Met haar geesteskind ‘Let’s Stick Together’ daagt Marjolein geregeld een aantal blogsters uit om rond een gezamenlijk thema te werken. Met ‘Zak eens lekker door’ creëerde ze deze maand een dubbele bodem en daagde ze ons uit om out of the box te denken. Lees verder “Zak eens lekker door – Let’s Sti(c)k Together”
Wat heb ik eigenlijk écht te kort in mijn kleerkast? Tops en t-shirtjes. En wat maakt ik haast nooit? Juist: tops en t-shirts. Geen idee hoe dat komt, maar vanaf nu breng ik daar verandering in!
Na de afwerking van mijn It’s a fits wikkeljurkje had ik nog een mooie lap stof over.
Meestal gaat zoiets in mijn stoffendoos met restjes, om dan pas terug boven water te komen als ik op zoek ben naar kleine stukjes stof.
Niet in dit geval. Ik vond mijn jurk zo mooi, dat ik meteen de volgende dag opnieuw met het patroon aan de slag ging. Het resultaat haalde de blog nog niet, dus daar moest ik dringend iets aan doen!
Met de lengte van mijn stofoverschot had ik net genoeg om een wikkeltop te maken, gebaseerd op het jurkje. Veel heb ik er eigenlijk niet aan veranderd… enkel vanaf de taille moest ik een stukje versmallen, zodat het shirt mooi op mijn heupen valt.
Ik koos voor een versie zonder mouwtjes, en tekende aan armsgaten en halslijn twee centimeter bij, zodat ik twee keer een centimeter kon omvouwen. Het randje stikte ik door met een tricotzigzag. Ook de zoom werkte ik op die manier af.
Een topje dat heel mooi staat op een jeans of op een recht rokje… en ook daarmee ging ik aan de slag. Ik pimpte een jeansrokje dat al een tijdje werkeloos in de kast hing wegens onzedelijk kort.
De zoom haalde ik uit en de rand overlockte ik. Op de lijnen van de oude zoom (die anders verkleurd waren dan de rest van de rok) naaide ik een strook rekbaar kant. Die gebruikte ik ook tijdens de vorige #naaimaandtegenverspilling om een jeansshortje af te werken.
Nog niet lang genoeg om mee te gaan werken, is dit rokje nu ideaal voor zonnige vrije dagen!
Wat vind je van mijn patroonhack en rokje? Mogen ze gezien worden?
Tot snel,
Lieve
PS: de foto’s zijn het resultaat van een leuke pauze tijdens het Malle naaiweekend van The Sewies… Bedankt fotografe Margot en ‘commentator-en-kledijgoedlegger’ An!
Vrijdag trouwde mijn nichtje Janti met de liefde van haar leven. Een paar weken geleden was ik te gast op haar vrijgezellenfeestje in Hasselt. Na een superleuke workshop juwelen maken ging het richting café Mexico voor een gezellig en geanimeerd etentje. Tussen de lekkere hapjes door mocht iedereen een cadeautje geven aan de bruid-in-spé.
Janti is een stijlvolle dame en studeerde in haar iets-jongere-jaren aan de modeacademie. Als ik ooit een stijlicoon zou moeten kiezen werd zij het, zeker weten! Ik ging dan ook niet licht over het cadeautje en overlegde met mijn zus Elke. “Mooie grote oorbellen zijn echt iets voor Janti”, vonden we allebei. Elke wist ook waar ze te vinden: in de Oxfam wereldwinkel. Toepasselijk, want mijn nichtje is een heuse wereldburger. Ze werd geboren in India, reisde de wereld rond en woonde zelfs nog een tijdje in Dubai.
Bleef nog de vraag hoe we die prachtige oorbellen zouden verpakken. Een tijdje geleden was het An tasje van Jace did it! een heuse hype in naailand. Sporadisch zie je er nog wel eens eentje voorbij komen en ik blijf het een leuk cadeautje vinden.
Wat verder vond ik de voering van een oude handtas die ik verknipte voor de onderdelen. De binnenkant was gemaakt van iets wat lijkt op zo’n geplastificeerd tafelkleed. De hartjes pasten heel mooi bij de blauwe jeans en ik verwerkte de zakjes van de binnentas in de voering van mijn An tasje. Zo kan Janti het tasje perfect gebruiken als een kleine toilettas, als make-up tasje of als tasje voor de babyspulletjes van het kleintje-op-komst.
Aan het eind van de rit voegde ik nog een veelzeggende boodschap toe aan het cadeautje…
Wat denk je, geslaagd vrijgezellengeschenkje?
Tot snel,
Lieve
Met acht volwassenen en drie kinderen die elk voor ieder ander een cadeautje geven, ligt er vaak een hele berg onder de kerstboom bij mijn schoonfamilie. Zalig vind ik dat! Ik sprokkel het hele jaar door tips en begin vaak al in de zomer uit te kijken naar het ideale cadeautje voor elk familielid. Ook inpakken is voor mij een heus feestje. Ik verzamel lintjes en leuke attributen, zodat elk geschenkje een unieke en feestelijke verpakking krijgt. Cadeautjes geven én krijgen, ik vind het heerlijk!
Dit jaar besloten we elk maar een cadeautje te geven. Mijn schoenmoeder gaf iedereen een nummertje, en wij mochten er eentje kiezen. Bij de eerste ronde werd Yvonne op slag bijgelovig, want elke volwassene ‘trok’ het cijfer van zijn of haar partner. Ik mocht dus een cadeautje kopen voor Michael, en hij voor mij. Ideaal, vond ik… maar toch een beetje té griezelig, dus gingen de namen terug in de pot en trokken de onschuldige handjes naampjes.
Jammer dat ik nu maar één cadeautje mocht geven, aan schoonbroer Frank, en daar wilde ik dan natuurlijk wel het beste van maken! Geen bonnen of centjes, maar iets waar ik hart en ziel kon inleggen.
Frank liet zich de laatste jaren vaak bewonderend uit over mijn naaisels. In mijn hoofd was het dan ook logisch dat ik iets voor hem zou maken. Ik maakte al verschillende versies van de Jozefien uit Mijn Tas en blijf fan van het model. Gezien de sobere lijnen leek het mij ook wel een ‘manvriendelijke‘ tas. Ik had al jaren de ideale jeanslap liggen in mijn voorraad, in een mooie kleur en lekker grof geweven.
Om een lang verhaal kort te maken: alles wat mis kon gaan tijdens het naaiproces, ging ook mis. Deze had ik al gemaakt, ik wist toch hoe het moest? De handleiding volgen, dat was niet nodig! Mijn hoofd zat vol muizenissen, waardoor mijn concentratie ook niet optimaal was. Dus naaide ik stukken verkeerd aan elkaar, waardoor de naadwaarde ineens zichtbaar was aan de binnenkant van het ritsvak, of de klep er heel vreemd uitzag met vlieseline aan de buitenkant. Tot vier keer toe moest ik stukken lostornen. Gelukkig werkte ik met een ‘geduldige’ stof en waren mijn foutjes nadien niet meer zichtbaar. Aan het einde van de rit was ik een gelukkig mens!
Mijn ventje vond de tas heel mooi, maar: “ik zou niet weten wat ik ermee moet doen”. De twijfel sloeg toe. Bij een rondvraag onder mijn naaivriendinnen klonk hetzelfde: “Heel mooi, maar mijn man zou ze niet gebruiken”. Na lang twijfelen besloot ik toch door te zetten.
Tot… Michael de tas ‘paste’. Frank is een brede, grote man. Ik ben een klein fijn vrouwtje. Al had ik de riem perfect volgens de handleiding gemaakt (ja, die wél!), mannen dragen hun tassen kruislings over het robuuste lijf. Bij mij kan dat, maar voor hen… is de riem te kort!
Hoe ik het opgelost heb? Dat is een ander verhaal…
Zucht.
Tot snel,
Lieve
Sommige mensen zijn zo lief voor je, dat je zin hebt om er iets leuks voor te doen. Gelukkig heb ik nu een hobby waarmee ik af en toe wel eens iets tofs kan maken. Dus als ik schatten van mensen met een plastic zakje-met-kerstprint zie rondlopen, heb ik meteen een idee waarmee ik aan de slag kan!
Ik nam stiekem de maten van het plastic zakje, en herwerkte het patroon van mijn allereerste naaiprojectje bij Boho-atelier. Een mooi stukje zwarte jeans machte perfect met een katoentje uit Ikea. Een omkeerbaar tasje, met zowel binnenin als aan de buitenkant een zakje. Als finishing touch naaide ik aan de jeanskant leuke knoopjes, die mijn hobby perfect illustreren. Niemand zal eraan twijfelen dat dit een handgemaakt cadeautje is…
Het was zo leuk geworden, dat ik heel even in dubio stond… zou ik het niet gewoon voor mezelf houden? Maar neen, die schatten, die er al maanden voor mij zijn, die verdienen iets moois. Zo geschiedde het, dat ik het tasje aan hen gaf, met de woorden: “Ik hoop dat jullie er iets aan hebben, en dat jullie het mooi vinden. Maar mocht het niets voor jullie zijn… dan geef je het maar terug, want ik vind het zelf DE MAX!”
Maak jij wel eens cadeautjes, die je dan toch eigenlijk liever zelf zou houden?
Tot snel,
Lieve
Constant ben ik op zoek naar manieren om orde in de chaos te brengen. Toen ik de pijpen van mijn jeans afknipte, bleef ik met twee mooie stukken stof zitten, waar ik natuurlijk mee aan de slag wilde in de #naaimaandtegenverspilling. In mijn badkamerkast stonden allerlei potjes en doosjes waarin ik alles een plaats gaf, en op Pinterest vond ik een leuk ideetje om daar verandering in te brengen.
Natuurlijk wilde ik er, koppig als ik ben, mijn eigen versie van maken. Dat is net het leuke aan dit snel-klaarprojectje: je kan er eindeloos mee variëren. Ik maakte vier jeansmandjes, alle vier gelijk en toch weer anders. Perfect de maat die ik nodig had voor dat ene en dat andere hoekje in de kast. Zo kregen mijn make-up en haarspulletjes, maar ook mijn gezichtscrèmes, een nieuw mandje.
Telkens als ik de kastdeur openschuif, word ik hier blij van. Ik heb de smaak te pakken… zou de kast van mijn man ook geen opfrissing nodig hebben 😉 ?
Wil je weten hoe ik het aanpak? Hieronder een voorbeeldje, als basis voor je eigen projectje. Veel plezier ermee!
Tot snel,
Lieve
Tutorial
Al een tijdje wilde ik aan de slag met mijn oude jeansbroeken. Maar… zelfs al zijn ze te groot, of was er ooit een andere reden om ze opzij te leggen, emotioneel liep ik steeds weer tegen een muur. Want ‘ze zijn toch nog goed, en ga ik ze op die manier niet kapot maken’?
Maar… ik ben uiteindelijk gezwicht voor mijn creativiteit en nieuwsgierigheid. Die ene bootcutbroek, net iets te los rond mijn heupen, leende zich uitstekend voor een recyclage-werkje. Ik trok naar Toverstof voor een strookje rekbaar kant, en naar Veritas voor opstrijk-attributen, voor ik mijn moed verzamelde, en er de schaar in zette.
Het resultaat overstijgt mijn stoutste verwachtingen. Al jarenlang ben ik op zoek naar het ideale jeansshortje. In de winkels vind je bijna uitsluitend exemplaren tot net onder de bilnaad, of tot op de knie. Geen van de twee modellen flatteert mij, dus kies ik meestal voor een rokje. Maar deze short, die ga ik deze zomer dragen, tot hij van mijn billen valt :-).
Benieuwd hoe ik het gedaan heb? Lees verder onder de tekst, voor een stap-voor-stap fototutorial.
Wat vind jij ervan? Heb jij zelf ook al eens kledij verknipt tot iets nieuws? Laat het me snel weten, ik ben benieuwd!
Tot snel,
Lieve
Tutorial
Het allereerste project in de starterscursus van Boho Atelier was een omkeerbare tas. We zijn nu een jaartje verder, maar die tas gebruik ik bijna dagelijks. Ik had meteen de smaak te pakken, en kocht een paar leuke jeansstofjes om het project nog eens te herhalen. Nooit had ik gedacht dat ik zo snel zou overstappen op kledij… Mijn tassenambitie werd aan de kant gezet en sindsdien lag dit mooie zwarte jeanslapje een beetje verloren tussen de hoop.
In La Maison Victor maart-april 2016 stond de leuke Holly rok, die meteen mijn hart stal. Maar was ik wel al klaar om jeanskleding te beginnen naaien? Ik nam patroon en stofje voor de zekerheid mee naar de naailes, en onder de deskundige begeleiding van naaiwonder Katrien, werd het project stap voor stap tastbaar. Nooit eerder maakte ik een rokje met zoveel patroonstukken, of stikte ik zo veel met een tweelingnaald.
De beschrijvingen in La Maison Victor zijn heel duidelijk geïllustreerd, en het ging allemaal redelijk vlotjes. Toch was ik blij dat ik het niet alleen moest aanpakken. Ik heb namelijk weinig vrouwelijke rondingen, en de rok moest op een paar plaatsen ingenomen worden. Bovendien was ik om de een of andere reden erg onzeker.
De rok is niet perfect. Ik vind de tailleband een nogal stijf rechtop staan, en de knop trekt de voorkant een beetje scheef, maar ik draag hem trots als een gieter! Dit project is voor herhaling vatbaar.
Wat vind jij ervan? Heb je zelf al eens met jeans gewerkt? Laat het ons weten, wij zijn benieuwd!
Tot snel,
Lieve
Patroon: Holly rok – La Maison Victor
Stof: Jeans – Mertens Mercerie
Aanpassingen : versmald aan de zijkanten en lichtjes ingenomen midden achteraan, zoom drie cm verlengd
Girls in Uniform 