Categorie: Naaisels

Goedgemutst

Gepubliceerd op door Girls in UniformEen reactie plaatsen

We hebben de voorbije weken toch al enkele korte winterpieken mogen verwelkomen, en nu stuurt een poolwervel mintemperaturen op ons af. Omdat mijn twee kortgeknipte jongens graag buiten ravotten en de mutsen elk jaar op miraculeuze wijze verdwijnen, besloot ik dit jaar zelf hun mutsen te maken. De jongens hadden wel enkele eisen: flappen ter hoogte van de oren en een lagere nekpartij.

Mijn eerste zoektocht op Pinterest leverde voornamelijk gebreide mutsen op en eerlijk… daar heb ik de tijd en het geduld niet voor. Na wat grondiger zoekwerk ontdekte ik de drakenmuts op de leuke blogspot Hamburgerliebe. Suzanne ontwikkelde een patroon en een heel duidelijke fototutorial om zelf een muts mét flappen te naaien.

Omdat ik het patroon niet kon afdrukken, gebruikte ik mijn reken- en tekentalent om tot het gewenste resultaat te komen. De muts bestaat uit twee delen: vier driehoekjes vormen samen het bovenstuk en een lang stuk met flappen vormt het onderstuk. De afmetingen van de driehoekjes vond ik door de hoofdomtrek te delen door vier, en vervolgens loodrecht op deze basis de hoogte tot de kruin te tekenen. Voor het onderstuk was vooral het meten van de gewenste lengte van de oorflap belangrijk, en de iets lagere nekpartij. De rest werd vooral op het zicht getekend, telkens met 1cm naadwaarde.

IMG_0948

De eerste muts was een testexemplaar in een lichte stretchstof met minions op, gedubbeld met een overschotje van een wollig onderlaken. Het bleek echter geen succes: het bovenstuk had teveel stof in verhouding tot het onderstuk. Ik kreeg mijn zoontje zelfs niet overtuigd om te poseren voor de foto. Ik paste de driehoeken aan en maakte ze iets minder hoog en minder breed. En warempel, uit een mooi stofje van bij Toverstof en een zalig Stoffenkamerfleecestof van bij de Stoffenkamer werd plots een passende muts geboren.

Van de rest van de stof maakte ik nog een warme cirkelsjaal op basis van de handleiding van handmade Mieke. Mijn oudste zoontje was alvast in de wolken met zijn muts en cirkelsjaal en ik hoop stiekem dat hij de komende koude zal trotseren zonder zijn mooie muts te verliezen.

Lieve ‘verwarmende’ groetjes,

Tatiana

Een rokje uit de oude doos – de Corola

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

Elke naaister kent het: die instant crush voor een mooi stofje, zonder dat je eigenlijk weet wat je ermee wil maken. Zo ook de dag dat ik binnen stapte bij Mertens Mercerie, alweer bijna twee jaar geleden. Ik werd verliefd op een blauw-met-zwart rekbaar structuurstofje. In eerste instantie was ik verstandig: ik zocht een patroontje en een rits uit om er een topje mee te maken. Want er zat niet zo veel meer op de rol, dus de mogelijkheden waren beperkt.

©Lieve Deduytschaever 180118 12

Maar de tijd vorderde en ik begon steeds meer te twijfelen of stof en patroon wel bij elkaar pasten. Het stofje verhuisde dus naar de vergetelheid.

©Lieve Deduytschaever 180118 01.jpg

Toen ik vorig jaar naar Malle op naaiweekend ging had ik mijn huiswerk gedaan. Ik had op voorhand stoffen uitgezocht en patronen getekend. De structuurtricot dook weer op en leek mij wel iets voor de Carola rok uit La Maison Victor. Dat weekend ging ik echter eerst aan de slag met mijn Odette jurk en het jurkje dat ik samen met mijn vriendinnen in elkaar knutselde, dus patroon en stof verdwenen alweer – jawel – onderaan de to do stapel.

©Lieve Deduytschaever 180118 09

Mijn stoffendoos is intussen zwaar overladen en het werd hoog tijd al die stofjes een bestemming te geven. Tijdens een naaidate met mijn zus kwam het stofje tot leven. Ik geef toe: voor mijn eigen gemak liet ik het sierzakje achteraan weg en omdat ik geen fan ben van zakken in rokken stikte ik ze dicht. Bovendien had ik nét te weinig boordstof en moest ik improviseren. Maar het resultaat mag er zijn en het rokje zit heerlijk!

Jammer genoeg kan ik je niet laten zien hoe het mij staat deze keer, je zal mij dus op mijn woord moeten geloven als ik zeg dat het heel mooi is. Wat denk jij ervan?

©Lieve Deduytschaever 180118 14

Tot snel,
Lieve

Margot’s Monty

Gepubliceerd op door Girls in Uniform3 reacties

Zoals de meeste naailiefhebbers ben ik lid van meerdere naaigroepen op sociale media. Altijd leuk om inspiratie op te doen, afgunstig andermans creaties te liken of om nederig te blijven, als je ziet wat andere mensen van onder hun naaimachine toveren.

Een tijdje geleden stond op een van die groepen een oproep van Stephanie, die vroeg wie haar kon helpen zorgenknuffels te maken. Een knuffel met een zakje waar kinderen briefjes met hun zorgen in kunnen steken. De beestjes zagen er zo sympathiek uit, dat ik in een opwelling een pb-tje stuurde dat ik dat wel wou proberen.20180124_21193958585894313675-012033122167.jpeg

Stephanie stuurde me de link van de werkbeschrijving op de site van KVLV, waarin stond hoe je zo’n Monty maakt, en ik ging aan de slag.

Ik had fleece nodig, tricot, een rits en wat vulling. Fleece had ik niet, maar wel een lapje superzachte fake roze bont. Gecombineerd met een vrolijk tricotrestje lukte het wel. Aangezien ik die zakken met vulling vrij duur vind en niet veel nodig heb, kocht ik een afgeprijsde knuffel en gebruikte daarvan de vulling. Iets goedkoper… Nog een rode rits als mond, wat knopen en vilt om de oogjes te maken, en we kunnen beginnen.

Mijn Monty naaien viel wat tegen. Niet alleen verschuift het roze bont de hele tijd, je weet eigenlijk niet waar je draad zit door al die haartjes. Daarbij pluizen de lapjes na het knippen gi-gan-tisch. Na elke naaisessie zaten mijn bureau, mijn broek en mijn stofjes onder het roze pluis.

De uitleg was ook wat kort voor een 3D-blinde zoals ik, maar met wat spelden, tobben in bed en ettelijke pogingen, kwam de Margot Monty toch tot leven…img_20180124_211605846-011980811044.jpeg

Ik zette mijn knuffel op de naaimachine, bekeek hem van een afstand en kon niet anders dan denken: “He creeps me out…” Ongerust stuurde ik een foto naar de meiden, met de vraag of zij hem niet eng vonden. Tatiana vond hem schattig, maar toch wat eng en Lieve maakte de opmerking: “Hij lijkt wel een beetje op het Koekiemonster“.

Dat is het! Mijn beestje heeft door de bontlook een ietwat ruig uiterlijk, maar dat is zoals zijn maakster: hij heeft karakter en uitstraling.

Ik stuurde mijn Monty via de post naar Stephanie, met een briefje in zijn zakje: dat hij Monty heet, een ruwe bolster is met een zachte pit, en dat hij niet kan wachten om een vriendje te krijgen om te knuffelen. Ik hoop dat hij en Stephanie veilig toekomen Zuid-Afrika hebben, waar ze zieke kindjes gaan helpen.

img_20180124_212924640-01-021288184161.jpeg

Stephanie, all the best daar in het verre Zuid-Afrika. Geniet van je avontuur en keep it safe.

Enne… zeg tegen mijn Monty dat-ie de pannen van het dak moet knuffelen!

Tot schrijfs,

Margot en Monty

Sewchallenge – uitgedaagd in drievoud

Gepubliceerd op door Girls in Uniform34 reacties

Dat ik niet vies ben van een uitdaging zal je wel al gemerkt hebben bij de vorige sewchallenges. Deze keer koppelde Davina mij aan Delphine. Toeval wil dat ik haar al een hele tijd volg, en steeds onder de indruk ben van al het moois dat zij tevoorschijn tovert. Zij krijgt zelfs haar man zover dat hij gewillig in haar zelfgemaakte kledij voor de camera poseert! Zover ben ik lang nog niet… voorlopig houdt mijn ventje de boot af.

Ik kreeg het dus warm en koud tegelijk toen Delphine haar criteria doorstuurde: zij had mijn voornemens voor 2018 aandachtig gelezen, en wilde dat ik iets voor Michael naaide. Jammer genoeg moest ik haar dus vragen de criteria te herzien.

Logo sewchallenge

Gelukkig had ze snel drie nieuwe voorwaarden klaar:

1. maak iets voor jezelf

2. geschikt voor een date met je ventje

3. laat een vriendin een stofje uit je voorraad kiezen

Daar had ik zeker oren naar! Mijn vriendin Annelies was erbij toen ik een paar maand geleden een mooie zwarte jeans-tricot kocht bij de Stoffenknop, en haar keuze was snel gemaakt.

© Moors M - 6U6A1457-Edit Lees verder “Sewchallenge – uitgedaagd in drievoud” →

Mama’s choice

Gepubliceerd op door Girls in Uniform25 reacties

Een mooie, slanke en stijlvolle dame met een pittig kapsel. Zo zou ik mijn mama omschrijven tegenover iemand die haar niet kent. Mama draagt graag rokjes en kleedjes, want haar benen mogen gezien worden!

Naaien voor iemand anders blijft altijd spannend. Naaien voor mijn mama is nog een categorie spannender. Vorig jaar maakte ik voor Moederdag een tasje, en mijn boodschappentassen-uit-tafelkleed vergezellen haar op elke shoppingtrip. Een logische volgende stap was dus een heus kledingstuk. Slik.

© Deduytschaever C APC_0092

Lees verder “Mama’s choice” →

Warme knuffeltrui

Gepubliceerd op door Girls in Uniform15 reacties

Waarschijnlijk zijn er weinig mensen in mijn omgeving die niet weten dat ik passioneel met de blog bezig ben. Naaien op zich is al een heerlijke hobby, maar het bijkomende creatieve aspect van schrijven en foto’s (laten) nemen maakt het helemaal af! Alleen vind ik het in de winter moeilijker om mooie foto’s te nemen. Het is vaak nat en koud, en al ben ik ‘gedreven’… soms heb ik geen zin om in een jurkje zonder mouwen de vrieskou te trotseren.

Met Kerst kregen mijn ventje en ik het ideale geschenk van mijn ouders: een studioset met twee softboxen en een flitsparaplu. Zo kunnen we onze garage omtoveren tot een heuse fotostudio!

© Moors M - 6U6A1173

Op een gure winterdag begonnen we te experimenteren. Deze keer gebruikten we nog een smal tafelkleed als achtergrond en konden we geen foto’s nemen waar ik ten voeten uit op sta. Dus trok ik een trui -die om de een of andere bizarre reden de blog nog niet haalde- uit de kast en gingen we aan de slag.

© Moors M - 6U6A1142

Het model zagen jullie al verschillende keren passeren. De Burda Young 7678 vleermuistrui is een van mijn favorietjesomdat je er naar hartelust mee kan variëren. Lange of driekwart mouwen, een kleedjeshack of een andere halsuitsnijding: het patroon is niet moeilijk aan te passen.

© Moors M - 6U6A1110

Deze trui maakte ik, toen ik pas naaide, uit een gebreid stofje. Ik leerde meteen dat je zulke los geweven stoffen best overlockt van zodra je de stof geknipt hebt. Wat heb ik toen gevloekt omdat de steken begonnen te lopen tijdens het stikken…

© Moors M - 6U6A1160

Maar: eind goed, al goed. Het werd een heerlijke knuffeltrui, lekker lang onderaan en aan de mouwen, die mij al op menig koude winterdag warm heeft gehouden. Een leuk glitterstofje dat ik omtoverde tot een cirkelsjaal en mijn favoriete laarzen maken mijn look helemaal af.

Tot hier onze allereerste ‘garageshoot’. Wat denken jullie ervan?

Tot snel,
Lieve

Een Harriet hack

Gepubliceerd op door Girls in Uniform12 reacties

Ik heb al eens verteld dat Pinterest een van mijn inspiratiebronnen is. Ik heb natuurlijk ook een speciaal bord waarop ik zaken pin die op mijn to-sew-list staan.

Deze foto was er eentje, een rok met een soort onderrok van ruit. Alles wat ik leuk vind ineen: het is  anders, asymmetrisch en het heeft ruiten. I.Want.That!!!

Van mijn eerste poging om met ruit te werken had ik nog een flink stuk tartan opzij gelegd. Bij Stitch and Co kocht ik een mooie donkergrijze punto di Roma en na wat gezoek leek de Harriet van La Maison Victor mij een goede basis.

Harriet is sowieso al een leuk patroon om in elkaar te zetten. Ik besloot om gewoon de hele jurk te maken, met als enige aanpassing lange mouwen, en pas daarna het stuk tartan te integreren.

Ik knipte mjin tartan onderrok schuin van draad, zodat de stof zich goed rond je benen wikkelt. Ik bevestigde eerst de onderrok en knipte dan een groot stuk grijze stof weg. Slik. Nog de randjes omzomen en tataa, daar is mijn onderrok.

Het fijne van punto di roma is dat het lekker meerekt, dus de rits kon gewoon achterwege blijven. Maar toen de jurk bijna klaar was, was mijn eerste reactie vooral: “Pffff”.

Het donkergrijze maakte het zo saai dat ik er onmiddellijk veel meer tartanstof aan wou toevoegen om het wat op te leuken. Maar tartan is geweven stof, dus die kan je niet zomaar combineren met rekstof, want dan scheuren de naden, en veel ruitstof had ik ook niet over… Dan maar enkel ruit toevoegen aan stukken die niet rekken en van mijn restjes tartan nog een riempje te maken. Ook het beleg, dat gedeeltelijk zichtbaar is bij Harriet, maakte ik in tartan.

Nog een paar goudkleurige knoopjes aan beleg en mouwen om het af te maken, en mijn Harriet is gehackt. Ben best blij met het resultaat. Ik kreeg er al heel wat leuke reacties op.

Weer een pin die ik kan catalogeren onder: ‘Done that’. Op naar de volgende, maar dan liefst eentje waar ik niet zomaar in mijn jurk moet knippen. Dat was echt wel even stressen.

© Lieve Deduytschaever 180104 14

Tot schrijfs!
Margot

Wat geef je cadeau aan een man?

Gepubliceerd op door Girls in Uniform10 reacties

Zoals je hier kon lezen, trokken wij met kerst naampjes. Ieder mocht een cadeautje geven aan een familielid. Al vond ik het leuk op zoek te gaan naar het ideale cadeautje voor Frank, het bracht ook de nodige stress met zich mee. Want ik ken Frank niet zo goed, en ben geen mens van de makkelijk uitweg (lees: bonnen of geld).

Na een eerste poging met de schoudertas was ik een tijdlang zo teleurgesteld dat ik toch zou zwichten voor een bon van de een of andere winkelketen. Zo jammer vond ik dat. Tot ik met vriendin Veerle aan tafel zat. Ook zij maakt altijd veel werk van haar gepersonaliseerde geschenken, en zij had een geweldig idee: “Iedereen gaat vroeg of laat wel eens naar de sportschool of op reis. Waarom maak je geen toiletzak?”

©Lieve Deduytschaever 171221 02

Tatiana had al eens twee leuke exemplaren gemaakt… dat ik daar niet eerder aan dacht! Ik had nog een lapje stof van de schoudertas over, perfect voor de buitenkant. Aan de binnenkant van de stof zit een laagje coating. Zelf heb ik graag een waterdichte toilettas, want je weet nooit welk flesje er lekt in je reistas. De stoffenkeuze was dus snel gemaakt.

Aan het eind van de rit lag er een heel mannelijke toiletzak naar mij te gluren….  Vooraan maakte ik een dubbel paspelzakje, en aan de binnenkant een zakje op de voering. Binnenin stak ik wat reisspulletjes, zoals borstel en tandpasta, een scheermesje, wattenstokjes en een paar leuke flesjes handzeep, douchelotion en shampoo. Om toch aan zijn initiële vraag te voldoen, voegde ik alsnog een waardebon toe. Hij blij, en ik ook!

©Lieve Deduytschaever 171221 04

Wat denk je, zou jij dit graag cadeau krijgen?

Tot snel,
Lieve

Het cadeau van 12 stielen en 13 ongelukken

Gepubliceerd op door Girls in Uniform9 reacties

Met acht volwassenen en drie kinderen die elk voor ieder ander een cadeautje geven, ligt er vaak een hele berg onder de kerstboom bij mijn schoonfamilie. Zalig vind ik dat! Ik sprokkel het hele jaar door tips en begin vaak al in de zomer uit te kijken naar het ideale cadeautje voor elk familielid. Ook inpakken is voor mij een heus feestje. Ik verzamel lintjes en leuke attributen, zodat elk geschenkje een unieke en feestelijke verpakking krijgt. Cadeautjes geven én krijgen, ik vind het heerlijk!

christmas-2558906_1920

Dit jaar besloten we elk maar een cadeautje te geven. Mijn schoenmoeder gaf iedereen een nummertje, en wij mochten er eentje kiezen. Bij de eerste ronde werd Yvonne op slag bijgelovig, want elke volwassene ‘trok’ het cijfer van zijn of haar partner. Ik mocht dus een cadeautje kopen voor Michael, en hij voor mij. Ideaal, vond ik… maar toch een beetje té griezelig, dus gingen de namen terug in de pot en trokken de onschuldige handjes naampjes.

Jammer dat ik nu maar één cadeautje mocht geven, aan schoonbroer Frank, en daar wilde ik dan natuurlijk wel het beste van maken! Geen bonnen of centjes, maar iets waar ik hart en ziel kon inleggen.

hand-2597795_1920

Frank liet zich de laatste jaren vaak bewonderend uit over mijn naaisels. In mijn hoofd was het dan ook logisch dat ik iets voor hem zou maken. Ik maakte al verschillende versies van de Jozefien uit Mijn Tas en blijf fan van het model. Gezien de sobere lijnen leek het mij ook wel een ‘manvriendelijke‘ tas. Ik had al jaren de ideale jeanslap liggen in mijn voorraad, in een mooie kleur en lekker grof geweven.

© Lieve Deduytschaever 171228 02.JPG

Om een lang verhaal kort te maken: alles wat mis kon gaan tijdens het naaiproces, ging ook mis. Deze had ik al gemaakt, ik wist toch hoe het moest? De handleiding volgen, dat was niet nodig! Mijn hoofd zat vol muizenissen, waardoor mijn concentratie ook niet optimaal was. Dus naaide ik stukken verkeerd aan elkaar, waardoor de naadwaarde ineens zichtbaar was aan de binnenkant van het ritsvak, of de klep er heel vreemd uitzag met vlieseline aan de buitenkant. Tot vier keer toe moest ik stukken lostornen. Gelukkig werkte ik met een ‘geduldige’ stof en waren mijn foutjes nadien niet meer zichtbaar. Aan het einde van de rit was ik een gelukkig mens!

Mijn ventje vond de tas heel mooi, maar: “ik zou niet weten wat ik ermee moet doen”. De twijfel sloeg toe. Bij een rondvraag onder mijn naaivriendinnen klonk hetzelfde: “Heel mooi, maar mijn man zou ze niet gebruiken”. Na lang twijfelen besloot ik toch door te zetten.

© Lieve Deduytschaever 171228 07© Lieve Deduytschaever 171228 06.JPG

Tot… Michael de tas ‘paste’. Frank is een brede, grote man. Ik ben een klein fijn vrouwtje. Al had ik de riem perfect volgens de handleiding gemaakt (ja, die wél!), mannen dragen hun tassen kruislings over het robuuste lijf. Bij mij kan dat, maar voor hen… is de riem te kort!

© Lieve Deduytschaever 171228 05

Hoe ik het opgelost heb? Dat is een ander verhaal…

© Lieve Deduytschaever 171228 08

Zucht.

Tot snel,
Lieve

Pyjama’s onder de kerstboom

Gepubliceerd op door Girls in Uniform9 reacties

Mijn neefjes zijn tegenwoordig bereikbaar via Ipod en GSM. Superhandig, want nu moet ik niet elke vraag via mijn zus overmaken aan de jongens. Het was dus de eerste keer dat ik hen rechtstreeks vroeg wat ze wilden voor Kerst: “Wil je graag een zelfgemaakte pyjama, of een ander cadeautje?” Bijna in koor kwamen twee berichtjes binnen: “Een pyjama!” Tja, of ik kies anders zo’n foute cadeautjes, of ze vonden hun onesies écht wel leuk…

Tante Lieve was dolgelukkig met hun antwoord. Zowel van Lou zijn onesie, als van die van Wolf, had ik nog een restje stof liggen. Ik trok naar de Stoffenknop om bijpassende tricot te halen, en ging op zoek naar een leuk patroontje in mijn uitgebreide tijdschriftencollectie. Het bovenstuk spotte ik al snel, maar nergens vond ik een leuke broek, laat staan een volledige pyjama.

2vesten

Liesbet kwam te hulp gesneld met een ideetje. Zonder zijzakken leek de Juggler sweaterbroek uit Ottobre Kids herfst 4/2015 ons ideaal. De combinatie met het Thor T-shirt uit La Maison Victor maart-april 2016 werkte perfect.

2 broeken

Mijn zus nam de jongens hun maten, maar raadde mij toch aan een maatje groter te maken. Blijkbaar groeien Wolf en Lou momenteel nogal snel. En ja, ik zou graag hebben dat ze de pyjama’s nog een paar maand kunnen dragen. Altijd spannend toch, naaien voor iemand die niet in de buurt is om af en toe te passen.

lou pjPJ WolfIk ben blij met het resultaat en hopelijk hebben de jongens er veel plezier aan.

Tot snel,
Lieve

PS: Kledij op foto krijgen zonder model in de buurt… het was een nieuwe uitdaging voor mij en Michael.