Girls in Uniform

Met de moed der wanhoop

Gepubliceerd op 21 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform26 reacties

Dagelijks scroll ik op Facebook, instagram en Pinterest langs prachtige creaties van naaisters overal ter wereld. Op de foto’s geen enkel schoonheidsfoutje, enkel blije gezichten. Af en toe stelt een van die dames wel eens een kritische vraag over haar naaisel. “Maakt het mij niet te dik?” “Vinden jullie dit draagbaar?” Ja, anderen twijfelen ook wel eens aan zichzelf. En toch. Als ik in mijn naaikamertje zit, lijkt het wel alsof ik de enige ben die zo zit te sukkelen om tot een aanvaardbaar resultaat te komen.

Zo ook de laatste dagen. Na maanden twijfel overwon ik eindelijk mijn drempelvrees, tekende ik het patroontje van dat leuke Theo-for-men hemd, en knipte ik met de nodige schroom de patroondelen uit de stof. Ik was blij, want eens die eerste stappen gezet, komt het resultaat meestal snel in zicht. Niet zo deze keer.

Is dit project vervloekt? Zo lijkt het wel. De maten van de man in kwestie nam ik een paar maand geleden al. Drempelvrees, weet je wel? Ik volgde mooi de richtlijnen van het patroon, die me vertelden dat het hemd ontworpen is voor een man van 1.76 m. Laat mijn neefje nu net iets groter zijn. Ik verlengde dus braaf alle panden met vier centimeter. Het leek wel een jurkje, zo lang werd het. Ik vroeg mijn neef dus om een passend hemd binnen te steken, zodat ik wat houvast had, los van de cijfertjes.

Terwijl hij er dan toch was, hield ik meteen het afgewerkte achterpand tegen zijn rug. Tiens… was dat niet een beetje te smal? “Ik ben wat bijgekomen”, beaamde mijn neef. Maar zoveel toch niet??? Waarschijnlijk heb ik gewoon verkeerd gemeten, dat zou wel kunnen. Ik haalde snel de rugnepen terug uit, met onuitwisbare gaatjes als gevolg. Wassen en strijken brachten gelukkig soelaas, van de nepen is niets meer te zien.

Maar mijn gesukkel ging verder, bij elke stap die ik zette. Hoe moet dat met die twee rugpanden, zodat de naden onzichtbaar zijn? Drie keer opnieuw beginnen gaf mij niet het nodige inzicht. Er een nachtje over slapen gelukkig wel. Op naar de volgende stap. De voorbereiding van de zoom. Ook daar stikte ik verschillende keren mis, tot ik het helder zag. Ok, vol goede moed op naar de kraag. Die staander daar onder, wat is dàt voor een uitvinding zeg? Tja, je kan het al raden… Keer op keer moest ik opnieuw meten, spelden en stikken. En toen het geheel op mijn hemd zat… ging het wéér mis. Grrrrrrr. Zou ik er niet beter even mee ophouden?

Maar dan komt mijn koppig kantje naar boven. Al had ik geregeld zin om dat ding door het raam te gooien, kon ik wel huilen van frustratie en was mijn geduld uitgeput, ik wilde per sé nog de mouwen erin krijgen. Tja… dat had ik nu beter niet meer gedaan. Had ik nu stof te veel aan die mouwkop? Waar kwamen die lelijke plooien vandaan?

Uiteindelijk heb ik mijn plan getrokken. Want ja, dàt kan ik goed. Maar nu de bijgeknipte mouwen (sorry Sharon!) erin zitten, ben ik uitgeput.

Ik kijk niet uit naar morgen… want dan staan de manchetten en de Amerikaanse mouwsplit op het programma. Alweer nieuwe technieken… Och ja, misschien verras ik mezelf wel met mijn handigheid. Of gooi ik de boel alsnog uit het raam. Ik weet het niet…

Eén ding weet ik wel: met de moed der wanhoop kom ik er wel!

Tot snel,
Lieve

Gevoerde stropkes

Gepubliceerd op 18 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform5 reacties

Mijn ventje is een echte waterrat. Als wij op reis zijn, zit ik meestal een boekje te lezen aan het zwembad, en speur ik het water af tot ik een donker kopke boven water zie verschijnen. Mijn ventje zie ik enkel, als hij uit het water komt om iets te drinken, of als we gaan eten.

Zelf ben ik niet zo’n held als het op koud water aankomt. Meestal waag ik mij stap voor stap de trap van het zwembad af, tot het water aan mijn buik komt. Da’s dan het moment dat ik huiverend terugvlucht naar mijn warm plekje op de stoel. Michael vindt dat telkens weer hilarisch. Hij is pas helemaal in zijn element, als we ergens op een pier zitten, vanwaar hij kan snorkelen in zee. Visjes kijken…

Tijdens mijn laatste poging tot snorkelen kreeg ik meer zout water binnen, dan dat ik iets zag onder de waterlijn. Laten we die herinnering dus maar snel vergeten… Toch heb ik mij voorgenomen mijn liefste op de volgende reis tegemoet te komen in zijn passie. Vol goede moed heb ik – net als hij – een snorkel gekocht. Met een stofje dat Margot mij toestuurde vanuit Mali, maakte ik een stropzakje om het ‘onding’ in stijl mee te nemen naar het strand. Ik voerde het met een simpel wit katoentje. Voor Michael geen kleurtjes, maar een zwart zakje, assorti met zijn snorkelset, wit gevoerd.

Benieuwd hoe ik het gemaakt heb? Scrol snel verder naar de fototutorial!

Tot snel,
Lieve

Tutorial gevoerd stropzakje

©Lieve Deduytschaever 170912 27 — Meet de lengte en breedte die je nodig hebt voor het zakje, plus 1 cm naadwaarde langs elke zijde. Knip twee maal de buitenstof, twee maal de binnenstof (voering), en twee maal het bovenstukje (breedte van je zakje * 8 cm – dit wordt de tunnel). Knip een stukje koord van drie keer de breedte van je zakje, en een schuivertje waarmee je het zakje stropt.

©Lieve Deduytschaever 170912 28 — Stik op 1 cm van de rand, goede op goede kant, drie zijden van binnen- en buitenstof dicht. Laat de bovenkant open. Knip de onderste hoekjes schuin af tot vlak tegen het stiksel.

©Lieve Deduytschaever 170912 29 — Leg het bovenstukje met de goede kanten op elkaar, en stik op 1 cm van de rand. Strijk de naadwaarde open.

©Lieve Deduytschaever 170912 30 — Stik de naadwaarde langs beide kanten van de naad vast. Zo blijven die flapjes straks mooi op de plaats, als je er met het touwtje moet passeren.

©Lieve Deduytschaever 170912 31 — Doe hetzelfde aan de andere rand van het bovenstukje.

©Lieve Deduytschaever 170912 32 — Vouw en strijk het bovenstukje dubbel. Duid met kleermakerskrijt een horizontale lijn aan op 1 cm van de bovenrand, en markeer het midden. Daarna meet je langs links en rechts 1 cm af. Dat is waar je ringetjes komen. Verstevig het stukje langs de binnenkant met vlieseline of kleefkatoen.

©Lieve Deduytschaever 170912 33 — Plooi het bovenstukje terug open. Gebruik een tang of hulpstukje om de ringetjes stevig in de stof te duwen.

©Lieve Deduytschaever 170912 34 — Draai de binnenstof met de goede kant naar buiten. Speld het bovenstukje op de binnenstof, met de ringetjes naar boven en de zijnaden mooi op elkaar. Laat een keergat van 10 cm. Geef een hulpstiksel op 0,5 cm van de rand, zo blijft alles straks mooi op z’n plaats.

©Lieve Deduytschaever 170912 35 — Schuif de binnenstof in de buitenstof, met de goede kanten op elkaar. Speld vast en stik door alle lagen heen op 1 cm van de bovenrand. Laat het keergat van ongeveer 10 cm open.

©Lieve Deduytschaever 170912 36 — Trek de stoffen door het keergat en duw de voering in de buitenstof. Steek de hoekjes in elkaar.

©Lieve Deduytschaever 170912 37 — Steek een veiligheidsspeld door je touwtje, en schuif het geheel, langs het keergat, door de tunnel bovenaan. Steek vervolgens de beide uiteinden door de ringetjes.

©Lieve Deduytschaever 170912 23 — Bij het zakje van Michael was de stof te fijn om met ringetjes te werken. Ik koos ervoor om hier de zijnaad een stukje open te maken en het touwtje daardoor naar buiten te laten komen. Maak dan op een cm van boven- en onderrand een dwarsstikel. Zo voorkom je dat de naad verder open gaat.

©Lieve Deduytschaever 170912 38 — Plaats het schuivertje over het touw en leg een of twee knoopjes in de uiteinden, zodat het touw er niet terug door schiet. Speld het keergat dicht.

©Lieve Deduytschaever 170912 39 — Stik op enkele mm van de rand alles door. Zo sluit je ook het keergat.

©Lieve Deduytschaever 170912 40 — Klaar is je gevoerde zakje!

Gelezen en goedgekeurd: Het handboek ‘Kleding Maken’

Gepubliceerd op 14 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform2 reacties

‘t Is weer lang geleden sinds we nog eens naailectuur bespraken. Dat komt omdat de meesten onder ons dezelfde boeken gebruiken. Het handboek ‘Naaitechnieken’ had Lieve al eens besproken, ik heb er een tweede versie van liggen: het handboek ‘Kleding Maken’. Van dezelfde reeks, maar met de insteek dat het toegespitst is op –hoe raad je het– kleding maken. Ik heb de beide boeken nu in mijn kast staan, een vergelijkende studie drong zich dus op.

Wat lees je zo allemaal in het boek? Er worden bepaalde naaitechnieken herhaald, maar het grootste verschil is, dat ze je patronen geven van een basic jurk, -broek, -blazer en -bloes, en ze je uitleggen hoe je hierop varianten kunt maken. De patronen kun je ofwel downloaden van Internet en uitprinten, of overtekenen en vergroten op patroonpapier.

Verder is er ook nog een hoofdstuk over aanpassingen, hoe je een kledingstuk wat kunt pimpen, en nog een hoofdstuk over reparaties.

Ik had eerst dit boek gekocht om mezelf daarna met kerst te trakteren op het eerste handboek, en ik vind deze versie iets minder nuttig als het ‘Basishandboek Naaitechnieken’. Er zijn bepaalde technieken en zelfs hoofdstukken die helemaal dezelfde zijn in beide boeken, maar in ‘Naaitechnieken’ wordt dit iets beter en uitgebreider uitgelegd. Het grote verschil tussen beide zijn de patronen, maar als je een paar naaitijdschriften in huis hebt, heb je minstens evenveel keuze in broeken, rokjes, hemdjes en jasjes.

Dus, voor zij die twijfelen tussen deze en het boek ‘Naaitechnieken’, zou ik voor het laatste gaan. Diegenen die twijfelen of dit een mooie aanvulling is op boekencollectie: ik vind eerlijk gezegd van niet. Maar als je deze hebt, dan zijn de meeste naaitechnieken hier ook wel in uitgelegd, en is het geen slecht naslagwerk. Het is op dezelfde manier opgebouwd als de voorganger, dus met veel uitleg en stap voor stap duidelijke foto’s. Ook bij de reparaties en aanpassingen zitten wel nuttige dingen. Maar zoals gezegd: ik ben eerder fan van de rode variant.

Ken je deze? Vind je het een goed boek? Laat het me weten!

Tot schrijfs,

Margot

Rock chick – jasje gepimpt

Gepubliceerd op 11 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform16 reacties

Heb jij ook zo’n kledingstuk, waar je zo van houdt, dat je het draagt tot het bijna letterlijk uit elkaar valt? Zo heeft ook Jess, een echte rock chick, een onverbrekelijke band met haar zwarte jasje. Ze draagt het al jaren, en kon er zelfs geen afscheid van nemen toen het helemaal versleten was.

Ooit was het een tof jasje, daar kan ik niet omheen. Jess staat er ook supergoed mee. Maar mijn creatief brein schoot meteen in overdrive toen ik de schade zag. Wat kon ik doen, opdat ze de levensduur van haar jasje nog wat zou kunnen verlengen?

Eerst dacht ik eraan, de losse stukjes terug op hun plaats te lijmen… maar dat zou een onoogelijke puzzel geworden zijn. Toen ik het jasje aan een nader onderzoek onderwierp, had ik een aha-erlebnis: waarom die losse vellen er niet helemaal aftrekken, en er een stukje zwarte kant over naaien? Toevallig had ik nog voldoende over van mijn projectjes tijdens de kantmaand.

(Nvdr: Doet mij eraan denken, dat ik die prachtige rok eigenlijk nog maar één keer gedragen heb. Daar moet ik dringend iets aan doen!)

Ik ken mijn limieten, en probeerde het jasje niet uit elkaar te halen. De stiksels zijn dus zichtbaar aan de binnenkant van het jasje, door de voering heen. Maar… wat een transformatie! Stiekem ben ik wel fier op mijn werk.

En Jess? Die ziet er superknap uit in haar ‘designer jasje’.

Tot snel,
Lieve

Trotse toiletzak

Gepubliceerd op 7 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform3 reacties

Ik kreeg enkele maanden geleden van mijn moeder een vijftal meters pauwenstof. Deze stof was in de jaren ’70 een gordijn in onze olijfgroene badkamer. De stof heeft ondertussen vier verhuizen (weliswaar in dozen) overleefd, en ziet er nog steeds picobello uit: een stille getuige van oerdegelijke kwaliteit. Om mijn moeder toch een stukje verleden mee te geven op haar reis naar haar nieuwe heimat Roemenië, besloot ik een mooie toiletzak te maken met de stof die ze al zovele jaren had gekoesterd.

Ik gebruikte hiervoor een fantastische tutorial van Handmade Mieke. De stappen zijn heel erg duidelijk uitgelegd en het resultaat ziet er echt mooi uit. Ik naaide een grotere toiletzak met een voorvak en een binnenzakje. Om zeker te zijn dat de binnen- en buitenstof bestand zou zijn tegen uitlopende verzorgingsproducten, behandelde ik deze met ‘HG waterdicht voor textiel’.

En of mijn moeder blij was met haar verrassing! Vlak voor ik deze zomer op reis vertrok naar mijn ouders in Roemenië, vroeg ze me om dezelfde toiletzak nog eens te maken en mee te brengen. Geen probleem want stof genoeg. Groot was echter mijn verbazing, toen mijn moeder mij vertelde dat het eigenlijk een cadeautje was voor zichzelf. Ze was het originele exemplaar immers verloren onderweg naar huis, maar durfde mij dat niet onmiddellijk opbiechten. De gelukkige vinder is nu wel een unieke toilettas rijker!

PS: Ik gebruikte hetzelfde patroon om de toilettas voor Margot in Mali te maken, weliswaar in een iets kleinere versie. Hiervoor recycleerde ik een hemd in desertstof uit de Stock Americain, met de nodige leuke accenten op de binnenstof.

Hebben jullie ook al eens een toilettas gemaakt? Ik ben nog op zoek naar een goed mannenmodel, dus tips zijn steeds welkom!

Tot schrijfs,
Tatiana

Rompertjes te geef

Gepubliceerd op 4 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform5 reacties

Het lijkt wel alsof er in mijn omgeving weer een babyboom aan de gang is. Zwangere kennissen, pas bevallen aangetrouwde nichtjes… Oh, wat zijn die kleintjes toch schattig! Voorlopig hoef ik niet ver te zoeken voor een geboortecadeautje. Een tijdje geleden maakte ik een schattig rompertje voor een klein indiaantje, en dat patroontje (Burda Kids 9384) bestaat in verschillende uitvoeringen.

Met een bevalling en een babybezoek in het vooruitzicht, kroop ik achter mijn naaimachine. Het kleine meisje werd enkele maanden geleden al geboren, dus maakte ik maatje 86 met een restje van een fleurige zomerjurk. Hoe schattig! Ik zou meteen een meisje willen ‘maken’ om dit aan te zien. Ik vermoed echter dat mijn ventje niet zal willen meewerken 😉. Ik liet het zakje op de borst weg, en koos voor kaki in boorstof en kamsnaps. Zo krijgt het girly rompertje toch weer iets stoers.

Geen idee wat de baby-op-komst zal worden. Ik ken mama’s stijl ook niet zo goed, en vond niet meteen een ‘veilig’ stofje in mijn restjesbak. Tot nu toe heb ik vooral voor de neefjes in de familie, of voor mezelf genaaid, en de stofjes zijn dan ook erg jongensachtig of net het tegenovergestelde. Bij de Stoffenknop vond ik een superschattig Disney stofje in een grijs-blauw met zwart. Tenzij het zo’n meisje-meisje wordt, vind ik het pakje wel unisex. Deze keer koos ik voor het model zonder beentjes, in maatje 68. Oei, dat klinkt vreemd. Bon, je begrijpt wel wat ik bedoel. Zwarte boordstof en ijzeren drukknopen maakten het geheel af.

Tja, ik smelt helemaal wanneer ik de kruippakjes zie liggen. Hopelijk zijn de mama’s er ook blij mee.

Zou jij blij zijn met zo’n cadeautje?

Tot snel,
Lieve

Versteld… op vakantie (deel 2)

Gepubliceerd op 31 augustus 201717 maart 2021 door Girls in UniformEen reactie plaatsen

Zoals jullie reeds konden lezen in deel 1, had ik het genoegen om (door omstandigheden) op vakantie een gordijn te kunnen naaien.

De lengte van de panden bedroeg bijna drie meter, dus er was best nog wel wat stof over. Zonde toch, om dat zomaar te laten liggen… De drie kussens in de zetel bleven maar naar mij lachen… die kon ik toch niet zo achterlaten? Als de rechtmatige eigenaars het toch maar niets zouden vinden -wat ik betwijfel- dan kunnen ze de hoesjes er toch gewoon terug afhalen?!

De kussensloopjes waren, in tegenstelling tot de gordijnen, een makkie. Ik maakte ze zoals een klassieke beddengoed-kussensloop met ‘flappen’.

Ondertussen draaide mijn uitgerust naaibrein op volle toeren, want er bleef best wel nog wat stof over… dus ik besloot een oplossing te vinden op de vraag ‘waar ook alweer die afstandsbediening van de tv of dvd is gebleven’.

Het resulteerde in een zelfgemaakt zakje, dat je over de leuning van de zetel kunt hangen, en waar je die afstandsbediening netjes in kwijt kan, samen met je favoriete boek. Want lezen, daar vraagt deze locatie toch om, niet?

Aangezien ik best wel tevreden was met het resultaat van het zakje, heb ik er een tutorial over gemaakt die je hieronder kan terugvinden.

Er is nog een groot stuk over van het andere pand, zo’n 4*0,5m… hebben jullie nog ideetjes wat je er nog zoal zou kunnen van maken? Ik maak jullie voorstellen zeker over aan de eigenaars! Of wie weet, kan ik volgend jaar opnieuw aan de slag…

Groetjes,

Gastblogster
An

Tutorial zetelzakje

Stap 1: Voorbereiding stof

IMG_5685b — 1) knip 2x een rechthoek uit van 55×20 cm (exclusief naadwaarde) voor de boven- en onderstof, 2) 2x een trapezium voor de zakjes met korte zijde 20 cm , lange zijde 25cm en hoogte 15 cm (exclusief naadwaarde) en 3) 10 cm velcro

Enkel de breedte van de zetelzak is afhankelijk van de zetel. De andere afmetingen heb ik bepaald in functie van de grootte van de afstandsbediening die erin moest kunnen.

Je kan vlieseline tussen de boven- en onderstof strijken. Let er dan wel op, dat het enkelzijdige kleefvlieseline is, aangezien je aan de binnenkant naait en dus het geheel binnenstebuiten moet kunnen keren.

De velcro dient om het geheel op zijn plaats te houden, indien het gewicht langs beide zijden verschilt. De breedte doet er niet zoveel toe. Ik heb er van 1,5 cm gebruikt.

Stap 2: Velcro bevestigen

IMG_5688b — Naai beide velcro’s aan de GOEDE zijde van de onderstof (= de kant die je niet ziet en die over de stoelleuning komt te liggen) op 3cm van de rand in het midden van de korte zijde.

Stap 3: Zakjes voorbereiden

IMG_5690b — Zoom de lange zijde van beide zakjes om.

IMG_5705b — Leg één van de zakjes met de SLECHTE zijde op de GOEDE zijde van de bovenstof (zodat je alleen maar de goede kant ziet van beide stoffen) en stik met een siersteekje het zakje in twee.

Stap 4: Boven- en onderstof verbinden

IMG_5692b — Leg het tweede zakje op dezelfde manier op de bovenstof en leg daarna de onderstof met de GOEDE zijde op de GOEDE zijde van de bovenstof en de GOEDE zijden van de zakjes.

Speld alles zodanig vast dat de naadwaarde van de trapezium-vorm van de zakjes mooi in de naadwaarde van de boven- en onderstof past. Behoudt een keergat van +/- 5cm op een van de lange zijden van de boven-en onderstof tussen beide zakjes.

Start bij het keergat en stik rondom (! Keergat niet dichtstikken !). Hou extra draad over aan het einde om het keergat dicht te naaien. Knip daarna de naadwaarde bij en knip de hoekjes schuin.

Stap 5: Hocus pocus…

Keer het geheel binnenste buiten door het keergat.

Naai tenslotte met de hand het keergat dicht met een blinde steek en klaar is kees!

Sew Challenge part III – een weggevertje

Gepubliceerd op 28 augustus 201717 maart 2021 door Girls in Uniform39 reacties

In september vorig jaar gingen Margot en ik de uitdaging al eens aan, in maart ging ik er nogmaals voluit voor, en intussen loopt de derde editie van de Sew Challenge, georganiseerd door Davina.

Aangezien ik niet op haar blogmeet aanwezig was, stuurde Davina mij een verrassingspakket op, met daarin volgende criteria: “Maak iets met het stofje van Mon Depot, gebruik daarbij het garen van de Naaimachine Kliniek en geef de creatie cadeau aan iemand”. Langs haar neus weg vermeldde ze nog, dat het stofje best wel een uitdaging was. Slik.

Toen ik de doos opende, hield ik dus mijn hart vast. Wat had het lot voor mij in petto??? Mijn mond viel bijna open, want het eerste wat ik zag, was een prachtige, glanzende stof, heel soepel, en bezaaid met bloemen en vogeltjes. Het deed mij denken aan een dure Japanse kimono. De doos garen die erbij zat, maakte mij helemaal gelukkig. Wat een prachtig pakket! Het duiveltje op mijn schouder fluisterde in mijn oor: “Zoiets moois geef je toch niet zomaar weg?”

Het engeltje op de andere schouder was echter sterker, en ik deed op mijn Facebookpagina en op Instagram een oproep om een ‘slachtoffer’ te vinden. Er was wel wat interesse, en een keuze maken was niet evident. Gelukkig is Mon Depot helemaal niet gierig, en kon ik makkelijk twee mensen gelukkig maken met een cadeautje. Het eerste zie je hier vandaag.

Sylvie heeft mij de laatste maanden meer dan eens een hart onder de riem gestoken. Zij verdient een bloemetje! Bovendien zag ik haar in verbeelding al lopen in een lange soepele jurk uit deze stof. Sylvie is een mooie vrouw (letterlijk én figuurlijk) met een prachtig figuur, dus ik was heel blij dat ze een jurk van mij wilde dragen. Naar het patroontje moest ik niet lang zoeken, want vorige zomer maakte ik een korte versie van de jurk voor mezelf. En ja hoor, een meet- en twee pasbeurten later, stond Sylvie daar, wondermooi in ‘mijn’ jurk uit Burda Classics herfst/winter 2013/14.

Bedankt, Sylvie, voor je vertrouwen in de goede afloop, en omdat je zo overduidelijk blij was met de jurk.

Neem het van me aan, Davina: ik ben superblij dat je mijn grenzen opnieuw verlegd hebt met deze uitdaging. Het is een prachtig stofje, heel makkelijk te verwerken, het garen kwam goed van pas (naast het zwart, heb ik de versteviging boven de splitten in een bijpassend blauw gestikt), en ik werd helemaal gelukkig omdat ik het cadeau mocht geven. Dankjewel!

Wat denk je? Ben ik geslaagd in deze uitdaging?

Tot snel,
Lieve

Benieuwd naar de andere uitdagingen? Deze dames vertellen je er vandaag meer over:

patat en kroket ❤ mamacreatief ❤ B-naais ❤ Maankindjes ❤ Katrienette ❤

Sewblondes ❤ Mimaloki ❤ De zussen ❤ voor Milo ❤ Vlijtig Liesje knutselt

De Girls ontwerpen een ‘Lieve’-jurk

Gepubliceerd op 24 augustus 201717 maart 2021 door Girls in Uniform16 reacties

Af en toe waag ik me eens aan een experiment… Ik was helemaal gek op een roze strechkatoentje, gekocht bij Toverstof, en wilde er een jurk met spaghettibandjes mee maken. Een patroon had ik niet meteen voorhanden, dus waarom zou ik mij niet baseren op h et jurkje dat ik eens maakte, overgetekend van een bestaand exemplaar? Ik haalde het patroontje van toen boven en knipte de stof.

Maar… ik was vergeten dat het eerste jurkje toch wel heel aansluitend was. Lees: het sloot om mijn lichaam als een korset, en een push-up bh was niet meer nodig! Toen ik de roze panden in elkaar stikte en voor het eerst paste, kon ik nauwelijks ademhalen. Verdorie, wat nu gedaan? Ik kon er natuurlijk een rokje van maken, want vanaf de heupen was het ok, maar dat is toch eeuwig zonde van de mooie stof?

Gelukkig trokken mijn vriendinnen en ik een paar dagen later naar de Kempen, voor een weekendje vol naaiplezier. Er zat niets anders op dan een strook stof in de zijnaden van mijn onafgewerkte jurk te naaien. An had nog wat fournituren nodig voor haar project, dus trokken we met een bon uit de goodybag gezwind naar Miss Anaïs. Ik vond er een prachtig stukje stof, waarvan ik vermoed dat het kant is… Een beetje duur, maar gelukkig had ik niet zoveel nodig en kregen we -dankzij de bon- een korting van 20%.

Wat volgt, is een heel parcours van naaien, passen, opnieuw stikken, terug passen… Telkens kon ik rekenen op de assistentie van mijn twee vriendinnetjes. De jurk werd letterlijk op mijn lijf gemaakt. Zonder hen was het nooit gelukt. Dankjewel, An en Liesbet! Als ik eens iets terug kan doen…

Jammer genoeg weet ik wel zeker, dat ik dit jurkje niet ga dragen. Het is toch wel heel apart geworden… In mijn ogen is het een kruising tussen een communiejurkje (een beetje bloot, maar ik heb het dan over de combinatie van de stoffen) en een sexy nachtkleedje. Intussen heb ik er de schaar in gezet. Deze mooie stoffen krijgen binnenkort een andere bestemming.

Heb jij dat ook wel eens, dat er ogenschijnlijk niets mis is met een naaisel, maar dat je het toch niet wil dragen?

Tot snel,
Lieve

PS: Het slechte gevoel dat ik bij de jurk heb, is zelfs zo erg, dat ik niet de straat op durfde voor de foto’s. Mijn ventje en ik bleven dus binnen de grenzen van ons eigen tuintje. Michael Moors slaagde er toch maar weer in, er iets moois van te maken. Bedankt schatje!

Versteld… op vakantie (deel 1)

Gepubliceerd op 21 augustus 201717 maart 2021 door Girls in Uniform1 reactie

Het zal je maar voorvallen… op vakantie vertrekken met je naaimachine en dan tot de constatatie komen dat je die broodnodige stroomkabel/pedaal bent vergeten…!

Het overkwam de eigenaars van onze vakantiebestemming. Misschien wel de leukste toevalstreffer voor mij! Want dat onderdeel past nu net wel in mijn bagage! Ik kreeg een vrijblijvende vraag waar ik maar al te graag op inging, hoewel… het project omhelsde een paar gordijnen op maat te maken in de mooie erker.

Moet dat nu juist iets zijn wat ik nog nooit gedaan had… dus ik vertrok niet onvoorbereid op vakantie. Het kernwoord van dit project was METEN. Bij aankomst nam ik dan ook eerst alle mogelijke maten op en bestudeerde het materiaal dat ik ter beschikking kreeg.

Gelukkig had ik voor mijn Brother Innovis 100 ook een minder geavanceerde naaimachine gebruikt en vond ik snel terug hoe ik die draadspanning weer moest afstellen en die onderdraad ophalen zonder eerst de handleiding te moeten doornemen.

Maar zoals altijd, schuilt er altijd wel een verrassing om de hoek… na het spelden van de boordband over de twee panden kwam ik 20cm tekort… :-s ; gelukkig vind je hier overal van die winkeltjes met snuisterijen en kon ik na een dagje zoeken terug aan de slag.

Het gordijn moest in twee panden tot iets boven de grond komen, gefronst worden dmv de boordband en helemaal naar rechts kunnen schuiven voor het muurtje waar de glaspartij begon. Wat denken jullie…? Ik vind het alvast geslaagd…

Groetjes,

gastblogster An

	Girls in Uniform op Windward Dress – er hang…
	Girls in Uniform op Een herfstige Ryder
	Karin op Windward Dress – er hang…
	Karin op Een herfstige Ryder
	Mia op Nog een Hannah!

	Girls in Uniform op Windward Dress – er hang…
	Girls in Uniform op Een herfstige Ryder
	Karin op Windward Dress – er hang…
	Karin op Een herfstige Ryder
	Mia op Nog een Hannah!

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op