Het is altijd leuk om op stoffenjacht te gaan en ieder van ons heeft wel haar favoriete stoffenwinkeltje, waar je in alle rust je gading zoekt.
Maar het kan ook wel eens leuk zijn om die kalmte in te ruilen voor een zee van kraampjes, mensen, lawaai en stoffen waar je duizelig van wordt… de Stoffen Spektakels. Sommigen zien dit als hét walhalla voor de naaifanaat, maar zowel Lieve als ik stonden vrij sceptisch tegenover die mensenmassa.
Ik hou van mensen rond me… maar wel liefst mensen die ik ken en die me niet omver duwen met hun tassen, of aan de stoffenkramen de couponnen bijna uit je handen rukken. Aan de andere kant is dit stoffengeweld een gedroomde date voor de Girls. Dus Tatiana, Lieve en ik spraken af om het toch te proberen.
De weergoden waren ons niet gunstig gezind… of net wel. Want de regen en sneeuw die de wegen tot ijspistes omtoverden, ontmoedigden vele stoffanaten om af te zakken naar Flanders Expo. Maar niet de Girls in Uniform, dus flaneerden we vrolijk tussen tricot, scuba en katoen zonder stress of ellebogenwerk…
De buit was aanzienlijk te noemen, maar meer dan driekwart van de stoffen hebben al een bestemming in ons hoofd. Dat is dan toch verantwoord shoppen, niet?
Door de rust op het stoffenspektakel was het supergezellig met de meiden, maar ik heb al andere verhalen gehoord over stoffenmarkten waar je over de koppen kan lopen.
Daarom een paar tips om van een druk spektakel toch een succes te maken:
- Laat je niet gek maken door de stoffenweelde en stel een plan op. Een lijst van stoffen en hoeveel meter je nodig hebt. Zet ze ook per prioriteit zodat je weet naar welk projectje je eerst op jacht moet gaan.
- Denk aan je fournituren, boordstof en garen. Je kan vaak voor een prijsje een voorraad inslaan.
- Kijk nog eens op Pinterest om je vage ideeën extra vorm te geven.
- Wandel ter paatse eerst eens langs alle kramen, zodat je weet wat er allemaal voorhanden is. Start dan met de jacht…
- Neem wat cash geld mee voor alle zekerheid. Bij de meeste kramen kan je met kaart betalen, maar er zijn altijd uitzonderingen. Daar sta je dan cashloos, en mag je een bankautomaat gaan zoeken.
- Neem een stevige zak of rugzak mee om je buit in te stoppen. Een trolley kan wel handig lijken, maar is vaak hinderlijk voor je mede-shoppers, en moet je ook constant in het oog houden. Niet interessant als de mensen zich rond een kraampje verdringen, waar jij ook iets wil zien.
- Neem een lintmeter mee als je in je pauze zelf wilt checken of je voldoende hebt meegekregen. Mocht het dan echt te weinig zijn, kan je nog teruggaan en het bespreken me die verkoper.
- Een flesje water en een snack is echt een aanrader, want van al dat foerageren krijg je honger en dorst.
- In groep met gelijkgestemden is het nog leuker: dan kan je samen uitkijken naar items. Twee paar ogen zien meer dan één. Een partner meenemen die niet into naaien is, kan wel leuk zijn als zakkendrager, maar de ongelukkige blik en het gezucht van sommige mannen die daar rondliepen vond ik soms wel zielig. Dus aan naaifanaten heb je meer op zo’n stoffenjacht dan aan je partner die dat naaigedoe niet snapt.
In ieder geval was dit Stoffenspektakel super uitje voor ons. Was jij er ook? Tevreden over je buit? Laat het ons weten…
Tot schrijfs, Margot
Een effen stofje is erg dankbaar om te naaien. Geen gedoe met tekeningen die op hun kop staan, of gepruts met een verschillende voor-en achterkant. Bij effen stofjes maakt dat allemaal niet uit. Maar prints… dat is een andere paar mouwen. Daar moet je op een heleboel dingen letten, zeker als je werkt met geometrische prints.
Het aanbod van de Veritas-magazines qua naaien is voor elk wat wils. Er zijn ook heel wat projectjes voor de beginnende naaister. Bij elk project staat de moeilijkheidsgraad erbij.
De projecten zijn goed uitgelegd, met duidelijke tekeningen en stap voor stap beschrijvingen. Ook bepaalde technieken zoals een papspelzak stikken of een blinde rits inleggen, staan achteraan uitgelegd aan de hand van foto’s. Handig, maar het nadeel is dat de tutorials soms dezelfde zijn. Telkens een paar andere techniekjes uitleggen zou beter zijn. Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat de doorwinterde naaisters dit alleen maar bladvulling vinden.
Alle patronenen staan op grote patroonbladen en zijn makkelijk over te nemen Met duidelijke lijnen, zonder de visuele spaghetti die je in andere bladen tegenkomt. Er staan ook maar een viertal kledingstukken op een blad, dus het overzicht is nog niet zoek.
Maar mijn ervaring met het Veritasblad is dat ze de stof wel erg ruim meten.
Ik heb al eens verteld dat 
Van 
Ik knipte mjin tartan onderrok schuin van draad, zodat de stof zich goed rond je benen wikkelt. Ik bevestigde eerst de onderrok en knipte dan een groot stuk grijze stof weg. Slik. Nog de randjes omzomen en tataa, daar is mijn onderrok.
Ook het beleg, dat gedeeltelijk zichtbaar is bij Harriet, maakte ik in tartan.
Er is maar één manier om er achter te komen, en dat is het eens testen. Ik heb snel mijn Marie van onder het stof gehaald, en het patroon van mijn eerste jurk erbij genomen. Gezien ons kikkerlandje vrij killig is, vooral na half jaar tropische temperaturen, wou ik nog een paar warme winterjurkjes produceren.
In mijn stoffendoos vond ik nog een geweven couponnetje van 
Om toch nog een accentje te hebben in mijn Megan jurk, gebruikte ik een truc die ik van Lieve pikte 🙂 . De achterkant van de geweven stof heeft een mooie grijstint, dus als je die mouwen een beetje deftig omstikt, heb je onmiddellijk mooi afgewerkte mouwen met een leuk detail.
Besluit is dat ik het naaien niet verleerd ben. Integendeel, ik geniet er nog steeds van en heb weer heel wat ideetjes in mijn hoofd voor mijn volgende projecten. Lesson learned: een naaistop van zes maanden is geen ramp. De goesting blijft en eenmaal je de pedaal indrukt, ga je automatisch verder. Net zoals fietsen.
Eindelijk, na zes maanden weer fijn thuis! Behalve voor het hectischere leven en de koude hier, ben ik weer blij om terug in België te zijn. Mijn familie en vrienden weer te zien, mijne vent te kunnen vastpakken… En om terug achter 
Het onding is bij mij steeds in één kleur gebleven en het arme beest kreeg nooit armen of benen. Zelfs de goedbedoelde hulp van mijn moeder kon de breiknuffel niet redden. Ook haar bijdrage werd meedogenloos uitgehaald en ik kon voor de 7de keer opnieuw beginnen.
Bon, om een lang verhaal kort te maken… ik heb na enkele pogingen van breien en uithalen het breiwerk in een kast gelegd, en de deur dichtgedaan. Project ‘Margot leert breien’ wordt even on hold gezet. Het was dat, of het ding ritueel in brand steken. Maar feiteljk vind ik het jammer. Als ik zie wat voor schitterende dingen Lieve al gebreid heeft, dan jeuken mijn vingers.
Girls in Uniform 