Op het laatste Stoffenspektakel van 2016, kocht ik drie sweaterstofjes: een hele mooie grijze met blauwe sterren en een blauwe met gouden sterren. Al dat sterrengeweld leek mij wat te veel, dus zocht ik een stofje dat erbij zou passen, om dan de mouwen of boordjes af te werken. Jammer genoeg was de verlichting in de hal niet ideaal, en bleken de kleuren helemaal niet samen te passen. De sterren werden verwerkt, en ik bleef zitten met een coupon jeansblauwe sweaterstof, die op zich nogal saai leek.
Op Facebook vond ik inspiratie om de sweater toch wat specialer te maken. Ik zou de mouwen overtrekken met (licht rekbaar) zwart kant van Mertens Mercerie. Ook het patroontje kocht ik bij de superlieve dames, Inge en Nancy. Met Burda Style 6990 maak je vijf verschillende t-shirts of sweater, telkens met raglanmouwen, maar met een andere lengte of kraag. Ik koos voor de versie met rolkraag.
Het is een makkelijk patroontje, al moest ik vanaf de taille naar de heupen toe wel wat innemen, maar op het eind liep het toch even mis. De rolkraag raakte niet over mijn hoofd… Ik vermoed dat het wel lukt met boordstof, maar ik wilde dezelfde stof als de rest van mijn sweater, en die rekte niet voldoende. Gelukkig merkte ik het op, voor ik de kraag aan het shirt naaide. In plaats van een hele nieuwe lap te knippen, zette ik er een stukje zwarte kant tussen aan de achterkant, en dat vind ik eigenlijk nog wel een leuk detail…
Het werd een sweater die ik zowel sportief, als casual chique kan dragen, op een blauwe jeans met sneakers, of met een leuke ketting en oorbellen op een zwarte skinny, en hakken eronder. Een veelzijdig model, en een patroon dat ik zeker vaker ga gebruiken!
Wat vind jij ervan?
Tot snel,
Lieve
PS: Dankjewel, schatje, voor de mooie foto’s!
Aangezien het elastische kant is, gebruikte ik een tricotsteek om mijn kantbandje vast te zetten. Om de uiteinden van het kant iets makkelijker aan elkaar vast te zetten, plooide ik het steeds een halve cm om, om toch iets meer stof te hebben bij het vaststikken.
Mijn plannen, zijn steeds enorm, optimistisch en soms gewoon naïef. Hetzelfde als ik in een stoffenwinkel binnenstap. Ik zie enkel de mogelijkheden, wat ik ga maken en hoe mooi het zal worden. Niet de moeilijkheden, het vele werk en de talloze problemen die ik ga tegenkomen omdat ik sommige technieken gewoon nog niet ken. Nee, in de winkel barst ik van zelfvertrouwen en kan ik alles aan.
in het voorjaar zag ik een bericht op de blog van Droomstoffen verschijnen. Het vestje dat Yvette droeg, heeft meteen mijn hart gestolen. Ik bestelde dus de grijze glitterstof en haalde 
Dus, ik naar de doe-het-zelf-zaak om een bos staalwol (of hoe zeg je dat?), en ik ging aan de slag! Als je dit doet: er bestaat staalwol waar een bepaalde zeep in zit. Zorg dat je die niet pakt, want dan zitten je naaldjes en je stofjes vol met vlekken. Gewoon droge staalwol nemen.
Ik hou ervan om de patroonstukken voor de eerste keer te zien. Misschien omdat ik nog een groentje ben, en elk patroon iets nieuws herbergt. Maar je tafel helemaal leeg maken om ze erna te overladen met A0 papieren, je kalkbladen of 
Ik ben geen nauwkeurig type, ben van nature een grote chaoot, en ik werk zelden iets tot in de puntjes af. Dus mezelf dwingen om elk lijntje zo precies en netjes mogelijk te kopiëren, is een soort mentale training. Een voorbereiding op het naaiwerk met de belofte aan mezelf: dit stuk gaat mooi en zonder fouten afgewerkt worden.
Al die lijnen en kleuren vervagen direct tot een visuele diarree, die je stante pede hoofdpijn geeft. Als je zo’n patroon enkel voor jezelf gebruikt, kan je jouw maat eerst in fluo aanzetten, voor je het overtekent.
aaien is: je kan eindeloos variëren met een patroon, en zelfs bij de derde versie is het toch weer iets totaal anders! Zo werkte ik bijvoorbeeld de halsboord deze keer anders af. Ik gebruikte geen boordstof, en daardoor stond de kraag nogal recht omhoog. Ik plooide de hoekjes van de halsboord om, zodat het in de verte nu een beetje lijkt op een enveloppehals…
Girls in Uniform 