van te durven zeggen (en oh wee als ze dat doen!)?
Kennen jullie dat gevoel? En wat wint bij jullie meestal?