Auteur: Girls in Uniform

Drie stoere meiden en hun naaimachines... Een superleuke samenwerking tussen drie militairen en een politie-dame!

Supermakkelijk glittertopje

Gepubliceerd op door Girls in Uniform9 reacties

In mijn kleerkast liggen stapels T-shirts en topjes, en toch heb ik zo vaak het gevoel dat ik ‘niets heb om aan te doen’. Herkenbaar? De halslijn van mijn blauwe jumpsuit viel nogal diep uit, en ik vond niet meteen het juiste topje om ermee te combineren. Hoe ik dat oploste, haalde nooit de blog, ondanks de zomerse fotoshoot op reis, vorig jaar in september al… Hoog tijd om daar verandering in te brengen!

BurdaYoung 6925Dit leuke patroontje van Burda Young (Burda 6925) lag al een tijdje naar mij te lonken. Bij Mertens Mercerie, een van mijn favoriete stoffenwinkels, vond ik het ideale glitterstofje.

Het patroon moest volgens het voorblad ‘super easy’ zijn, en dat was het ook… ware het niet, dat ik toen pas leerde werken met een tweelingnaald, en dat het op de een of andere manier volledig misliep met de afwerking van de boord onderaan. Na heel wat prutsen, vloeken, uithalen – het tornmesje, mijn grootse vriend en mijn ergste vijand – en opnieuw stikken, besliste ik de top af te werken met een brede boord. Probleem opgelost!

© Moors M - P1070908

Heb jij dat soms ook, dat iets heel simpels ineens uitdraait op gevloek en gesteun?

© Moors M - P1070920

Tot snel,
Lieve

PS: Foto’s van Michael Moors. Het is leuk te zien, hoe hij als fotograaf en ik als ‘model’ (tussen hele grote aanhalingstekens) geëvolueerd zijn in al die maanden. We zijn intussen veel meer op elkaar ingespeeld. Bedankt schatje, voor die ontelbare uren fotowerk die in deze blog kruipen!

© Moors M - P1070923

Een Hanna voor Mali

Gepubliceerd op door Girls in Uniform10 reacties

Ik had voor mijn avontuur in Mali ook nog wat burgerkledij nodig. Iets deftig en luchtig tegelijkertijd, mocht ik eens ergens gaan eten. Aangezien ik hier in een land werk waar de islam grotendeels wordt toegepast, moest ik nog een kleedje vinden dat een beetje zedig tot over de knie kwam en niet teveel aansloot. Geen zoektocht in de winkels voor ‘ons, naaiwonders’, dat maken we gewoon even zelf.©Lieve Deduytschaever 170331 20

Ik had op de website van de stoffenwinkel Stitch and Co een schitterend stofje gevonden met pauwen en vogels. Geen idee wat ik ervan ging maken, maar ik sprong de volgende dag speciaal op de fiets om bij Els dat stofje te gaan halen. Het bleek een vloeiende viscose te zijn, met een subtiele glans, en ik vloek vandaag nog steeds dat ik er geen 4 m van heb gekocht, om er nog een blousje bij te maken.

Maar welk patroon? In La Maison Victor vond ik het patroon van Hanna. Elegant en simpel met een aansluitend lijfje en een wijder uitlopende rok. Ik prober graag een nieuw patroon uit, en deze kon wel voor een deftig Mali kleedje. Gewoon de rok een beetje verlengen tot onder de knie en we zijn weer gekleed.20170623_VisitUNMAScourse

Het Hannapatroon was niet zo moeilijk, maar die viscosestof heeft een eigen willetje (zoals de eigenaar, zouden sommige kwatongen beweren). Het glijdt weg, het kreukt verschrikkelijk en is veel delicater als ik had gedacht, want de stof raakt beschadigd als je iets uithaalt. Even goed nadenken voor je iets vaststikt dus…

Maar geen grote problemem om het in elkaar te zetten. Ik had vlot de meeste delen al klaar, toen ik me ervan bewust werd dat het stofje iets te doorschijnend was aan de benen, en het toch nog gevoerd moest worden. Dat geeft nog een klein beetje extra volume aan de rok, dus geen probleem.

©Lieve Deduytschaever 170331 21.JPGEnkel mijn rits werkte zwaar tegen op het einde. Nadat ik haar er uiteidelijk mooi had ingezet, merkte ik dat ze er niet symmetrisch in stond. Om de muren van op te lopen!

De fotoshoot hebben Lieve en ik gedaan net voor mjn vertrek, in het mooie station van Antwerpen. We vonden er nog twee supersympathieke militairen van het 11de Bataljon Genie in Burcht, die er patrouilleerden, en het niet erg vonden om als stoere achtergrond te dienen.

©Lieve Deduytschaever 170331 6

 

Heren, nogmaals bedankt voor jullie bereidwilligheid en keep up the good work!

Ik heb in Mali al een paar keer met mijn kleedje kunnen pronken, en het is een van mijn favorieten. Als ik nog wat stof over had, had ik er misschien nog een mooie centuur bij gemaakt maar helaas, te spaarzaam gekocht.

Volgende keer ik een stofje zie, waar ik helemaal holderdebolder van ben, koop ik de hele rol. Maar intussen heb ik er wel een mooi kleedje bij.

Tot schrijfs vanuit Mali,

Margot

PS: intussen maakte Lieve er ook eentje…

Je kan de Girl uit het uniform halen, maar het uniform nooit uit de Girl!

Gepubliceerd op door Girls in Uniform9 reacties

Sinds ik voor het eerst de Kyotojurk van La Maison Victor maakte, kan ik er niet genoeg van krijgen. Ik ben helemaal fan van het patroon. Helemaal in het begin van mijn ‘naaicarrière’ tekende ik al een beige-met-bruine versie, met een glitterboord. Jammer genoeg verwees ik die meteen naar de kledingcontainer, wegens helemaal mijn ding niet. Maar het mijn sterrentruitje droeg ik al heel vaak.

© Moors M - 6U6A0368

Deze keer ging ik helemaal voor een zomers jurkje met de typische raglanmouwen in een korte versie, en met een gesloten rugpand. Op de site van Droomstoffen werd ik verliefd op het prachtige bloemenstofje, maar eens ik het in real life zag, was het toch een beetje te girly voor mijn doen, al is roze tegenwoordig wel helemaal mijn kleur. Ik brak mijn hoofd over mogelijke patronen, waar wat pit in mocht zitten om dat te compenseren. Na een heuse zoektocht besloot ik het over een andere boeg te gooien. Je kan de Girl uit het uniform halen, maar het uniform nooit uit de Girl! Ik kocht een kaki tricootje, dat verrassend mooi bij de roze tinten paste.

Het resultaat is een heerlijk casual zomerjurkje, ideaal voor een leuke uitstap op een zonnige dag. Wie de blog een beetje volgt, weet dat het niet echt mijn stijl is… maar dat is net het leuke aan naaien: je verlegt constant je grenzen. Wie had twee jaar geleden gedacht, dat ik roze topjes, witte jurkjes-met-pijlen of een kleedje-met-glitterelastiek zou dragen? Ik alvast niet! Mijn hobby stuurt mijn stijl, en ik ben er blij om!

© Moors M - 6U6A0391

Wat vind jij ervan?

Tot snel,
Lieve

PS: Fotootjes natuurlijk weer van mijn talentvol ventje, Michael Moors. Ik ben echt mega fier op hem!

 

Zon, zee, strand… Let’s sti(c)k together!

Gepubliceerd op door Girls in Uniform65 reacties

Onder leiding van Marjolein, naait een groepje blogsters elke maand rond een thema of een aantal criteria. Vorige maand naaide ik deze outfit, deze keer moest ik op zoek naar iets in het thema ‘Zon, zee, strand‘. En laat dit nu nét de zwoelste lente geweest zijn in jaren… perfect thema dus!

18157163_10211358990223802_4807226239215224763_n

De Odette van La Maison Victor is een heuse hype in naailand. Het is ook logisch… de losse snit en het eenvoudig patroontje maken het voor elkeen een haalbare kaart. Ook ik naaide al eens aan zo’n shirtje, al maakte ik er naar aloude traditie mijn eigen versie van. Het stond mij heel goed, dus ik beloofde mezelf, dat patroon niet te ver weg te leggen.

Tijdens het naaiweekend in Malle, waagde ik mij aan een nieuwe patroonhack. Ik tekende het bovenstuk wat ruimer onder de oksels, maakte de mouwtjes iets langer en knipte er een rechte rok aan. Mijn Odette werd omgezoomd aan de hals en aan de mouwtjes, en ik versmalde de jurk ook, zodat ze wat losser valt in de taille, maar vanaf de heupen mooi aansluit. De roze stretchkatoen (gekocht bij Toverstof in Destelbergen) maakte het geheel heel stijlvol en zorgt voor een hoog draagcomfort, ook op warme zomerdagen.

© Moors M - 6U6A0230

Heel even ging het goed mis, toen ik een te heet strijkijzer op de hals zette, met een lelijke en onmogelijk te camoufleren brandvlek tot gevolg. Dat foutje resulteerde in een diepere halslijn achteraan, maar aan het eind van de rit vind ik dat nog wel leuk.

© Moors M - 6U6A0173

Toch vond ik, dat het geheel een beetje te sober was. Ik kon er natuurlijk een mooie ketting op dragen, of een riempje, maar een toffe applicatie leek mij veel leuker. Toevallig had ik nog een mooi stukje gouden flexfolie liggen, en wilde Liesbet mij opnieuw te hulp schieten met haar cameo. Het strijkijzer erop (heel voorzichtig deze keer), en klaar is mijn zomerjurkje!

© Moors M - 6U6A0007© Moors M - 6U6A0101© Moors M - 6U6A0057

Voor de shoot trokken Michael en ik naar de Blaarmeersen in Gent, waar we rond de Krekenvijver aan het werk gingen… Mijn ventje maakt zulke mooie foto’s, en die wil ik je niet onthouden! En, wat vind jij ervan?

 

Met dezelfde stof én vlinders maakte ik ook een supertoffe maxirok-met-tutorial. Zoek het maar eens op!

© Moors M - IMG_4654

Tot snel,
Lieve

PS: Surf ook naar de andere deelnemers, er zitten echt superleuke creaties tussen!

Flaflinko – Ma’am Musketier – Two Owlettes – Stokstaartje doet het zo – Miel de fleur – Blogliesje – Woohoo by Davina – Nathalienaaisels – Madame Stof – Wollebol – Larth – Girls in uniform – Frullemieke – Just Just10 – Stoffenspulletjes – Just Delphine – Yabelle & Co – Tante Fee – Mamadammeke – Voor Milo – Wilwarin made with love – Noxeema – Naaiz – Sewing à la carte – Lilliepawillie

Vijf jaar Zonen 09: tijd voor een feestje!

Gepubliceerd op door Girls in Uniform2 reacties

Toen ik de aankondiging op Facebook zag verschijnen, was ik meteen door het dolle heen. Zonen 09 bestaat vijf jaar, en Sharon gaf 100 naaisters de kans daarop te toasten in het Walhalla van de patronen! Die kans wilde ik niet aan mij voorbij laten gaan, en ik trommelde de andere Girls meteen op om zich in te schrijven. Margot in het verre Mali liet de beker aan zich voorbij gaan, en ook An had die dag al andere plannen, maar Tatiana wilde graag met me mee.

© Lieve Deduytschaever 170624 17

Zij heeft namelijk twee flinke zonen rondlopen, en maakte eerder al een superleuke Theo voor jongens, dus ook zij is fan van Sharon en haar prachtige ontwerpen. Wat mezelf betreft: ik ben volop moed aan het verzamelen, om zowel voor mijn ventje als voor mijn neef een Theo voor mannen te maken. Maar je kent mij en mijn drempelvrees…

In het Gentse Dok Noord liepen we aarzelend de trap op… en ja hoor, daar was het, het zenuwcentrum van Zonen 09! Voor de gelegenheid had ik me uitgedost in een zelfgemaakt jurkje… ah ja, voor minder gaan we niet hé 😉.

We waren nog vroeg, en konden dus gerust aan Sharon vragen om met haar op de foto te gaan. Ze legde ons ook uit waar en wanneer we de prachtige stoffen van haar nieuwe collectie kunnen kopen. Het verhaal daar achter lees je hier!

We keken onze ogen uit, en Tatiana ging naar huis met niet minder dan zes nieuwe patronen.

Daarmee dingt ze ook mee naar het prachtige pakket dat Sharon verloot, ter ere van haar verjaardag, en van de geboorte van haar nieuwste telg ‘Jack’. De voorwaarden voor een deelname kopieer ik hier schaamteloos uit haar blogtekst:

De laatste week ben ik in feestmodus en feestjes… daar horen cadeautjes bij. Om 5 jaar Zonen 09 én de geboorte van Jack ook nog even hier te vieren, organiseer ik een give-away. In de vorige post stelde ik jullie voor aan de nieuwe Zonen 09 jacquardstoffen, GOTS gecertificeerd én gebreid in België, die verwacht worden in de tweede week van juli. Met die collectie en meer bepaald met de stoffen WAVE en FISH gaan er binnenkort 2 Zonen 09 klanten aan de slag. (Waarom enkel WAVE en FISH vertel ik jullie in een volgende post.)

Koop jij nog vóór 1 juli Jack en/of 1 van de nieuwe tienerpatronen aan in papieren of digitaal formaat? Dan maak je kans op 2 meter WAVE of FISH of een combinatie van beide t.w.v. €100.

Op maandag 3 juli verloten we de 2 x 2 meter stof en vertellen we wie de twee lucky ones zijn!

Het hoeft geen verder betoog. Tatiana en ik zijn fan van het merk, en vonden het heel leuk dat we op het feestje aanwezig mochten zijn. Misschien zie je hier binnenkort wel eens van onze Zonen 09-creaties verschijnen!

Tot snel,
Lieve

 

Het p(l)ofzakje

Gepubliceerd op door Girls in Uniform3 reacties

In de paasvakantie volgde mijn jongste miniman een klimkamp bij Bleau. Modegevoelig als hij is, wou hij na 1 dag al een pofzakje. Ik had eerlijk gezegd geen idee wat een pofzakje was, maar mijn speurtocht op het wereldwijde web leverde gelukkig snel het antwoord. Een pofzakje is het heuptasje waarin klimmers hun magnesiumpoeder meenemen om hun handen droog te houden tijdens het klimmen.

Aangezien het klimkamp slecht 1 week duurde en ik geen idee had of dit een bevlieging was, besloot ik overnacht zelf een pofzakje te maken uit gerecycleerde materialen. Ik speurde pinterest af en vond deze supertutorial gemaakt uit de bovenkant van een oude jeansbroek  http://www.instructables.com/id/Make-a- Chalk-Bag.

Mijn naaimachine weigerde echter dienst om door meerdere lagen jeans te naaien, dus ik koos ervoor om de onderkant van de pijpen te gebruiken. De voering maakte ik van een stuk hoeslaken in fleecestof. Aan de binnenkant van de voering kwam een lusje om het sluittouw te begeleiden. Vervolgens maakte ik een opening in de jeansstof om het touw naar buiten te begeleiden. Een C-sluiting maakte het geheel af. Ik recupereerde het touw en de C-sluiting uit een oude kinderjas. Als kers op de taart volgde nog een felroze lus in nylon, vroeger de draagriem van een reiszakje van reisbureau Bosporus.

Mister V. ontdekte ’s morgens mijn maaksel, mét magnesiumbol, en showde het trots als een pauw aan de begeleiding. De trots was echter van korte duur: na amper een half uurtje klimmen was het pofzakje veranderd in een plofzakje. Moeder was vergeten dat nylon uitrafelt en tussen de stiksels wegglipt….

Gelukkig had ik nog een stuk draagriem over. Deze schroeide ik deze keer goed dicht alvorens op te naaien en ja hoor, hij doorstond moeiteloos de test. Beter nog, mijn oudste miniman neemt hem deze vakantie ook mee op klimkamp, dus het was zeker geen verloren moeite!

Ook ooit zo’n gekke vraag gekregen of een gek project gemaakt? Laat het mijn weten!

Tot schrijfs,

Tatiana

Operatie recyclage

Gepubliceerd op door Girls in Uniform16 reacties

Een aantal jaar geleden begon mijn ventje intensief te sporten, en verloor hij niet enkel heel wat gewicht, zijn lichaam veranderde ook van vorm. Waar hij voordien naar het werk ging in XL, volstond een M ineens. Onnodig te zeggen dat ook zijn uniform rond zijn lijf slobberde. Sindsdien lag er nog een XL hemdvest in zijn kast, als tastbare herinnering hoe het ooit was…

Het hemd was van een uitstekende kwaliteit, en het stofje lag al een tijdje naar mij te lonken. Ik voelde mij een beetje demolitian woman toen ik er uiteindelijk de schaar in zette. Knopen en zakken eraf (amaai, die hemdvesten zijn gemaakt om de eeuwigheid te doorstaan, zo goed vastgestikt!), grote stukken stof eruit knippen, naden en zomen losmaken… Uiteindelijk lag voor mij een mooi stapeltje herbruikbare stukken.

© Lieve Deduytschaever 170425 12

Tijdens mijn ‘zendingen’ in mijn kaki uniform, mis ik toch altijd iets. Waar steek je je kam, haarspelden, zakdoek, lippenbalsem, pilletjes tegen de hoofdpijn, gsm, sleutels, … en portefeuille? Er mogen dan zakken genoeg in ons uniform zitten, ik vind dat toch niet handig. Daarom draag ik zo vaak mogelijk mijn administratief blauw uniform, daar horen tenminste een handtas en een rugzakje bij 😊.

In het boek ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn vond ik de Jozefien, een leuke draagtas met tal van mogelijkheden. Voor de buitenkant gebruikte ik een groot deel van het rugpand van de vest, en van één voorpand. De binnenkant maakte ik van een restje katoen uit Ikea, dat ik oIMG_8873oit eens gebruikte om een andere tas te maken. Aangezien ik geen hele lange stukken uit de vest kon knippen, koos ik voor een riem in tassenband.

Het werd een heus hindernissenparcours. Ik ontdekte onder andere, dat ik vaak maar de helft van de beschrijvingen lees en dan stappen oversla, of dingen aan elkaar stik op de verkeerde manier. Even was mijn decouvietje weer mijn beste vriend. Ik knipte een te groot stuk van de binnenrits, waardoor ik voor het binnenvak kunstgrepen moest uitvoeren, om het nog in orde te krijgen, en nadien door een hele dikke pak stof moest stikken om alles op z’n plaats te krijgen…

Lessons learned, zoals ze in het leger zeggen: lees wat er staat!

© Lieve Deduytschaever 170425 04

Wat vinden jullie ervan, kan ik in het vervolg in stijl het terrein op?

Tot snel,
Lieve

PS: Ik maakte trouwens een broertje van ‘mijn Jozefien’ voor Margot, in de desert camouflage die ze daar tijdens de job draagt. Wil je weten hoe zij haar cadeautje beoordeelde? Lees deze blogpost!

Kussen van de sloop gered

Gepubliceerd op door Girls in Uniform2 reacties

Het leuke aan onze hobby vind ik, dat ik niet enkel dingen kan maken van nul, maar ook dat ik spulletjes kan redden van een stille dood in de vuilbak (#naaimaandtegenverspilling). We leven in een consumptiemaatschappij, en ik koop ook graag af en toe iets nieuws, maar spullen weggooien, doet mij toch altijd een beetje pijn. Sinds ik naai, kan ik daar iets aan doen. Mijn lievelingsfleece, doorgesleten aan de ellebogen… padje erop, en hij kan weer een jaartje mee. Litske van mijn jeans doorgeschoten? Dat fiks ik wel even…

Tijdens een opruimsessie op zolder, stuitte ik op een donsovertrek uit mijn jeugd. Waarom ik het bijgehouden heb? Geen idee, want de voorkant van de bijhorende kussensloop was letterlijk tot op de draad versleten, al was de achterkant nog perfect. Weggooien dan maar? Of… ergens had ik nog een witte sloop, schots en scheef aan elkaar gezet (nochtans een gekocht exemplaar), die ik om die reden nooit gebruik. Beide slopen waren vierkant, terwijl wij al jaren rechthoekige kussens hebben.

Aan de slag dus! De randen losknippen, de maat van het kussen plus wat reserve uittekenen, flap afboorden, goede kant tegen goede kant onder de overlockmachine… en ik heb een ‘gloednieuwe’ kussensloop, op maat van onze hoofdkussens.

Fiér dat ik ben… Ik lach mezelf er soms wel mee uit, hoe blij ik kan zijn met zo’n simpel werkje. Een snel klaar projectje, ideaal als ontspanning als er niet echt naaitijd is. Heb jij al iets gered, dat je eigenlijk weg zou gooien? Of vind jij recyclen eigenlijk, net als ik, superleuk?

Tot snel,
Lieve

Shoppen in een tafelkleed

Gepubliceerd op door Girls in Uniform19 reacties

Toen ik mijn moederdagcadeautje afgaf en vertelde over onze #naaimaandtegenverspilling, vroeg mijn mama terloops: “Kan je misschien zo’n herbruikbare shoppingtas voor me maken? Ik heb nog een mooi tafelkleedje dat je ervoor mag gebruiken”.

Natuurlijk kan ik dat! Mama toonde op Pinterest wat ze mooi vond en ik ging aan de slag. Ergens onderaan mijn stoffendoos, had ik nog een lichtgrijs linnen tafelkleed liggen, ideaal voor de voering. Een restje van de eerst jurk die ik ooit maakte kon perfect dienen als contraststof. Jammer genoeg was er niet genoeg meer, om de handvaten volledig in jeans te maken. Maar hé, zo heeft mijn mama nu wél een unieke shoppingtas 😊.

Ik had de smaak te pakken, en besloot een opplooibare shopper te maken, voor in de handtas, gebaseerd op een boodschappentasje dat ik ooit van Yves Rocher kreeg. Ik tekende de lijnen grotendeels over, boordde af met biais en plaatste een zakje tussen de handvaten in, met de bedoeling, de tas op die manier weg te bergen. Maar… in al mijn warhoofdigheid, vergat ik dat het tafelkleed best wel stevig is. Het stofje van de originele shopper, daarentegen, was heel licht en dun. Je voelt het al komen waarschijnlijk… opplooien in het aangenaaide zakje, is geen optie.

Dus maakte ik een bijhorend zakje in het allerlaatste restje jeans, afgeboord met paspel van tafelkleed. Zo is het iets groter dan ik bedoeld had, maar ik weet zeker dat mijn mama nog wel een plekje in haar tas vindt, om dit opplooibare tasje op te bergen.

Wat denk je, zou jij deze tasjes gebruiken?

© Lieve Deduytschaever 170521 31

Tot snel,
Lieve

Honey, I shrunk your clothes

Gepubliceerd op door Girls in Uniform4 reacties

Ons oudste dochter is er eentje van het stoere type. Mee shotten met de jongens en lekker ‘cool’ doen is haar ding. Dat uit zich ook in haar kledijkeuze. Ze is gek op hemdjes… zoals die haar papa of haar neefje dragen.

Dan zit er niets anders op, om de uitdaging aan te gaan. Aangezien een hemd naaien al van een fameus niveau is (dat ik nog helemaal niet bereik!), en ik niet onmiddellijk een naaipatroon, noch stof op voorraad had, besloot ik een hemd van papa te recyclen op haar maat.

Na wat youtube filmpjes kwam ik echter niet veel verder; niemand denkt er blijkbaar aan, om het zó klein te maken! Dan maar met het gezonde verstand en met behulp van een goed passend confectiehemdje. Ik geef toe dat ik zeker vijf maal heb gemeten en nagedacht, of het zo wel zou lukken, voor ik er de schaar in durfde zetten maar ik ben blij met het resultaat.

Hemd en das Dita

Om het geheel compleet te maken, en op dringende aanvraag van de toekomstige draagster, hoorde er een das bij gedragen te worden. Gelukkig was papa snel overtuigd om ook een das te recyclen. Om jaloerse jongens te slim af te zijn, heb ik de dubbele windsorknoop vereeuwigd, door hem vast te naaien en er een rekker in gestikt, die mooi verdwijnt onder de kraag van een hemd.

Heb jij al de uitdaging aangegaan om ergens zonder patroon aan te beginnen? Hoe heb jij dat ervaren?

Gastblogster
An