Categorie: Naai-emoties

Krokodillentranen

Gepubliceerd op door Girls in Uniform18 reacties

Wanneer ik een kledingstuk voor mezelf maak, draag ik dat toch altijd wat voorzichtiger dan iets uit de winkel. Ik was dat leuke jurkje of die zelfgemaakte rok op een lage temperatuur, en draai het binnenstebuiten, of steek het in een wasnetje. Vaak was ik het kledingstuk zelfs met de hand. Wanneer er dan toch iets misgaat, vind ik het dan ook een ramp. Herkenbaar?

Ik weet het, er zijn veel ergere dingen in de wereld dan een afgewassen shirtje, maar de emoties die bij zo’n naaiwerkje komen kijken, zijn toch niet te onderschatten. Ik maak elk shirt, elk kleedje en iedere rok met een gedrevenheid en toewijding, alsof mijn leven ervan afhangt. Het is telkens een zware opdracht voor mij om iets opnieuw te doen of uit elkaar te halen,  want het risico op falen wordt dan met de minuut groter, maar omdat ik wil dat alles perfect past, waag ik mij er toch aan. Wanneer andere naaisters van de daken schreeuwen dat zo’n Aster truitje op een uurtje in elkaar zit, werk ik er toch wel ettelijke uren langer aan, omdat ik nog niet zo geroutineerd ben, en door gebrek aan ervaring soms domme fouten maak. Wanneer zo’n uniek stuk dan na een keertje wassen afgebleekt, gekrompen of vol pluis uit de machine komt, breekt er een stukje van mijn broze hart.

Bij een van mijn eerdere werkjes, een PAM-top uit La Maison Victor, was ik apetrots op de afwerking. Ik had er uren op gezwoegd, voor het eerst met een tweelingnaald gewerkt, en mijn zoompjes waren net zo mooi als ik in gedachten had. Na de tweede keer wassen, was de stof echter zo fel afgewassen en verkleurd, dat de top niet meer draagbaar was. Toen ik hem in de vuilbak moest gooien, biggelden er toch een paar traantjes over mijn wangen…

sad-98450

Heb jij ook zo’n mooie stukken, die je naar een paar keer dragen jammer genoeg in de vuilbak moest gooien? Wat doet dat met je?

Tot snel!
Lieve

Vermijden van een sewing bloc: Pinterest

Gepubliceerd op door Girls in Uniform2 reacties

pinterest2Ik weet niet of jullie dat ook hebben maar ik vrees altijd dat ik op een dag op droog zaad ga zitten. Niet met stofjes (stel je voor!) maar van ideeën. Dat je op een dag gewoon inspiratieloos door al je boekjes bladert en denkt: “ik zal dat dan maar maken zeker?”

En een patroon klakkeloos zonder enthousiasme kopieert, zonder er plezier aan te beleven. Zonder je te verheugen op het kiezen van de stof, het aanpassen van het stuk of de reactie van de persoon voor wie je het maakt. Lijkt me verschrikkelijk…

Inspiratie blijven vinden, is dus de boodschap. Op straat, in de winkeletalages, op blogs, en… op Pinterest. Een digitaal prikbord waar je de pins van anderen bekijkt, en als je ze leuk vindt, ze bewaart op één van je eigen prikborden.pinterest1

Ik pin graag. Niet alleen om ideeën op te doen voor het volgende stuk, maar ook om te zoeken naar kleine dingen die me opvallen. Verlekkerd dat detail aan een mouw uitvergroten, helemaal enthousiast worden van dat opvallend patroon, die kleurencombinatie…

Soms gewoon een knoop of hoe een stof vloeit, dat mijn hoofd weer doet tollen met naaiprojectjes. Of naai-ideeën beter gezegd. Sommige doenbaar, anderen eerder weggelegd voor couturiers van Chanel, denk ik.

Het zijn losse flarden, die in mijn achterhoofd blijven malen, maar zich vormen tot iets concreets, als ik de juiste stof in mijn handen heb. pinterest4Zodat die pin, die al maanden op mijn bord staat, weer dat tikkeltje extra geeft aan mijn volgende creatie.

En jullie ? Wat werkt voor jullie als muze? Waar halen jullie je inspiratie?

Tot schrijfs,

Margot

Wat als: het niet afloopt zoals je verwacht?

Gepubliceerd op door Girls in Uniform7 reacties

Wat als… je in je hoofd een heel project hebt zitten, met stof en een beeld hoe het resultaat zal zijn. Bij elke stap in je maakproces worden die verwachtingen minder ingevuld. Je blijft denken: “dat lossen we wel op”, “dat zal wel meevallen als het af is”. En je blijft hopen dat je eindresultaat meer zal zijn dan de optelsom van al die kleine teleurstellingen.mimi5

Het bloesje Mimi uit Love at First stitch leek me een leuk project en ik had een vrolijk donkerblauw stofje met witte stippen.

Maar bij mijn creatieproces ging enkel van kwaad naar erger. Ik maakte fouten bij het overtekenen van het patroon, en begon meer en meer te twijfelen aan de stof. Waarom had ik geen viscose gekozen, dat veel mooier valt voor zo’n bloesje? Verder lukte het rimpelen van het rugpand niet goed, de leuke details aan de mouwen vielen niet op door de print. Het bloesje trok aan de schouders en was te wijd onderaan.

Maar het allerergste: het klopte niet.

mimi4

Normaal als je een kledingstuk maakt, ben je blij, verwachtingsvol, als je het nog-niet-afgewerkte stuk over je lijf gooit om te kijken of ie past. Maar hier  voelde ik enkel maar teleurstelling telkens ik het aantrok. Een stemmetje in me somde de hele tijd alle dingen op die niet goed zaten.  “Stop er maar mee, dit wordt niets”, echode de hele tijd in mijn kopje.

Maar ik deed koppig verder, hopend op een mooie finale. Totdat ik aan de knoopsgaten zat van mijn Mimi bloes. Ik heb ze plichtsgetrouw gemaakt, meer als oefening (mijn eerste knoopsgat!!). Toen ik het dan nog eens aantrok, was ik zeker: dit werd inderdaad niets…

mimi2Dus voila, ik zit hier met een 90% afgewerkt bloesje en dikke frustraties. Rationeel zie ik dit als een goede oefening (ik kan een knoopsgat maken!) en een leermoment, maar wat jammer van de stof en de tijd.

En binnenin vloek ik serieus en zie ik dit als een dikke afknapper en een mislukking.

Natuurlijk moet ik gewoon doorgaan, een ander projectje zoeken en me daar mee amuseren. Maar het blijft zeuren…. alsof je net hard in een naald hebt gegrepen… dat blijft ook zo lang nazinderen. Maar ook dat vervelende gevoel verdwijnt uiteindelijk…

Tot schrijfs,

Margot

Een Aster voor een kieken

Gepubliceerd op door Girls in Uniform12 reacties

Het is altijd leuk om met iemand te kunnen chatten over de vooruitgang  van je naaisel. Laatst stuurde ik een foto van een kip naar Lieve, toen ik aan mijn eerste Aster-trui werkte. De boodschap was: ik ben een kieken!

aster5

De bekende Astertrui is berucht om haar korte middel en mouwtjes, en haar vrij recht model. Mijn plan was: de mouwen en het lijfje verlengen en  centreren en wat te versmallen door mijn naadwaarde gewoon weg te laten. Alles ging betrekkelijk goed, tot ik mijn eerste mouw had gestikt en het aantrok: niet te geloven: te smalaan de armen …Ik kon er net mijn bovenarmpje doorkrijgen, maar comfortabel was het niet. Blijkbaar was de naadwaarde van mijn mouwen weglaten een heel slecht idee…

Nochtans had ik de trui op een bestaande trui gelegd om te zien of ik goed zat. Maar ik had geen rekening gehouden met het feit dat de ene tricotstof veel meer rekt dan de andere. En de zwart-witte tricot die ik bij Marie Karo uit Mechelen had gekocht, was veel minder rekbaar. Kortom, ik was een kieken.

Creatief zijn, betekent dat je oplossingen vindt voor je flaters. Maar naast het feit dat stretchsteken al enorm moeilijk uit te halen zijn, zag ik mijn stiksels niet tussen de tricot. Voor een mouwtje van een halve meter heb ik een meer dan een uur zitten uithalen, om zo weinig mogelijk het gebreide weefsel niet kapot te trekken. Ik heb blijkbaar meer geduld dan ik dacht.

astzer2Maar dan, wat doe ik ermee? Heel de mouw eraf halen, zag ik niet zitten. Dus ofwel moest ik nog drastisch afvallen ofwel zette ik er een stuk tussen. Het laatste dan maar…  Door een beetje spaarzaam mijn tricots te knippen had ik van beiden nog een mooie rechthoek over, dus kon ik makkelijk twee stroken van 5 cm knippen. Ik dacht er even aan om een zwarte strook bovenaan te plaatsen, maar dan moest ik nog meer losmaken. Niet dus!

Dus stroken van dezelfde stof ertussen steken, en mijn probleem was opgelost. Dan vrolijk verderwerken en de boordstof aan de mouwen en het lijfje bevestigen maar… weeral probleem. De boordstof voor mijn lijfje was niet breed genoeg, waarschijnlijk hier weeral te enthousiast versmald… Hetzelfde verhaaltje van herknippen, en op het moment dat ik dacht dat ik er was, stikte ik eerst nog de boordstof met de naden aan de buitenkant. Ik moet echt stoppen met de tv aan te zetten als ik aan het naaien ben. Het is met mijn aandachtsspanne geen goede combinatie…

aster3aster4

Maar na al die kip-avonturen ben ik toch erg blij met mijn eerste Aster. Mijn eerste herfstoutfit! En nu weet ik ook waarom iedereen zo enthousiast is over dit model van La Maison Victor.

Hopelijk kan ik mijn volgende projectje met minder getorn afwerken… dit is alvast eentje om te onthouden voor het Grote Blunderboek.

Tot schrijfs,

Margot

Patroon: Aster trui uit magazine La Maison Victor, editie maart-april 2016

Stof : tricot en zwarte elastische tricot uit Marie Karo Mechelen

Een heerlijke ‘Droomstoffen’jurk

Gepubliceerd op door Girls in Uniform18 reacties

Yvette van Droomstoffen en haar blogsters verrasten mij met een prachtige Hilco tricot, en de boodschap: “Maak er maar een luxueuze jurk voor jezelf van”. Ik stond perplex, en toen de eerste emotie achter de rug was, ging ik op zoek naar het ideale patroontje voor dit pareltje. Het was niet evident, want een bedrukte stof als deze spreekt voor zichzelf, en heeft dus geen ingewikkelde patronen nodig. Ik vond wat ik zocht in de Knip van november ‘15: een jurk met boothals, raglanmouwen en een mooi detail op de rug.

p1070818bis

De binnenkant van de stof was zo mooi, dat ik even twijfelde die als goede kant te gebruiken. Maar dan verloor ik het reliëf-effect. Ik besloot twee centimeter bij te tekenen aan hals, armen en zoom, en plooide de stof naar buiten voor de afwerking. Zo lijkt het een beetje alsof de jurk met biais is afgewerkt. Ik zette de randen vast met een applicatiesteek, zodat ik geen doorlopende stikrand had. De elastiek in het rugpand stelde mij even voor problemen, maar bij de derde poging zat hij zoals het zijn moest. Al bij al een makkelijk parcours.

Het jurkje is erg soepel en draagt heel comfortabel. Het ging dus meteen mijn valies in en mee op vakantie naar Turkije, waar het ideaal was voor de frissere zomernachten (want 26 graden, brrrrr 😉 ). Het decor leende zich uitstekend voor een romantische fotoshoot bij zonsopgang.

p1070822bis

Bedankt, lieve Droomstofblogsters, voor dit prachtige geschenk. Ik zal het koesteren en nog heel vaak dragen!

p1070862bis

Tot snel,
Lieve

p1070846bis

Drempelvrees

Gepubliceerd op door Girls in Uniform21 reacties

Heb jij dat ook? Als ik voor het eerst iets voor het eerst op eigen houtje moet doen, stel ik dat dagen, soms weken uit, tot ik in tijdsnood kom, of al mijn moed verzameld heb. Dat geldt voor zoveel dingen, maar sinds ik naai, loop ik steeds weer tegen die drempel op. De schaar zetten in dat mooie stofje, een patroon overtekenen uit een onbekend boekje vol kriebellijntjes in alle kleuren van de regenboog, die linten van dat kleedje afknippen en afwerken met drukknoppen… Telkens weer zakt de moed me in de schoenen, zet ik het project opzij, en kies ik voor vertrouwde paden.

Een dik jaar geleden kocht ik een leuke blauwe rok. Het enige wat ik niet mooi vond, waren de twee bruine houten knopen. Niet erg, ik zou er wel eens nieuwe aanzetten. Het duurde een tijdje voor ik knopen naar mijn zin vond, maar eens die in mijn bezit, kon niets mij meer tegenhouden…

Dat was buiten die vervelende drempelvrees gerekend. Met mijn machine kan ik knopen aanzetten, iets waar ik bij aankoop erg blij mee was. Alleen had ik het nog nooit gedaan. Telkens ik de knopen zag liggen, dacht ik: “Oh ja, dat moet ik nog eens doen…”, maar in een beweging deed ik dan weer iets anders, want ik was zo bang dat het mis zou gaan. Wat als het niet lukt? Wat als ik mijn naald breek op de knoop? Of erger, wat als ik de knoop kapot maak?

img_6191

Gisteren was ik mijn getwijfel en getreuzel ineens grondig beu. Het moest er nu maar eens van komen. De oude knopen gingen er makkelijk af, en na een blik op de handleiding van mijn machine, bleek alles verbazend vlot te gaan. Die rok kan ik eindelijk dragen!

Herken jij mijn verhaal?
Heb jij ook drempelvrees of faalangst?
Hoe los jij dat op?

Tot snel,
Lieve

Bloemenweelde

Gepubliceerd op door Girls in Uniform6 reacties

Er zijn zo van die stofjes waar je meteen verliefd op wordt… Toen ik vorig jaar door de stoffen van de outlet-parkingverkoop bij Mertens Mercerie snuisterde, trokken de vrolijke rode klaprozen meteen mijn aandacht. Er zat nog drie meter op de rol, en die werd de mijne!

Mijn eerste idee was een hele mooie, lange, vloeiende jurk te maken. Maar waarom die prachtige stof verspillen aan één stuk, als ik er drie kan maken? Ik koos voor twee jurkjes en een zwierig rokje. burdaIn Burda Classics herfst/winter 2013/14 stond een prachtige halterjurk en ik ging, onder de deskundige leiding van Susi en Katrien van Boho Atelier, aan de slag. Jammer genoeg liep de lessenreeks eind mei ten einde, en bleef de jurk dus half afgewerkt liggen. Op de een of andere manier begrijp ik niets van de beschrijvingen in Burda, en ik durfde het niet aan ze alleen af te werken.

Gelukkig wilde mijn vriendin Liesbeth een namiddagje samen met mij naaien. Ze begreep, net als ik, weinig van de beschrijving, maar twee hoofden denken beter dan een, en stap voor stap begon de jurk er toch op te lijken. Ik was dan ook in de wolken: mijn feestjurk zou op tijd klaar zijn voor ons tienjarig huwelijksfeestje begin september. Maar Liesbeth was pas vertrokken, of het ging alweer mis… Het is een superdun en fragiel tricootje, en de afwerking van de zoom ging volledig mis. Mijn mooie feestjurk is een stuk korter geworden dan voorzien, en daar word ik wel een beetje droevig van. Ze is eerder geschikt voor een dagje aan het strand, als voor een chique cocktailparty…

Ik ben nog op zoek naar een manier om de verloren lengte te compenseren. Met een lint, of een kantrand misschien. Of heb jij een leuke tip voor mij? Ik lees het graag!

Tot snel!
Lieve

Liever lui, toch moe

Gepubliceerd op door Girls in Uniform13 reacties

Soms kan ik mezelf wel om de oren slaan! In theorie weet ik intussen wel al iets over naaien, maar in de praktijk durf ik wel eens heel domme dingen doen. Zo ook deze keer. Ik zei nog tegen Margot: “Misschien kunnen we onze lezers de tip meegeven, om vormband te gebruiken”.

IMG_5029

“Vormband?”, vroeg mijn vriendinnetje. Vormband is een dunne band plakvlies, die je gebruikt bij tricot, opdat de vorm van je hals- en armuitsnijding niet zou veranderen. Tricot heeft wel eens de neiging om uit te rekken bij het dragen, of om meteen al bij het stikken te lobberen. “Nooit vergeten”, zei ik nog tegen Margot, “anders dikke miserie”.

Hoe komt het dan, dat ik mijn stoffen geknipt, klaar om te naaien, toch denk: “Pffff, mijn strijkplank en -ijzer uithalen is me toch te lastig, het zal zo ook wel gaan”. Al snel bleek het niet te gaan, maar toch volhardde ik in de boosheid, want “het zal wel goedkomen”. Laat ik je nu zeggen: dat komt NIET goed!

De hele hals- en armafwerking was uitgerokken, mijn beleg (dat ik ook niet verstevigd had met vlieseline, ah ja…) kwam langs alle kanten naar boven, en de hele bovenkant van de jurk leek wel drie maten te groot. Uithalen, raadde de hele naaigemeenschap op Facebook mij aan. Tja, laat dat nu net geen optie zijn. De witte draad van de tricotsteek was nauwelijks te onderscheiden van de stof. Uithalen was voor mij een zekerheid dat ik de stof kapot zou trekken. Ik moest dus creatief zijn en een lapmiddeltje vinden.

IMG_5702

Vooraan de jurk was het snel opgelost. Twee plooitjes in de hals, en er was niets meer te zien van de problemen. Achteraan kon ik vrij makkelijk de diepe V-hals dichtstikken, tot de rek ook daar acceptabel werd. Maar die mouwen, wat moest ik daarmee? Een tunneltje en een elastiek brachten redding. Zo was de jurk toch draagbaar. Oef!

Moraal van het verhaal: liever lui, toch moe!

Haal jij soms ook zo’n stommiteiten uit? Deel je ze met ons?

Tot snel,

Lieve

Er zijn zo van die dagen…

Gepubliceerd op door Girls in Uniform12 reacties

Op twee weekends tijd stonden er drie feestjes en een laatavond dansles op de planning. Uitslapen kan ik niet, met dank aan mijn ijzesterk bioritme. Bovendien heb ik een buikvirusje onder de leden, en sta ik dus niet al te stevig op mijn benen.

Deze week had ik echter mijn stof geknipt, en volgende week staat er een trouwfeest op het programma, waar ik het nieuwe kleedje zo graag zou dragen… Toch snel even verder werken dus. ‘Snel’, weet ik uit ervaring, is nooit zo vlug als je zou willen. Dan pas begint het mis te gaan. 

De zware tricot was makkelijk te verwerken, maar op de een of andere manier slaagde ik er toch in de stof in mijn machine te laten kruipen. Te dicht bij de rand gestart met naaien waarschijnlijk. Alles open vijzen, draadjes doorknippen en uithalen, opnieuw inrijgen en daar gaan we weer! De machine snort als een tevreden katje, en ik vergeet dat ik te moe ben om te naaien. Ik wissel constant af tussen het gewone en het overlockvoetje. Tussen de strech zigzagsteek, een gewone rechte steek en een overlocksteek. 

Blij met het resultaat van mijn werk, moet ik op een bepaald moment de twee delen van mijn achterpand aan elkaar zetten met zigzag steek. Ik duw op het pedaal, en ineens lijkt het alsof mijn machine ontploft. Ik hoor een luide slag, en een alarm gaat af. Ik vloek en vraag mij luidop af wat er nú weer gebeurd is. Het resultaat? Ik vroeg mij al even af hoe Margot er toch telkens weer in slaagt naalden te breken. Dat was mij nog nooit overkomen. Nu wéét ik hoe! Ik deed het trouwens nóg beter: het staafje van mijn overlockvoetje is met bruut geweld afgebroken.

De oorzaak? Een kleine zigzagsteek is geen goede combinatie met een overlockvoet! De naald is keihard tegen het staafje van de voet gebotst, en zowel naald als staafje braken doormidden. Conclusie: Snel naar de winkel om een nieuw voetje van € 12,50. Mijn hoofd van lintjes kost geld! Er zijn zo van die dagen… dat je beter niet achter je machine kruipt.

IMG_2095Heb jij ook wel eens zo van die dagen? Vertel, want daar ben ik nieuwsgierig naar!

Tot snel!
Lieve

Primeur: Fjara tanktop voor dames

Gepubliceerd op door Girls in Uniform19 reacties

Een weekje geleden werd ik, tot mijn grote blijdschap, geselecteerd om een nieuw damespatroon van Pienkel uit te testen. Al naai ik nog niet eens een jaartje, ik vroeg mij al vaak af hoe andere naaisters erin slagen in testpannels terecht te komen. Het leek mij superleuk en ook een beetje spannend, om mee te mogen helpen in het creatieve proces van een patroon. Toen ik de oproep zag op de Facebookpagina ‘Naaien voor vriendinnen’, sprong ik erop als een leeuwin op haar prooi.

We kregen exact drie dagen voor we de foto’s moesten doorsturen, dus de tijd was beperkt. Ik kreeg er een beetje kriebels in de buik van, zo spannend vond ik het. Aan de hand van onze opmerkingen paste Nienke telkens het patroontje aan. Een centimeter innemen aan de taille, de bandjes een beetje breder, de boordjes een stukje korter… en na een weekendje naaien, passen en opnieuw testen, was dit pareltje geboren.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De Fjara tanktop zit heerlijk, en kan zowel sportief als iets gekleder gedragen worden. Bovendien is het een eenvoudig patroontje. Voor- en achterpand knippen, aan elkaar stikken, boordjes aannaaien, omzomen en klaar! Wil je het helemaal mooi afwerken, dan komt je tweelingnaald hier goed van pas. Tel zo’n uurtje of drie voor het hele proces, van zodra je op print drukt (want het is een PDF-patroon), tot de laatste steek. Simpel toch?

Heb je zin gekregen om zelf aan de slag te gaan? Dan krijg je hier een primeur, want vandaag lanceert Nienke dit gloednieuwe patroontje! Koop het snel aan een uitzonderlijke korting van 30% via Pienkel met de code FJARALADIES30, geldig op alles in de shop, tot en met woensdag 10 augstus.

Voel je zeker vrij toffe foto’s met ons te delen… Ik ben alvast benieuwd naar jullie creaties!

Tot snel, Lieve