Bamako in Mali, ’t is maar een slordige 6.000 km van Mechelen verwijderd. Geen probleem voor Twitter, Facebook, Messenger, Skype en alle andere sociale media. Alles wordt gezwind doorgestuurd (als het internet hier tenminste niet plat ligt).
Dus blijf ik vrolijk bestookt worden met alle updates en berichten met mooie maaksels van onze drie dames. Ik ben helemaal mee met al onze naaisels, dus feitelijk is er niet zoveel veranderd… Niet dus.
Ik moet eerlijk toegeven dat kijken naar die mooie dingen zonder er zelf bij betrokken te zijn helemaal niet hetzelfde is. Niet alleen word ik stilaan bezorgd, dat ik na zes maanden de voorkant van een naaimachine niet meer ga onderscheiden van de achterkant, terwijl ons olijke trio met reuzensprongen vooruit is gegaan. Maar zelf niet betrokken zijn bij de plannen van de girls, niet meer bespreken via telefoon of chat welk stofje het beste zou passen, niet even via Messenger kunnen vloeken omdat je weer verkeerd gestikt hebt, of glimmend van trots je afgewerkte stuk kunnen tonen… het begint na twee maanden te knagen.
Totdat… je plots van je collega’s in de compound hoort dat er weer postpaketten zijn aangekomen. Mijn roommate helemaal enthousiast, omdat ze pakjes verwachtte, maar wat een verrassing als er plots een mooi ingepakt pakje voor mij ligt…
En wat een complete topper, als je er gewoon DRIE cadeautjes in vindt van onze naaiwonders: een toiletzakje, een handtas en een schrijfblok, allemaal in dezelfde desertstof als het kloffie dat ik hier zes dagen op zeven draag. Zaaaaalig.
Vooral de kaartjes bij elk cadeautje, deden me even slikken. Ze hangen nu op mijn kleerkast. Wauw, ik bof met zulke vriendinnen. De toilettas van Tatiana gebruik ik nu wanneer ik ga lopen (jaja, je kunt gaan lopen in Mali, maar dan moet je dat wel rond zes uur ’s morgens doen, en jezelf een half uur geven om uit te zweten). 
De handtas van Lieve is perfect als ik naar een vergadering ga, of een korte verplaatsing moet doen. Veel gemakkelijker dan mijn grote rugzak te moeten meezeulen. En ook veeeel modieuzer. Wie zegt dat een militair niet stijlbewust kan zijn?
Met de blocnote van An zit ik gewoon élke vergadering te stoeffen. Mijn collega’s waren ook vol bewondering voor mijn nieuwste attributen. De kans dat er bijkomende bestellingen jullie kant uitkomen, dames, is dus erg groot.
Voorlopig heb ik nog geen postpakketjes richting België verzonden, maar ik heb hier wel een mooie stoffenmarkt ontdekt… waar ik dringend eens moet gaan snuisteren. Ik beloof jullie girls, dat er dan ook een pakketje jullie richting uitkomt…
Nogmaals bedankt en dikke zweetkussen uit Mali!
Tot schrijfs,
Margot
n traantjes in de ogen (jawel!), want vijftig kakelende vrouwen en minstens evenveel ratelende machines in één grote ruimte, dat leek mij toch een beetje te veel van het goede. Maar de combinatie van de prachtige locatie in het groen, en de toffe bende madammen, zorgden voor een aangenaam en ontspannend weekendje.
ar juni. Want in de ‘Naaimaand tegen verspilling’ trekken we voluit de kaart van de recyclage. We weten allemaal, dat we de aarde slechts te leen hebben, en dat onze consumptiemaatschappij de aanwezige grondstoffen stilaan uitput. Laten wij nu net zo’n leuke hobby hebben, waarmee we heel makkelijk oude spulletjes een nieuwe bestemming kunnen geven. Daarom bloggen wij in juni een hele maand met de hashtag #naaimaandtegenverspilling. Kriebelt het om mee te doen? Laat het ons weten, wij zijn heel benieuwd!
Vorige maand heb ik forfait moeten geven, dus wilde ik in mei zeker een tandje bijsteken. Maar… ook hier lukte het mij bijna niet. De criteria van deze maand waren dan ook niet van de poes:
cht ik vooral, omdat er patronen bij zitten. Ik hou niet zo van patronen, die ik volledig zelf moet uittekenen. Daarom was ik in eerste instantie een beetje in de war… Ik vond maar een patroonblad, met maar een patroondeel van de Leonie. Een berichtje op ‘
