Toen See You at Six in 2016 de superschattige roze viscose-met-streepjes op de markt bracht, was ik meteen verkocht. Maar ik twijfelde nog of roze wel mijn kleur was. Intussen weet ik wel beter, en op de feestelijke opening van de Stoffenknop in Merelbeke kocht ik zonder aarzelen een mooie lap.
Vlak voor haar vertrek naar Mali, hadden Margot en ik nog een fotodate in Antwerpen. Margot had nog snel haar Hanna afgewerkt, en het model stond haar zo mooi, dat ik meteen wist, waar mijn viscose heen zou gaan.
De Hanna uit La Maison Victor mei-juni ‘16 heeft een aansluitend lijfje, een mooie V-hals en een zwierige rok. Het bovenstuk heeft prachtige lijnen, dankzij de figuurnaden in voor- en achterpand. Eens ik zag hoe prachtig het Margot stond, twijfelde ik er niet aan, dat het ook een goed model voor mij zou zijn. Wij hebben namelijk min of meer dezelfde maten, handig toch? Maar de schaar erin zetten, dat was weer een drempel. Want ik heb in geen eeuwigheid nog met iets anders als tricot gewerkt voor kledij…
Ook werken met een beleg, een blinde rits, en een blinde zoomsteek was voor mij weer even nadenken. Alles bij elkaar, nam het proces toch wel wat tijd in beslag. Het zou ook kunnen, dat ik iets verkeerd geknipt had, want mijn rugpand was veel breder dan het voorpand, dus dat moest ik oplossen. Het armsgat gaapte een beetje onder mijn oksels, maar met wat prutswerk is dat nu ook in orde.
Toch had ik het gevoel, dat er iets ontbrak. Roze is inderdaad mijn kleur, maar zonder accentje, vind ik het vaak nogal vlak. Voor mijn tuniek maakte ik een tijdje geleden een ceintuur van glitterelastiek (ooit een cadeautje van Droomstoffen, tijdens de eerste blogmeet georganiseerd door Davina), en die maakte het jurkje ineens af. In combinatie met killerheels, voel ik mij helemaal in feeststemming!
Eén nadeel: de viscose vraagt heel wat strijkwerk, en eens ik ga zitten, is ze meteen gekreukt. Laat dat nu nét iets zijn, dat mij enorm stoort. Ik vrees dus, dat dit exemplaar mijn kleerkast niet vaak zal verlaten, en dat is toch wel jammer voor zo’n leuk jurkje.
Wat denk jij, zouden die kreukels jou storen, of moet ik het gewoon zorgeloos dragen?
Tot snel,
Lieve
PS: Aan de foto’s hangt nog een leuk verhaaltje… Aangezien ik een gestreken look wil op mijn foto’s, was een ritje in de auto, wegens het kreukelgevaar, natuurlijk geen optie. Mijn ventje en ik gingen dus zonder concreet doel te voet de buurt verkennen, op zoek naar leuke fotolocaties. Tijdens de shoot vlogen alle militaire vliegtuigen ineens pal over ons hoofd, op weg naar Brussel voor het militaire defilé. Een heel bijzonder moment voor twee luchtmachters! Eén minpuntje van de wandeling… op de terugweg, hebben mijn killer heels mij écht bijna vermoord 😊.
Dit leuke patroontje van Burda Young (Burda 6925) lag al een tijdje naar mij te lonken. Bij 
Enkel mijn rits werkte zwaar tegen op het einde. Nadat ik haar er uiteidelijk mooi had ingezet, merkte ik dat ze er niet symmetrisch in stond. Om de muren van op te lopen!
