‘t Is weer lang geleden sinds we nog eens naailectuur bespraken. Dat komt omdat de meesten onder ons dezelfde boeken gebruiken. Het handboek ‘Naaitechnieken’ had Lieve al eens besproken, ik heb er een tweede versie van liggen: het handboek ‘Kleding Maken’. Van dezelfde reeks, maar met de insteek dat het toegespitst is op –hoe raad je het– kleding maken. Ik heb de beide boeken nu in mijn kast staan, een vergelijkende studie drong zich dus op.
Wat lees je zo allemaal in het boek? Er worden bepaalde naaitechnieken herhaald, maar het grootste verschil is, dat ze je patronen geven van een basic jurk, -broek, -blazer en -bloes, en ze je uitleggen hoe je hierop varianten kunt maken. De patronen kun je ofwel downloaden van Internet en uitprinten, of overtekenen en vergroten op patroonpapier.
Verder is er ook nog een hoofdstuk over aanpassingen, hoe je een kledingstuk wat kunt pimpen, en nog een hoofdstuk over reparaties.
Ik had eerst dit boek gekocht om mezelf daarna met kerst te trakteren op het eerste handboek, en ik vind deze versie iets minder nuttig als het ‘Basishandboek Naaitechnieken’. Er zijn bepaalde technieken en zelfs hoofdstukken die helemaal dezelfde zijn in beide boeken, maar in ‘Naaitechnieken’ wordt dit iets beter en uitgebreider uitgelegd. Het grote verschil tussen beide zijn de patronen, maar als je een paar naaitijdschriften in huis hebt, heb je minstens evenveel keuze in broeken, rokjes, hemdjes en jasjes.
Dus, voor zij die twijfelen tussen deze en het boek ‘Naaitechnieken’, zou ik voor het laatste gaan. Diegenen die twijfelen of dit een mooie aanvulling is op boekencollectie: ik vind eerlijk gezegd van niet. Maar als je deze hebt, dan zijn de meeste naaitechnieken hier ook wel in uitgelegd, en is het geen slecht naslagwerk. Het is op dezelfde manier opgebouwd als de voorganger, dus met veel uitleg en stap voor stap duidelijke foto’s. Ook bij de reparaties en aanpassingen zitten wel nuttige dingen. Maar zoals gezegd: ik ben eerder fan van de rode variant.
Ken je deze? Vind je het een goed boek? Laat het me weten!
Tot schrijfs,
Margot
Ergens onderweg trok Margot voor enkele maanden haar 
Zo’n drietal jaar geleden verdiepten Margot en ik ons in de militaire staftechnieken. Door dat intensief jaar samen studeren, pakten Margot en ik de draad weer op… wat een tijdje later ook letterlijk gebeurde! Wat voor mij als een voorzichtige probeersel begon, maakte Margot tot een aanstekelijke naaiblogster, die geen uitdaging uit de weg gaat en haar geduld zwaar op de proef stelt, onder andere met 
Voor al onze naaiperikelen kende ik Tatiana niet. Ik ontmoette haar voor het eerst op het terras van Lieve, toen we onze wilde blogplannen voor de eerste keer bespraken. Sindsdien heb ik die spontane meid met haar aanstekelijke lach en haar Gents accent beter leren kennen. De jonge mama naait graag voor haar kinderen en is niet bang voor een uitdaging, als de kroost weer met een gekke naaivraag komt. Mijn favorietjes van Tatiana zijn ongetwijfeld de 
Ik leerde Lieve kennen tijdens de lessen in
Maar een pakje met wat? Ah, stofjes natuurlijk, en daar hebben ze er in Mali veel van. Ik kijk al maanden mijn ogen uit, hoe elegant de Afrikaanse dames hier gekleed lopen. Lange rokken of strakke kleedjes met de meest drukke en fleurige prints… ze staan er schitterend mee. Yep, de trots en fierheid van een Afrikaanse vrouw, we kunnen er soms nog iets van leren. Ik voel me altijd een boerin in mijn militaire, niet-getailleerde woestijnkloffie met bottines. Niet echt de meest elegante kledij.
Enkel mijn rits werkte zwaar tegen op het einde. Nadat ik haar er uiteidelijk mooi had ingezet, merkte ik dat ze er niet symmetrisch in stond. Om de muren van op te lopen!
Ik moet eerlijk toegeven dat kijken naar die mooie dingen zonder er zelf bij betrokken te zijn helemaal niet hetzelfde is. Niet alleen word ik stilaan bezorgd, dat ik na zes maanden de voorkant van een naaimachine niet meer ga onderscheiden van de achterkant, terwijl ons olijke trio met reuzensprongen vooruit is gegaan. Maar zelf niet betrokken zijn bij de plannen van de girls, niet meer bespreken via telefoon of chat welk stofje het beste zou passen, niet even via Messenger kunnen vloeken omdat je weer verkeerd gestikt hebt, of glimmend van trots je afgewerkte stuk kunnen tonen… het begint na twee maanden te knagen.
Met de blocnote van An zit ik gewoon élke vergadering te stoeffen. Mijn collega’s waren ook vol bewondering voor mijn nieuwste attributen. De kans dat er bijkomende bestellingen jullie kant uitkomen, dames, is dus erg groot.
Girls in Uniform 