Girls in Uniform

Ik ga op vakantie en neem mee…

Gepubliceerd op 4 oktober 201717 maart 2021 door Girls in Uniform19 reacties

Eind september ontvluchtten we het kouder wordende Vlaanderen richting de zon. Een beetje bang voor de sterke wind trokken we naar hotel Lopesan Baobab in het zonnige Gran Canaria, waar de thermometer nog makkelijk temperaturen van 30 graden aangaf.

Voor het eerst sinds ik noodgedwongen een ‘adempauze’ nam op het werk, vond ik er totale rust. De uitputting, de stress, het schuldgevoel en de angst voor wat mij te wachten staat zijn er nog, maar op vakantie kon ik er even afstand van nemen. Even weg van de therapie en het ‘echte leven’ kon ik in dit paradijselijk oord mindful voor mezelf zorgen, mijn nieuw-aangeleerde vaardigheden oefenen en energie opdoen voor wat in het verschiet ligt.

Terugkijkend op het hobbelige parcours van de laatste jaren, weet ik dat mijn creatieve hobby en deze blog twee steunpilaren geweest zijn die ervoor zorgden dat ik recht bleef. Ze boden mij een rustpunt in de ratrace die mijn leven geworden was. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor!

Ik kon dus niet zomaar op vakantie vertrekken zonder deze steunpilaren met mij mee te dragen. Los van het feit dat het superleuk is zelfgemaakte kledij aan te doen, blik ik met deze kleren ook terug op de afgelegde weg…

Een jaartje geleden werd ik op slag verliefd op dit heerlijk soepele tricootje met felrode klaprozen. Deze zwierige rok hangt in de zomer nauwelijks in mijn kast, en moest natuurlijk ook mee op vakantie!

Dit shortje leent zich voor heel wat gelegenheden. Ik maakte het tijdens onze recyclagemaand, en op zonnige dagen grijp ik er steeds naar terug.

Een twijfelaartje, dit Abby-jurkje. Gelukkig heb zette ik mijn twijfel opzij, en draag ik het nu geregeld. Heerlijk luchtig, en het voornaamste: wasmachine uit, kapstok op en aandoen! Tijdens de vakantie was het hét ideale avondjurkje.

Dé revelatie van deze zomer. Toen het viraal ging, was ik verwonderd. Zo’n simpel Odette jurkje, en zoveel leuke commentaren! Heerlijk om dragen, aan het zwembad op blote voeten of ’s avonds met een hakje onder.

Ja hoor, ook aan het zwembad was mijn shortje een welkome gast.

Last but not least: mijn zilveren Cobalt. Wat een heerlijk shirtje is dit toch!

Natuurlijk had ik niet enkel ‘oude’ stukken in mijn valies… We gingen ook een paar keer op stap met nieuwe naaisels, zoals de Cobalt van Blou. Binnenkort zie je hier nog een rok en een shortje verschijnen.

Op vakantie had ik ook mijn derde steunpilaar bij, mijn rots in de branding. Niet alleen blijft hij naast me staan bij elke stap op weg naar genezing, hij zorgt ook keer op keer voor prachtige foto’s van mijn naaisels. Schatje, ik hou van jou!

Wil je meer zien van Michael z’n werk, ook buiten de foto’s die hij voor deze blog maakt? Volg hem dan op Instagram.

Tot snel,
Lieve

Stik Belgique: Bart’s Theo

Gepubliceerd op 2 oktober 201717 maart 2021 door Girls in Uniform37 reacties

De Theo van Zonen09 (het patroon) lag al maanden te wachten op een ‘model’. Ik zag overal prachtige exemplaren passeren, en wilde er heel graag eentje maken voor mijn ventje, ooit…. Toen kwam Davina met haar sewchallenge, en Mon Depot trakteerde mij op een prachtige glanzende stof, waarmee ik iets moest maken voor iemand anders. Zelfs nadat ik een supergeslaagde lange jurk maakte voor een vriendin, had ik nog een mooie lap over.

Een hemd, daar had mijn neef Bart wel oren naar. De stof vond hij prachtig en hij wilde graag zwarte drukknoppen, maar hoe het hemd er verder uit zou moeten zien (welke kraag, welke mouwsplit, hoekjes of niet… Het patroon heeft superveel mogelijkheden!), daar kreeg ik alle creatieve vrijheid in. En ik die zo moeilijk kan beslissen… slik.

Drempelvrees hield mij tegen eraan te beginnen, tot Marjolein op de proppen kwam met ‘Stik Belgique’. De ultieme stok achter de deur om er eindelijk de schaar in te zetten, al bleek het parcours een stuk moeilijker dan gedacht. Mijn frustratieverhaal kan je hier lezen.

Gelukkig ging het zoals alle bevallingen (heb ik van horen zeggen 😊), en was ik de miserie vergeten, eens ik mijn ‘kindje’ kon bewonderen. Tijdens het uurtje dat ik wachtte tot Bart kwam passen, liep ik tien keer de trap op en af, en stond ik te dansen en te springen van de stress.

Alle inspanningen en de zware ‘bevalling’ ten spijt, is het hemd uiteindelijk toch niet perfect. Het is mooi, dat wel, en alle stukken zitten waar ze zitten moeten. Maar ik had een goed passend hemd van Bart als richtlijn genomen voor de lengte, en afgemeten vanaf de oksel naar de zoom toe. Bleek dat hemd net iets hogere schouders te hebben dan de Theo, die nu dus net een paar centimeter te kort is om gemakkelijk in de broek te dragen. En op heuphoogte is-ie nét iets te spannend. Daaraan zie je dus, dat ik nog totaal geen inzicht heb in mannenhemden.

Gelukkig is Bart een ‘makkelijke klant’ en een superattente man. Hij vond het mooi en gaf mij een dikke knuffel als bedankje. Dat het nét iets te kort is, en een beetje om zijn heupen spant, daar heeft hij geen oren naar.

Als ik terugblik op mijn parcours, kan ik niet zeggen dat ik tevreden ben. Maar als ik mild ben voor mezelf, weet ik ook wel dat het mijn eerste hemd was, en dat het van hieruit enkel vooruit kan. Nu mijn schatje overtuigen, mij een tweede kans te geven 😉.

Marjolein geeft elke week van oktober Belgische cadeautjes weg via een rafflecopter. Zeker de moeite om je kans te wagen.

Benieuwd naar wat de andere deelnemers van deze week uit hun mouw getoverd hebben?

Flaflinko – Mijn leven met 4 helden – Zowiezohandmade – Naaisgerief – Querida

Deze week verloot Marjolein een digitaal patroon van Straightgrain en een papieren patroon van Lieveke & Zus via a Rafflecopter giveaway. Zeker de moeite waard om deel te nemen!

Tot snel,
Lieve

De voorloper van de webshop

Gepubliceerd op 28 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform4 reacties

Heb je je ooit al afgevraagd hoe onze naaiende voorouders begin vorige eeuw hun stoffen en fournituren uitkozen, zonder hun huis te verlaten? Webshops bestonden nog niet, en toch slaagden de dames erin om de juiste materialen in huis te halen.

Hoe dan? Wel, ik vond deze zomer in de bibliotheek van mijn overleden vader een interessant boekje uit 1911. Het bleek de catalogus te zijn van ‘le grand magasin du printemps’, een van de beroemste modewinkels van Parijs uit het begin van de twintigste eeuw. De flagshipstore ‘le Printemps’ bestaat trouwens nog steeds op de Boulevard Hausmann te Parijs.

Deze catalogus trok mijn aandacht om verschillende redenen. Hij staat vol stoffen, naaibenodigdheden en (half-afgewerkte) confectiestukken, volgens de mode van 1911-1912, en geeft ons een heel goed beeld over de wijze waarop er gewinkeld werd in deze tijd.

De catalogus opent met een uitzonderlijk aanbod stoffen in uitverkoop. De stoffen zijn in kleine stukjes in de catalogus gelijmd, zodat je als naaister meteen een idee kreeg van de ‘look-and-feel’ van deze stof. Daarna krijg je een lijst met stoffen die tot onze verbeelding spreken. Aangezien de foto nog niet algemeen ingeburgerd was, moest de naaister voortgaan op de beschrijving: crêpe Antoinette, Surah Ecossais, velours côte de cheval, serge anglaise,… Ik veronderstel dat de meeste naaisters toen deze termen wel kenden, maar ik voel me hier helemaal verloren. De meeste stoffen hebben trouwens een breedte tussen 0,50 m en 1m10, een stukje smaller dan nu. Verder in de catalogus staan ook huiden te koop van buidelrat, astrakan (schaap), stinkdier en … kat!

Halverwege de catalogus staan de naaibenodigdheden. Ik herken een heleboel getekende voorwerpen die wij ook vandaag terugvinden in de naaiwinkels: kleermakerskrijt, allerlei soorten linten, patroonradars, naaigaren, drukknoppen, ogen en haakjes, etc. Daarnaast ook enkele opmerkelijke voorwerpen zoals de armpads (tegen transpiratie – de automatische wasmachine bestond nog niet), sokkenophouders (elastiek en stretchstoffen bestonden nog niet) en rubberband om de kraag op te houden.

Alles kon per post besteld worden en werd gratis verzonden vanaf 25 Franse francs. De betalingen gebeurden per cheque. Dit betekende dus enkele weken wachten op dat nieuwe stofje.

Dus dames, als we volgende keer iets bestellen in een webshop, en menen dat het niet snel genoeg gaat, bedenk dan dat onze voorouders veel meer geduld moesten uitoefenen om dat geweldige stofje in handen te krijgen!

Tot schrijfs,
Tatiana

Getest en goedgekeurd: de Cobalt sweater (mét kortingscode)

Gepubliceerd op 25 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform25 reacties

Toen ik voor het eerst een foto van de Cobalt sweater van Blou zag passeren op Instagram, viel ik uit de lucht… Wat een mooie trui, en ik had er nog nooit van gehoord! Ik nam contact op met de mensen van Blou, en mocht meteen aansluiten bij de lanceringstour van hun allereerste patroontje. Wat een eer!

Zelf zou ik het niet mooier kunnen omschrijven, dus ik pik de tekst van hun site: “Cobalt is een heel veelzijdig patroon, met verschillende opties: je kan kiezen tussen een lange of een driekwart-mouw, tussen een bescheiden of een diepere uitsnijding, tussen een V-rug of Y-rug, en tussen omgezoomde mouwen of mouwen met een contrasterende manchet”. Je kunt er dus echt alle kanten mee uit. Bovendien kan je er zowel een t-shirt als een sweater of trui mee maken.

Het leuke is, dat je dit PDF patroon helemaal naar jouw zin kan aanpassen. Je kiest tussen een A0 en een A4 afdruk (die je dan aan elkaar moet kleven), en kan zelfs kiezen of je het mét of zonder naadwaarde print. Ik ging voor de A0 met naadwaarde, zo hoef ik die al niet meer bij te tekenen op mijn patroon. Handig toch!

In mijn stoffendoos lag al heel lang een zwierig zilverkeurig tricotje -gekocht bij Toverstof– te wachten op het geschikte project. Te licht voor een truitje, te zwaar voor een t-shirt, leek dit patroon mij ideaal.

Ik naaide boordjes in dezelfde stof om de elegante Y-hals op de rug af te werken. De draadrichting van de boordjes ligt dwars op die van de rest van de trui, waardoor het licht anders breekt op de stof. Dat maakt het kleurverschil subtiel aanwezig, en zo’n chique stofje heeft niet veel tralala nodig om tot haar recht te komen. Ik koos voor lange mouwen, maar die kan ik makkelijk oprollen tot een driekwart lengte. Zo kan ik het makkelijk aanpassen naargelang de gelegenheid.

Het lag zeker niet aan de mooi geïllustreerde handleiding, die mij vlot doorheen het proces leidde, maar het was niet evident alles mooi af te werken De stof leidde haar eigen leven. Na een paar uur zuchten en steunen ben ik wel superblij met het resultaat. Ook mijn ventje is fan, en dat gebeurt niet veel!

Zin gekregen om zelf aan de slag te gaan met dit prachtige patroon? Je koopt het tijdens de lanceringstour met 15% korting! De code TOUR0917COBALT is geldig tot en met woensdag 4 oktober. Niet twijfelen dus!

Wil je meer Cobalts zien? Neem dan deze week een kijkje bij:

Tot snel,
Lieve

PS: Foto’s van Michael Moors 😘

Met de moed der wanhoop

Gepubliceerd op 21 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform26 reacties

Dagelijks scroll ik op Facebook, instagram en Pinterest langs prachtige creaties van naaisters overal ter wereld. Op de foto’s geen enkel schoonheidsfoutje, enkel blije gezichten. Af en toe stelt een van die dames wel eens een kritische vraag over haar naaisel. “Maakt het mij niet te dik?” “Vinden jullie dit draagbaar?” Ja, anderen twijfelen ook wel eens aan zichzelf. En toch. Als ik in mijn naaikamertje zit, lijkt het wel alsof ik de enige ben die zo zit te sukkelen om tot een aanvaardbaar resultaat te komen.

Zo ook de laatste dagen. Na maanden twijfel overwon ik eindelijk mijn drempelvrees, tekende ik het patroontje van dat leuke Theo-for-men hemd, en knipte ik met de nodige schroom de patroondelen uit de stof. Ik was blij, want eens die eerste stappen gezet, komt het resultaat meestal snel in zicht. Niet zo deze keer.

Is dit project vervloekt? Zo lijkt het wel. De maten van de man in kwestie nam ik een paar maand geleden al. Drempelvrees, weet je wel? Ik volgde mooi de richtlijnen van het patroon, die me vertelden dat het hemd ontworpen is voor een man van 1.76 m. Laat mijn neefje nu net iets groter zijn. Ik verlengde dus braaf alle panden met vier centimeter. Het leek wel een jurkje, zo lang werd het. Ik vroeg mijn neef dus om een passend hemd binnen te steken, zodat ik wat houvast had, los van de cijfertjes.

Terwijl hij er dan toch was, hield ik meteen het afgewerkte achterpand tegen zijn rug. Tiens… was dat niet een beetje te smal? “Ik ben wat bijgekomen”, beaamde mijn neef. Maar zoveel toch niet??? Waarschijnlijk heb ik gewoon verkeerd gemeten, dat zou wel kunnen. Ik haalde snel de rugnepen terug uit, met onuitwisbare gaatjes als gevolg. Wassen en strijken brachten gelukkig soelaas, van de nepen is niets meer te zien.

Maar mijn gesukkel ging verder, bij elke stap die ik zette. Hoe moet dat met die twee rugpanden, zodat de naden onzichtbaar zijn? Drie keer opnieuw beginnen gaf mij niet het nodige inzicht. Er een nachtje over slapen gelukkig wel. Op naar de volgende stap. De voorbereiding van de zoom. Ook daar stikte ik verschillende keren mis, tot ik het helder zag. Ok, vol goede moed op naar de kraag. Die staander daar onder, wat is dàt voor een uitvinding zeg? Tja, je kan het al raden… Keer op keer moest ik opnieuw meten, spelden en stikken. En toen het geheel op mijn hemd zat… ging het wéér mis. Grrrrrrr. Zou ik er niet beter even mee ophouden?

Maar dan komt mijn koppig kantje naar boven. Al had ik geregeld zin om dat ding door het raam te gooien, kon ik wel huilen van frustratie en was mijn geduld uitgeput, ik wilde per sé nog de mouwen erin krijgen. Tja… dat had ik nu beter niet meer gedaan. Had ik nu stof te veel aan die mouwkop? Waar kwamen die lelijke plooien vandaan?

Uiteindelijk heb ik mijn plan getrokken. Want ja, dàt kan ik goed. Maar nu de bijgeknipte mouwen (sorry Sharon!) erin zitten, ben ik uitgeput.

Ik kijk niet uit naar morgen… want dan staan de manchetten en de Amerikaanse mouwsplit op het programma. Alweer nieuwe technieken… Och ja, misschien verras ik mezelf wel met mijn handigheid. Of gooi ik de boel alsnog uit het raam. Ik weet het niet…

Eén ding weet ik wel: met de moed der wanhoop kom ik er wel!

Tot snel,
Lieve

Gevoerde stropkes

Gepubliceerd op 18 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform5 reacties

Mijn ventje is een echte waterrat. Als wij op reis zijn, zit ik meestal een boekje te lezen aan het zwembad, en speur ik het water af tot ik een donker kopke boven water zie verschijnen. Mijn ventje zie ik enkel, als hij uit het water komt om iets te drinken, of als we gaan eten.

Zelf ben ik niet zo’n held als het op koud water aankomt. Meestal waag ik mij stap voor stap de trap van het zwembad af, tot het water aan mijn buik komt. Da’s dan het moment dat ik huiverend terugvlucht naar mijn warm plekje op de stoel. Michael vindt dat telkens weer hilarisch. Hij is pas helemaal in zijn element, als we ergens op een pier zitten, vanwaar hij kan snorkelen in zee. Visjes kijken…

Tijdens mijn laatste poging tot snorkelen kreeg ik meer zout water binnen, dan dat ik iets zag onder de waterlijn. Laten we die herinnering dus maar snel vergeten… Toch heb ik mij voorgenomen mijn liefste op de volgende reis tegemoet te komen in zijn passie. Vol goede moed heb ik – net als hij – een snorkel gekocht. Met een stofje dat Margot mij toestuurde vanuit Mali, maakte ik een stropzakje om het ‘onding’ in stijl mee te nemen naar het strand. Ik voerde het met een simpel wit katoentje. Voor Michael geen kleurtjes, maar een zwart zakje, assorti met zijn snorkelset, wit gevoerd.

Benieuwd hoe ik het gemaakt heb? Scrol snel verder naar de fototutorial!

Tot snel,
Lieve

Tutorial gevoerd stropzakje

©Lieve Deduytschaever 170912 27 — Meet de lengte en breedte die je nodig hebt voor het zakje, plus 1 cm naadwaarde langs elke zijde. Knip twee maal de buitenstof, twee maal de binnenstof (voering), en twee maal het bovenstukje (breedte van je zakje * 8 cm – dit wordt de tunnel). Knip een stukje koord van drie keer de breedte van je zakje, en een schuivertje waarmee je het zakje stropt.

©Lieve Deduytschaever 170912 28 — Stik op 1 cm van de rand, goede op goede kant, drie zijden van binnen- en buitenstof dicht. Laat de bovenkant open. Knip de onderste hoekjes schuin af tot vlak tegen het stiksel.

©Lieve Deduytschaever 170912 29 — Leg het bovenstukje met de goede kanten op elkaar, en stik op 1 cm van de rand. Strijk de naadwaarde open.

©Lieve Deduytschaever 170912 30 — Stik de naadwaarde langs beide kanten van de naad vast. Zo blijven die flapjes straks mooi op de plaats, als je er met het touwtje moet passeren.

©Lieve Deduytschaever 170912 31 — Doe hetzelfde aan de andere rand van het bovenstukje.

©Lieve Deduytschaever 170912 32 — Vouw en strijk het bovenstukje dubbel. Duid met kleermakerskrijt een horizontale lijn aan op 1 cm van de bovenrand, en markeer het midden. Daarna meet je langs links en rechts 1 cm af. Dat is waar je ringetjes komen. Verstevig het stukje langs de binnenkant met vlieseline of kleefkatoen.

©Lieve Deduytschaever 170912 33 — Plooi het bovenstukje terug open. Gebruik een tang of hulpstukje om de ringetjes stevig in de stof te duwen.

©Lieve Deduytschaever 170912 34 — Draai de binnenstof met de goede kant naar buiten. Speld het bovenstukje op de binnenstof, met de ringetjes naar boven en de zijnaden mooi op elkaar. Laat een keergat van 10 cm. Geef een hulpstiksel op 0,5 cm van de rand, zo blijft alles straks mooi op z’n plaats.

©Lieve Deduytschaever 170912 35 — Schuif de binnenstof in de buitenstof, met de goede kanten op elkaar. Speld vast en stik door alle lagen heen op 1 cm van de bovenrand. Laat het keergat van ongeveer 10 cm open.

©Lieve Deduytschaever 170912 36 — Trek de stoffen door het keergat en duw de voering in de buitenstof. Steek de hoekjes in elkaar.

©Lieve Deduytschaever 170912 37 — Steek een veiligheidsspeld door je touwtje, en schuif het geheel, langs het keergat, door de tunnel bovenaan. Steek vervolgens de beide uiteinden door de ringetjes.

©Lieve Deduytschaever 170912 23 — Bij het zakje van Michael was de stof te fijn om met ringetjes te werken. Ik koos ervoor om hier de zijnaad een stukje open te maken en het touwtje daardoor naar buiten te laten komen. Maak dan op een cm van boven- en onderrand een dwarsstikel. Zo voorkom je dat de naad verder open gaat.

©Lieve Deduytschaever 170912 38 — Plaats het schuivertje over het touw en leg een of twee knoopjes in de uiteinden, zodat het touw er niet terug door schiet. Speld het keergat dicht.

©Lieve Deduytschaever 170912 39 — Stik op enkele mm van de rand alles door. Zo sluit je ook het keergat.

©Lieve Deduytschaever 170912 40 — Klaar is je gevoerde zakje!

Gelezen en goedgekeurd: Het handboek ‘Kleding Maken’

Gepubliceerd op 14 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform2 reacties

‘t Is weer lang geleden sinds we nog eens naailectuur bespraken. Dat komt omdat de meesten onder ons dezelfde boeken gebruiken. Het handboek ‘Naaitechnieken’ had Lieve al eens besproken, ik heb er een tweede versie van liggen: het handboek ‘Kleding Maken’. Van dezelfde reeks, maar met de insteek dat het toegespitst is op –hoe raad je het– kleding maken. Ik heb de beide boeken nu in mijn kast staan, een vergelijkende studie drong zich dus op.

Wat lees je zo allemaal in het boek? Er worden bepaalde naaitechnieken herhaald, maar het grootste verschil is, dat ze je patronen geven van een basic jurk, -broek, -blazer en -bloes, en ze je uitleggen hoe je hierop varianten kunt maken. De patronen kun je ofwel downloaden van Internet en uitprinten, of overtekenen en vergroten op patroonpapier.

Verder is er ook nog een hoofdstuk over aanpassingen, hoe je een kledingstuk wat kunt pimpen, en nog een hoofdstuk over reparaties.

Ik had eerst dit boek gekocht om mezelf daarna met kerst te trakteren op het eerste handboek, en ik vind deze versie iets minder nuttig als het ‘Basishandboek Naaitechnieken’. Er zijn bepaalde technieken en zelfs hoofdstukken die helemaal dezelfde zijn in beide boeken, maar in ‘Naaitechnieken’ wordt dit iets beter en uitgebreider uitgelegd. Het grote verschil tussen beide zijn de patronen, maar als je een paar naaitijdschriften in huis hebt, heb je minstens evenveel keuze in broeken, rokjes, hemdjes en jasjes.

Dus, voor zij die twijfelen tussen deze en het boek ‘Naaitechnieken’, zou ik voor het laatste gaan. Diegenen die twijfelen of dit een mooie aanvulling is op boekencollectie: ik vind eerlijk gezegd van niet. Maar als je deze hebt, dan zijn de meeste naaitechnieken hier ook wel in uitgelegd, en is het geen slecht naslagwerk. Het is op dezelfde manier opgebouwd als de voorganger, dus met veel uitleg en stap voor stap duidelijke foto’s. Ook bij de reparaties en aanpassingen zitten wel nuttige dingen. Maar zoals gezegd: ik ben eerder fan van de rode variant.

Ken je deze? Vind je het een goed boek? Laat het me weten!

Tot schrijfs,

Margot

Rock chick – jasje gepimpt

Gepubliceerd op 11 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform16 reacties

Heb jij ook zo’n kledingstuk, waar je zo van houdt, dat je het draagt tot het bijna letterlijk uit elkaar valt? Zo heeft ook Jess, een echte rock chick, een onverbrekelijke band met haar zwarte jasje. Ze draagt het al jaren, en kon er zelfs geen afscheid van nemen toen het helemaal versleten was.

Ooit was het een tof jasje, daar kan ik niet omheen. Jess staat er ook supergoed mee. Maar mijn creatief brein schoot meteen in overdrive toen ik de schade zag. Wat kon ik doen, opdat ze de levensduur van haar jasje nog wat zou kunnen verlengen?

Eerst dacht ik eraan, de losse stukjes terug op hun plaats te lijmen… maar dat zou een onoogelijke puzzel geworden zijn. Toen ik het jasje aan een nader onderzoek onderwierp, had ik een aha-erlebnis: waarom die losse vellen er niet helemaal aftrekken, en er een stukje zwarte kant over naaien? Toevallig had ik nog voldoende over van mijn projectjes tijdens de kantmaand.

(Nvdr: Doet mij eraan denken, dat ik die prachtige rok eigenlijk nog maar één keer gedragen heb. Daar moet ik dringend iets aan doen!)

Ik ken mijn limieten, en probeerde het jasje niet uit elkaar te halen. De stiksels zijn dus zichtbaar aan de binnenkant van het jasje, door de voering heen. Maar… wat een transformatie! Stiekem ben ik wel fier op mijn werk.

En Jess? Die ziet er superknap uit in haar ‘designer jasje’.

Tot snel,
Lieve

Trotse toiletzak

Gepubliceerd op 7 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform3 reacties

Ik kreeg enkele maanden geleden van mijn moeder een vijftal meters pauwenstof. Deze stof was in de jaren ’70 een gordijn in onze olijfgroene badkamer. De stof heeft ondertussen vier verhuizen (weliswaar in dozen) overleefd, en ziet er nog steeds picobello uit: een stille getuige van oerdegelijke kwaliteit. Om mijn moeder toch een stukje verleden mee te geven op haar reis naar haar nieuwe heimat Roemenië, besloot ik een mooie toiletzak te maken met de stof die ze al zovele jaren had gekoesterd.

Ik gebruikte hiervoor een fantastische tutorial van Handmade Mieke. De stappen zijn heel erg duidelijk uitgelegd en het resultaat ziet er echt mooi uit. Ik naaide een grotere toiletzak met een voorvak en een binnenzakje. Om zeker te zijn dat de binnen- en buitenstof bestand zou zijn tegen uitlopende verzorgingsproducten, behandelde ik deze met ‘HG waterdicht voor textiel’.

En of mijn moeder blij was met haar verrassing! Vlak voor ik deze zomer op reis vertrok naar mijn ouders in Roemenië, vroeg ze me om dezelfde toiletzak nog eens te maken en mee te brengen. Geen probleem want stof genoeg. Groot was echter mijn verbazing, toen mijn moeder mij vertelde dat het eigenlijk een cadeautje was voor zichzelf. Ze was het originele exemplaar immers verloren onderweg naar huis, maar durfde mij dat niet onmiddellijk opbiechten. De gelukkige vinder is nu wel een unieke toilettas rijker!

PS: Ik gebruikte hetzelfde patroon om de toilettas voor Margot in Mali te maken, weliswaar in een iets kleinere versie. Hiervoor recycleerde ik een hemd in desertstof uit de Stock Americain, met de nodige leuke accenten op de binnenstof.

Hebben jullie ook al eens een toilettas gemaakt? Ik ben nog op zoek naar een goed mannenmodel, dus tips zijn steeds welkom!

Tot schrijfs,
Tatiana

Rompertjes te geef

Gepubliceerd op 4 september 201717 maart 2021 door Girls in Uniform5 reacties

Het lijkt wel alsof er in mijn omgeving weer een babyboom aan de gang is. Zwangere kennissen, pas bevallen aangetrouwde nichtjes… Oh, wat zijn die kleintjes toch schattig! Voorlopig hoef ik niet ver te zoeken voor een geboortecadeautje. Een tijdje geleden maakte ik een schattig rompertje voor een klein indiaantje, en dat patroontje (Burda Kids 9384) bestaat in verschillende uitvoeringen.

Met een bevalling en een babybezoek in het vooruitzicht, kroop ik achter mijn naaimachine. Het kleine meisje werd enkele maanden geleden al geboren, dus maakte ik maatje 86 met een restje van een fleurige zomerjurk. Hoe schattig! Ik zou meteen een meisje willen ‘maken’ om dit aan te zien. Ik vermoed echter dat mijn ventje niet zal willen meewerken 😉. Ik liet het zakje op de borst weg, en koos voor kaki in boorstof en kamsnaps. Zo krijgt het girly rompertje toch weer iets stoers.

Geen idee wat de baby-op-komst zal worden. Ik ken mama’s stijl ook niet zo goed, en vond niet meteen een ‘veilig’ stofje in mijn restjesbak. Tot nu toe heb ik vooral voor de neefjes in de familie, of voor mezelf genaaid, en de stofjes zijn dan ook erg jongensachtig of net het tegenovergestelde. Bij de Stoffenknop vond ik een superschattig Disney stofje in een grijs-blauw met zwart. Tenzij het zo’n meisje-meisje wordt, vind ik het pakje wel unisex. Deze keer koos ik voor het model zonder beentjes, in maatje 68. Oei, dat klinkt vreemd. Bon, je begrijpt wel wat ik bedoel. Zwarte boordstof en ijzeren drukknopen maakten het geheel af.

Tja, ik smelt helemaal wanneer ik de kruippakjes zie liggen. Hopelijk zijn de mama’s er ook blij mee.

Zou jij blij zijn met zo’n cadeautje?

Tot snel,
Lieve

	Een Hanna-hack… op Luxe én comfort – jurk 1…
	Genova – mijn… op Mijn Arizona Genova
	Een zomerse short… op Ik ga op vakantie en ik neem…
	Een zomerse short… op Verlangen naar de zomer
	Katleen Bracquiné op De perfecte toilettas: Vallta…

	Een Hanna-hack… op Luxe én comfort – jurk 1…
	Genova – mijn… op Mijn Arizona Genova
	Een zomerse short… op Ik ga op vakantie en ik neem…
	Een zomerse short… op Verlangen naar de zomer
	Katleen Bracquiné op De perfecte toilettas: Vallta…

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op

Deel dit op