Geduldig ben ik niet. Nooit geweest. Bij mijn brei, zorg ik ervoor dat ik zelden iets moet uithalen of herbeginnen. Het moet vooruit gaan, en als er een foutje in mijn brei geslopen is, dek ik dat soms toe met de mantel der liefde. Want als ik iets moet uithalen, is de kans groot dat ik het in mijn ongeduld helemaal kapot trek. Zo ook met naaien.
Alleen maak ik bij het naaien meer fouten dan bij het breien. Het proces gaat ook veel sneller, en stomme fouten zi
jn vlugger gemaakt. Mijn decouvietje is mijn grootste vijand, maar ook mijn beste vriend. Ik heb mij erbij neergelegd, dat fouten maken en herstellen nu eenmaal bij het naaien hoort. Tot mijn grootste verbazing blijk ik over een soort engelengeduld te beschikken, waardoor ik dan wel zuchtend aan het herstelwerk begin, maar het toch meestal tot een goed einde breng. Heel af en toe trek ik eens een gaatje in de stof, maar meestal is dat soort schade beperkt.
Toch had ik mij heilig voorgenomen retouches over te laten aan een expert. Ik breng mijn her- of verstelwerk steevast binnen in een naaiatelier, waar ze mijn stukken tot in de puntjes afwerken, alsof er nooit aan geprutst geweest is. Maar sinds kort laat ik mij toch vangen. Die prachtige witte broek is nét iets te breed onderaan de broekspijpen. Of dat toffe hemdje floddert nét iets te veel rond mijn middel. Ik heb nu eenmaal geen standaardmaten… Vroeger legde ik dergelijke stukken kordaat opzij. Jammer, maar helaas, ik moest op zoek naar iets anders. En naamlinten op mijn uniform stikken? Dat deed mijn vader ooit nog voor me… Niet zo de laatste maanden.
Tegenwoordig neem ik die net-niet-passende stukken met plezier mee naar huis, want ik kan dat toch even snel zélf aanpassen? Dat snel blijkt telkens weer relatief te zijn. Ik zucht en steun terwijl ik met mijn decouvietje aan de slag ga, en vervloek mijn aankoopgedrag. Maar hoe fier ben ik telkens weer, als ik de deur buiten stap met een perfect passend kledingstuk…. Dat heb ik toch maar lekker zélf geklaard!
Al laat ik de moeilijkste retouches nog steeds aan een expert over, in het naaiatelier zien ze mij veel minder vaak. Voorlopig toch…
Tot snel!
Lieve
n traantjes in de ogen (jawel!), want vijftig kakelende vrouwen en minstens evenveel ratelende machines in één grote ruimte, dat leek mij toch een beetje te veel van het goede. Maar de combinatie van de prachtige locatie in het groen, en de toffe bende madammen, zorgden voor een aangenaam en ontspannend weekendje.
leiding, en door de jaren en cursussen heen, zijn we vriendinnen geworden. Zij is, samen met Lieve, feitelijk de reden dat ik met naaien begonnen ben: ze konden er beiden zo enthousiast over vertellen.
aar vooral dankbaar voor de onaflatende steun en aanmoedigingen van onze trouwe lezers en volgers.
Mijn plannen, zijn steeds enorm, optimistisch en soms gewoon naïef. Hetzelfde als ik in een stoffenwinkel binnenstap. Ik zie enkel de mogelijkheden, wat ik ga maken en hoe mooi het zal worden. Niet de moeilijkheden, het vele werk en de talloze problemen die ik ga tegenkomen omdat ik sommige technieken gewoon nog niet ken. Nee, in de winkel barst ik van zelfvertrouwen en kan ik alles aan.
Ik hou ervan om de patroonstukken voor de eerste keer te zien. Misschien omdat ik nog een groentje ben, en elk patroon iets nieuws herbergt. Maar je tafel helemaal leeg maken om ze erna te overladen met A0 papieren, je kalkbladen of 
Ik ben geen nauwkeurig type, ben van nature een grote chaoot, en ik werk zelden iets tot in de puntjes af. Dus mezelf dwingen om elk lijntje zo precies en netjes mogelijk te kopiëren, is een soort mentale training. Een voorbereiding op het naaiwerk met de belofte aan mezelf: dit stuk gaat mooi en zonder fouten afgewerkt worden.
Al die lijnen en kleuren vervagen direct tot een visuele diarree, die je stante pede hoofdpijn geeft. Als je zo’n patroon enkel voor jezelf gebruikt, kan je jouw maat eerst in fluo aanzetten, voor je het overtekent.
2017 moet een jaar van monstertjes worden. Allerlei zaken waarvan een klein stemmetje in mijn hoofd zegt: “Dat kan jij toch niet maken, dat mislukt gegarandeerd!”. Zulke monstertjes, zoals allerlei zakken, cirkelrokken en kindermantels, wil ik leren tackelen in 2017. Ik wil vooral het monstertje van warhoofdigheid de nek omwringen, en meer gefocust werken. Ah ja, en liefst nog al mijn projectjes met plezier maken. Als ik dat alles kan, dan zal 2017 al wel om zijn, zekers?
2016 zal voor mij het jaar blijven, dat drie meiden in uniform elkaar vonden in een gedeelde passie. Ik zie Tatiana, Margot en mezelf nog in de tuin zitten, lachend en grappend, vol ideetjes om van deze blog een ‘hit’ te maken. Het trio klikte wonderwel in elkaar. Sindsdien is elke vergadering, fotoshoot of brainstorm voluit genieten. Mijn voornemens voor 2017? Mijn naaitechnieken blijven verbeteren (want ja, ik heb nog veel te leren), maar vooral: massa’s leuke dingen beleven met die twee prachtige meiden!
2016 stond in het teken van ontdekken, zowel op naaivlak als op blogvlak. Wat konden we zelf al en hoe konden we elkaar inspireren? Zouden we ook anderen kunnen meenemen in onze naaiavonturen? Ik vind dat we alvast tevreden mogen terugkijken naar onze ontdekkingstocht! Bedankt aan mijn immer geduldige mede-avonturiers Margot en Lieve! Mijn uitdaging voor 2017 is heel eenvoudig: ik ga dit jaar naaien op bestelling. Ik heb in de kerstperiode aan elk van mijn familieleden gevraagd om op een kaartje te noteren welk kledingstuk ze heel graag op maat willen krijgen.De teller staat ondertussen op negen stuks dus ik weet wat gedaan. Uiteraard zal ik af en toe de hulp moeten inroepen van de andere Girls In Uniform, wat ongetwijfeld weer tot heel veel plezier zal leiden!!
Girls in Uniform 