Tag: #baby

Gelezen en goedgekeurd: Schattige babykleertjes

Gepubliceerd op door Girls in Uniform2 reacties

Een verzameling patronen in hetzelfde thema vind ik altijd leuk. Al heb ik een hele plank vol magazines met patronen voor alle leeftijden, vrouwen, mannen en kinderen, een overzichtelijk boekwerk is toch makkelijker. Daarom testte ik met plezier ‘Schattige babykleertjes‘ van Deborah van de Leijgraaf.

“Met het patronenboek van Deborah van de Leijgraaf kun je zelf de leukste babykleding en  accessoires naaien. De 21 naaipatronen zijn gemaakt met soepele jerseystofjes, perfect materiaal voor de allerkleinsten. Van jasje en shirt tot slabbetje en andere accessoires. De patronen worden in stappen uitgelegd met tekst, tekeningen en foto’s, en zijn gemaakt vanaf maat 44 (prematuur) tot maat 86 (1,5 jaar)”. De aandachtige lezer herkent meteen de promotekst over het boek, maar waarom het warm water opnieuw uitvinden, denk ik dan.

Lees verder “Gelezen en goedgekeurd: Schattige babykleertjes” →

Een hoopvol cadeautje

Gepubliceerd op door Girls in Uniform13 reacties

In deze onzekere tijden, waar social distancing de norm geworden is, vind ik het meer dan ooit belangrijk dat je mensen op een andere manier een hart onder de riem kan steken. Onvoorstelbaar, dat vrouwen overal ter wereld nu een kind op de wereld zetten, maar geen babybezoek krijgen. Geen enthousiaste oma’s die holderdebolder verliefd worden op hun kleinkind, geen vrienden of neefje die over de rand van de wieg komen loeren…

© Lieve Deduytschaever 200305 03

Een van mijn collega’s werd voor het eerst oma. De laatste weken van de zwangerschap mocht ze niet meer op bezoek bij haar dochter en ook na de bevalling was bezoek niet toegestaan. Dat weegt heel zwaar voor haar.

© Lieve Deduytschaever 200305 11

Lees verder “Een hoopvol cadeautje” →

Naaien voor helden

Gepubliceerd op door Girls in Uniform4 reacties

Voor een goed doel naaien deden we al vaker. Vlaggenlijnen, speciale knuffels, militaire uiltjes… We maken er een erezaak van zulke goede doelen te blijven steunen.

Cirkel-01

Onlangs was het weer zover: Lieve en ik hadden ons ingeschreven om samen te naaien voor vzw Kleine Held. Een schitterend initiatief waarbij vrijwilligers een zelfgenaaid pakket samenstellen om ouders met een prematuurtje te steunen. Omdat het zo’n belangrijke mijlpaal is voor ouders wanneer hun kleintje voor de eerste keer kleertjes kan dragen.

Lees verder “Naaien voor helden” →

Rompertjes te geef

Gepubliceerd op door Girls in Uniform11 reacties

In onze omgeving is een heuse babyboom aan de gang. Nichtjes die zwanger worden, vriendinnen die bevallen, heel wat kleintjes die ter wereld komen in een liefdevol gezin. Al hebben wij zelf geen kinderen, ik smelt weg als ik die kleine vingertjes om de mijne voel, als ik die slapende gezichtjes zie of als die kleine oogjes open gaan.

© Lieve Deduytschaever 181029 07

Onder het genot van een tasje thee en met doopsuiker in het vooruitzicht is zo’n babybezoek altijd weer gezellig. Maar het allerleukste vind ik toch het cadeautje dat ik meeneem.

© Lieve Deduytschaever 181029 04

Niets leukers dan zelfgemaakte cadeautjes: de voorpret wanneer je het juiste stofje zoekt, de rust tijdens het naaien, de tevredenheid als het wordt wat je voor ogen had, het inpakken én het afgeven… Helemaal gelukkig word ik daarvan.

© Lieve Deduytschaever 181029 13

In mijn stoffendoos lag een restje van een leuk Mickey Mouse tricotje (ik kocht het bij De Stoffenknop) waarmee ik al eens eerder zo’n schattig rompertje maakte. Ik veranderde een paar details, zoals de kamsnaps en het zwarte buikzakje, maar voor de rest werd het min of meer hetzelfde pakje.

© Lieve Deduytschaever 181029 03

Voorlopig gebruik ik telkens weer hetzelfde patroontje van Burda Kids. Misschien moet ik daar in de toekomst eens verandering in brengen… Iemand van de mama’s een ideetje?

© Lieve Deduytschaever 181029 01

Tot snel,
Lieve

Rompertjes te geef

Gepubliceerd op door Girls in Uniform5 reacties

Het lijkt wel alsof er in mijn omgeving weer een babyboom aan de gang is. Zwangere kennissen, pas bevallen aangetrouwde nichtjes… Oh, wat zijn die kleintjes toch schattig! Voorlopig hoef ik niet ver te zoeken voor een geboortecadeautje. Een tijdje geleden maakte ik een schattig rompertje voor een klein indiaantje, en dat patroontje (Burda Kids 9384) bestaat in verschillende uitvoeringen.

©Lieve Deduytschaever 170812 27

Met een bevalling en een babybezoek in het vooruitzicht, kroop ik achter mijn naaimachine. Het kleine meisje werd enkele maanden geleden al geboren, dus maakte ik maatje 86 met een restje van een fleurige zomerjurk. Hoe schattig! Ik zou meteen een meisje willen ‘maken’ om dit aan te zien. Ik vermoed echter dat mijn ventje niet zal willen meewerken 😉. Ik liet het zakje op de borst weg, en koos voor kaki in boorstof en kamsnaps. Zo krijgt het girly rompertje toch weer iets stoers.

Geen idee wat de baby-op-komst zal worden. Ik ken mama’s stijl ook niet zo goed, en vond niet meteen een ‘veilig’ stofje in mijn restjesbak. Tot nu toe heb ik vooral voor de neefjes in de familie, of voor mezelf genaaid, en de stofjes zijn dan ook erg jongensachtig of net het tegenovergestelde. Bij de Stoffenknop vond ik een superschattig Disney stofje in een grijs-blauw met zwart. Tenzij het zo’n meisje-meisje wordt, vind ik het pakje wel unisex. Deze keer koos ik voor het model zonder beentjes, in maatje 68. Oei, dat klinkt vreemd. Bon, je begrijpt wel wat ik bedoel. Zwarte boordstof en ijzeren drukknopen maakten het geheel af.

Tja, ik smelt helemaal wanneer ik de kruippakjes zie liggen. Hopelijk zijn de mama’s er ook blij mee.

©Lieve Deduytschaever 170812 22

Zou jij blij zijn met zo’n cadeautje?

Tot snel,
Lieve

 

Er was eens… een klein Indiaantje

Gepubliceerd op door Girls in Uniform11 reacties

Mijn man en zijn familie hebben Indiaanse roots. De bomma kwam als klein meisje met haar moeder van Amerika naar Europa, en uiteindelijk stichtte ze hier haar kroostrijke gezin, waarin mijn schoonmoeder opgroeide. Voor mijn ventje, zowel als voor zijn broer, zijn die roots erg belangrijk. Toen mijn neefje een jaar werd, ging ik op zoek naar een geschikt geschenk. Van de blogmeisjes van Droomstoffen, kreeg ik een tijdje geleden een prachtige grijzige tricot cadeau, met daarop pijl en boog, tipi en verentooi. Ideaal!

IMG_7894

Patroontje 9384 van Burda Kids had ik al een tijdje liggen, en in een mum van tijd had ik maatje 86 van IMG_7911 - kopierompertje B uitgetekend. De beschrijving deed mij vrezen, dat het niet zo’n makkelijk projectje zou worden. Iets dergelijks had ik nog nooit gemaakt, en bij het doorlezen, fronste ik meer dan eens mijn wenkbrauwen. Nu moet ik toegeven, dat ik niet zo’n held ben in beschrijvingen lezen. Maar zoals zo vaak, lukte het wel, eens ik eraan begon.

Boordje hier, drukknopje daar… vier uur later lag er een rompertje naar mij te gluren. Het was leuk om te doen, al is het resultaat niet zonder de nodige schoonheidsfoutjes, zoals je wellicht op de foto’s kan zien.

Al bij al, ben ik wel blij met het resultaat. De drukknoopjes zitten waar ze moeten zitten, de tricot past prachtig bij de boordstof, en het Indiaantje erin… tja, die is wél perfect (al wilde het model jammer genoeg niet meewerken, en kan ik dat dus niet bewijzen)!

Tot snel,
Lieve

Schitterend harembroekje

Gepubliceerd op door Girls in Uniform9 reacties

Al twijfelde ik eerst of het sterrenstofje wel geschikt was voor een jongen, toen mijn schoonzus zei dat ze nooit genoeg broekjes voor mijn neefje Mathias kon hebben, ging het creatieve brein van tante Lieve in overdrive… Op zoek dus naar ottobre_design_kids_fashion_winter_nr_6_2011_seen leuk patroontje. Mathias leerde net kruipen, vertelde mijn schoonzusje, dus “grote knielappen zouden handig zijn”. Harembroekjes met knielappen zijn duidelijk niet zo dik gezaaid, maar de Lumberjack uit Ottobre Kids 6/11 vond ik wel stoer.

Ik vermoed dat een jongen van net geen jaartje oud nog niet met zijn handen in zijn zakken loopt, dus die liet ik weg. De knieplooitjes stikte ik ook niet, dat lijkt mij nogal pijnlijk als je kruipt, dus die knipte ik er, op het patroon, tussenuit. De donkerblauwe boordstof en softshell voor de knielappen en zakjes op de bibs, vond ik bij Veritas.

Dankzij de gulle bijdrage van een paar schenkers (dankjewel, lieve schoenmoeder en schoonzusjes!), kon ik het broekje ook, voor het eerst, perfect afwerken met mijn overlockmachine. Wat een luxe! Al maakt het naaien ook weer net iets spannender… helemaal op mijn gemak ben ik toch nog niet met de overlock….


Meestal naai ik enkel voor mezelf. Ik vind niet dat ik al goed genoeg ben om de kleerkast van anderen te vullen… maar ik moet zeggen: haar blik, toen mijn schoonzus het broekje voor het eerst zag, en de eerste keer dat Mathias het aanhad, die momenten vergeet ik nooit meer! Met dank aan Annelies trouwens, voor de leuke actieshots.

Naaien jullie vooral voor jezelf, of ook wel eens voor anderen? Vinden jullie dat ook zo spannend?

Tot snel,
Lieve

Stijlvol voeden in het openbaar

Gepubliceerd op door Girls in Uniform3 reacties

Al ben ik zelf geen moeder, ik hoorde van heel wat vriendinnen, dat ze zich wat ongemakkelijk voelen, wanneer ze buitenshuis hun baby aan de borst leggen. Je hebt geen privacy en het is een beetje gênant: de mensen kijken vanuit hun ooghoeken naar je (“kunnen ze mijn borst zien???”), en soms krijg je vervelende reacties. Al bekijkt niet elke mama het op die manier. Mijn beste vriendin -mama van mijn neefje- ziet het zo: “Ik vind het heel natuurlijk. Maar de maatschappij kijkt daar anders naar, zoals je vaak leest in de krant. Ik kende dé manier om aanstoot te vermijden, en aan te tonen dat voeden ook op een serene manier kan, zonder er veel tam tam rond te maken”.

En daarvoor kwam ze gelukkig naar mij toe… Toen ze mij vroeg om een borstvoedingssjaal te maken, moest ik er geen twee keer nadenken. We trokken gezellig samen naar Mertens Mercerie, en kozen er twee stevige tricootjes uit. Zo’n sjaal is eigenlijk wel makkelijk gemaakt: de lengtemaat komt overeen met de stofbreedte, en ik maakte de sjaals 80 cm breed. Eerst zoomde ik de lange kant om, en ik naaide de korte uiteinden met de goede kanten aan elkaar. Omdat de sjaal te groot is om nog eens te voeren (wat een pak stof heb je dan rond je nek hangen!!!), zorgde ik voor een extra brede naadwaarde, die ik nog eens omplooide en vaststikte, zodat er geen rafelranden zichtbaar zijn.

img_7119

Het resultaat: twee cirkelsjaals die mijn vriendinnetje gewoon rond de hals kan dragen, maar die ze in de breedte over haar zoontje kan draperen, als hij aan de borst ligt. Tijdens het fotograferen zat ik er met mijn neus op, en ik heb nergens een spoortje bloot gezien. Mijn vriendin vertelde: “Toen ik deze zomer met mijn drie zonen naar de speeltuin ging, moest ik niet naar huis om de kleinste te voeden. Zelfs de twee grootsten merkten er niets van. Wat een luxe!”

Wat een mooi, intiem tafereeltje is dit toch! Borstvoeden, het natuurlijkste in de hele wereld. Ik ben zo dankbaar dat ik er getuige van mocht zijn, en dat ik dit met jou mag delen.img_7099

Tot snel,
Lieve