Sinds een paar maand werk ik niet langer binnen de communicatiedienst van Defensie, maar doe ik de communicatie van de militaire vakbond VSOA Defensie. Een heuse aanpassing voor mij, aangezien ik totaal geen syndicaliste ben. Lees verder “In stijl naar het werk”
Een tijdje geleden zag ik op Facebook bij Lindsay een prachtig jurkje passeren. In het stofje zag ik meteen een jurk voor mezelf. Lees verder “Mijn Arizona Genova”
Voor een keertje ben ik er, dankzij Isabel van Bel’Etoile, eens snel bij. Begin augustus passeerde er op Facebook een nieuw jurkpatroontje en ik was meteen verkocht: de Lux Dress. Lees verder “Wat een Lux!”
Wat heb ik eigenlijk écht te kort in mijn kleerkast? Tops en t-shirtjes. En wat maakt ik haast nooit? Juist: tops en t-shirts. Geen idee hoe dat komt, maar vanaf nu breng ik daar verandering in!
Na de afwerking van mijn It’s a fits wikkeljurkje had ik nog een mooie lap stof over.
Meestal gaat zoiets in mijn stoffendoos met restjes, om dan pas terug boven water te komen als ik op zoek ben naar kleine stukjes stof.
Niet in dit geval. Ik vond mijn jurk zo mooi, dat ik meteen de volgende dag opnieuw met het patroon aan de slag ging. Het resultaat haalde de blog nog niet, dus daar moest ik dringend iets aan doen!
Met de lengte van mijn stofoverschot had ik net genoeg om een wikkeltop te maken, gebaseerd op het jurkje. Veel heb ik er eigenlijk niet aan veranderd… enkel vanaf de taille moest ik een stukje versmallen, zodat het shirt mooi op mijn heupen valt.
Ik koos voor een versie zonder mouwtjes, en tekende aan armsgaten en halslijn twee centimeter bij, zodat ik twee keer een centimeter kon omvouwen. Het randje stikte ik door met een tricotzigzag. Ook de zoom werkte ik op die manier af.
Een topje dat heel mooi staat op een jeans of op een recht rokje… en ook daarmee ging ik aan de slag. Ik pimpte een jeansrokje dat al een tijdje werkeloos in de kast hing wegens onzedelijk kort.
De zoom haalde ik uit en de rand overlockte ik. Op de lijnen van de oude zoom (die anders verkleurd waren dan de rest van de rok) naaide ik een strook rekbaar kant. Die gebruikte ik ook tijdens de vorige #naaimaandtegenverspilling om een jeansshortje af te werken.
Nog niet lang genoeg om mee te gaan werken, is dit rokje nu ideaal voor zonnige vrije dagen!
Wat vind je van mijn patroonhack en rokje? Mogen ze gezien worden?
Tot snel,
Lieve
PS: de foto’s zijn het resultaat van een leuke pauze tijdens het Malle naaiweekend van The Sewies… Bedankt fotografe Margot en ‘commentator-en-kledijgoedlegger’ An!
Vorig jaar daagde Margot ons uit om leuke dingen te naaien met stoffen die ze uit Mali opstuurde. Ik maakte onder andere een luchtige ‘Afrikaanse’ City Gym Short van Pearl Soho. De stof viel nogal stijf en ik dacht toen dat de short nog leuker zou zijn in een soepeler stofje. Vandaag kan ik je zeggen: er bestaat iets als té soepel voor zo’n klein en vrij aansluitend shortje!
Er zijn zo van die dagen dat alles mis loopt. Ik kocht bij De Stoffenknop een mooie viscose tricot om er een top uit te maken die ik dan bij een lange rok zou dragen. Omdat het dezer dagen lekker warm is, koos ik voor een soort Marcelleke zonder mouwen, de Tamarillo top. De stof is waarschijnlijk ideaal voor een los en soepelvallende top, maar al van in het begin bleek dat de stof niet zo mooi was in een aansluitend model. Ik kreeg de bandjes ook maar niet goed. Na een paar uur gepruts besloot ik het op te geven en uit de top plus de rest van mijn stof een City Gym short te maken voor deze zomer. Lekker licht en luchtig, kan niet missen!
Bij de eerste pas wist ik al dat ik in die short -zelfs in geval van nood- vanzeleven nooit op straat zal lopen. Letterlijk elk bultje en plooitje tekent af in de viscose. Maar opgeven staat niet in mijn woordenboek… al was het maar, omdat ik de combinatie van de fold over elastic (gevonden bij Mertens Mercerie) met de viscose zo mooi vind. Ik werkte de short dus koppig af. Als je hem zo ziet liggen, is er ook helemaal niets mis mee. Alleen ben ik geen twintig meer…
Tijdens deze hete zomer slaap ik meestal in een slipje en een top. Aangezien niemand mij ‘s nachts ziet rondlopen, kan deze short perfect dienen om in te slapen. Ik heb zelfs een bijpassend (gekocht) topje liggen… Zo is mijn harde werk van vandaag dan toch niet voor niets geweest.
Heb jij dat ook wel eens, dat er op bepaalde dagen écht niets deftigs vanonder je naaimachine komt? Wat doen jullie daar dan mee?
Tot snel,
Lieve
Zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Ik geef toe: toen ze bij mij de talenten uitdeelden, was ik te laat voor het ruimtelijk inzicht en moest ik me tevredenstellen met een restje. Resultaat: ruimtelijk inzicht en 3D-denken op een lamentabel niveau. Dikke pret verzekerd met de kaartleesoefeningen tijdens mijn militaire opleiding. Niet dat ik niet weet hoe je een kaart moet lezen, maar zodra je dat moet gaan extrapoleren of in je hoofd moet gaan omkeren, stopt het bij mij. Access denied.
Ook tijdens het naaien komt dat charmante kantje van mij naar boven (naast dat van driftkop en chaoot…). Ik lees de naaibeschrijving, kijk naar mijn lapje en…. doe dat nog zeven keer voordat ik door heb: dit gaan we anders moeten uitvogelen. Want noch het prentje, noch de (waarschijnlijk glasheldere ) uitleg brengen me een stap verder.
Het even aan iemand vragen brengt ook geen zoden aan de dijk. De mondelinge uitleg klinkt mij even vreemd in de oren als de geschreven versie. De stilaan geïrriteerde toon, na het mij op drie verschillende wijzen te hebben uitgelegd, helpt ook niet echt. Een vierde ongeduldige poging wordt dan door mij kortgesloten door te zeggen: “Oh ja, nu snap ik het”. Terwijl mijn gedachten al lang zijn afgedwaald naar die prachtige schoenen die ik in een etalage heb zien staan.
Het enige wat ik dus kan doen, is het resultaat van die mysterieuze stap te visualiseren door de stof te spelden zoals het zou moeten worden. En dan kijken hoe en waar ik dat nu aan elkaar moet stikken. Omslachtig op zijn minst…
In het begin maakte ik mezelf wijs dat het aan mijn beginnerskennis lag. Na een tijdje zou dat wel veel beter gaan… Maar: ofwel duurt dat bij mij wat langer (ik heb ook geen geduld), ofwel ben ik hier aan het wachten op Godot. Feit is en blijft dat speldjes en tornmesje mijn beste kameraadjes zijn.
Door het gespeld ga ik gestaag vooruit bij een kledingstuk. Het duurt zo lang en soms word ik overmoedig, en naai ik het zoals ik denk dat het moet. Afhankelijk van de hoeveelheid geduld die avond, zal ik dus veel spelden en weinig lostornen of omgekeerd…
Mijn complete 3D-blindheid heb ik al aanvaard als een deel van mijn innemende karakter. Ik heb dus al veel minder stress wanneer ik weer eens een armsgat heb dichtgenaaid; ik ben het gewend. Het zorgt wel voor meer hersengekraak als ik een kledingstuk moet voeren (twee 3D-dingen op elkaar, oh ramp!), of als de stof ergens trekt en ik niet weet hoe ik het rechtzetten.
Zo duurt een kledingstuk maken bij mij twee keer zo lang. Maar geen probleem volgens manlief: ik ben stil en het is een hobby. Wat maakt het dan uit dat het wat langer duurt?
Wijze woorden, maar…. had ik ook al verteld dat ik geen geduld heb?
Tot schrijfs,
Margot
Intussen weten jullie dat ik zelden een editie van Let’s Sti(c)k Together oversla. Met een hele rits blogsters rond hetzelfde thema werken is steeds een bron van inspiratie.
Vorig jaar rond deze tijd blogden we over zon, zee, strand, deze keer draait alles rond vakantie. Voor de meesten zijn de zomermaanden hét moment om te herbronnen en al ga ik zelf pas later in het jaar op vakantie, ik geniet met volle teugen van het mooie weer en van de ontspannen sfeer die vakantiegangers meebrengen als ze terug aan het werk gaan.
Hoe ik deze uitdaging zou aanpakken, daar moest ik niet lang over nadenken. In mei ging ik, na een lange burn-out en een paar maand deeltijds, opnieuw fulltime aan het werk. Net in die eerste week zag ik een testersoproep van Petite Stitchery & Co. Kelly had een leuke bikini ontworpen en zocht mensen die het patroontje wilden uittesten. Ik vergat even dat zo’n fulltime herstart toch wel zwaar zou wegen en tekende enthousiast in voor de test. Lees verder “Bikini weather – Let’s Sti(c)k Together”
Meer dan een jaar geleden zat ik zes maanden in Mali in opdracht. Altijd een leuke ervaring om een andere cultuur op te snuiven, en in de hoofdstad Bamako hadden ze ook stoffenwinkeltjes. Ik heb meer dan eens bij een collega gebedeld om met mij langs een stoffenpand te passeren. Er is dan ook meer dan één doos met mooie stofjes naar huis gestuurd, voor de girls of gewoon lekker voor mezelf.
Maar een jaar later moet ik toegeven dat ik nog steeds niet veel geproduceerd heb van mijn Afrika-buit. De drukke prints of de stijvere stof laten je niet toe eender wat te maken.
Pas toen ik in LMV de Flo jurk zag staan, wist ik onmiddellijk: we have a winner! In mijn doos steken er een paar schitterende rollen tafzijde of taft genoemd, een stijve stof die mooi blinkt. Een blauwe taft Flo zou een leuke aanwinst zijn in mijn kleerkast.
Het was mijn eerste kennismaking met tafzijde dus ik waste de stof eerst apart en trachtte met het strijkijzer hem weer mooi glad te krijgen. Doordat taft zo stijf is, begint-ie snel te kreuken, maar met een middelwarm strijkijzer krijg je dat weer terug in orde. Taft is ook erg dun maar blijft stevig, dus met een microtexnaald is-ie heel makkelijk te naaien.
Ook het Flo patroon bleek me te bevallen. Je moet alleen voldoende stof hebben en je hoofd erbij houden als je de plooitjes in de rok maakt. Ook het beleg voor je lijfje, dat je nog eens verstevigt met vlieseline, vraagt wel wat extra aandacht, maar het ging allemaal verrassend vlot.
Alleen de zakken wilden bij mij niet meewerken. Ik heb een paar keer moeten lostornen voor ik ze deftig in mijn zijnaad verwerkt kreeg. Een aandachtspuntje voor de volgende versie.
Iedereen was dolenthousiast over mijn blauw stofje, maar ik vond dat de jurk wel wat eentonig begon te worden. Ik hou van opvallende details dus kreeg mijn zoom nog een extra matte zwarte band . Zo lijkt hij wat langer, maar het heeft vooral dat ietsje meer. Met verstelbare schouderbandjes in dezelfde kleur werd het al meer mijn smaak en ik strikte de zwarte band ook nog eens rond mijn middel.
Het resultaat is een vrolijke Flo, een jurkje dat je in warme zomermaanden draagt om naar een feestje te gaan of in de stad te gaan flaneren. Ik deed het laatste met Lieve tijdens een fotoshoot in Mechelen en kreeg er fijne complimentjes over.
Ik heb een vriendin al voorgesteld om de Flo voor haar ook te maken in een mooie grijze taft die ik nog heb liggen. En ik heb al stiekem spijt dat ik niet meer dozen met stofjes heb meegenomen naar België. Misschien mijn collega’s in Bamako toch eens lief aanspreken….
Tot schrijfs,
Margot
De voorbije maanden maakte Hanne een paar keer leuke foto’s voor de blog. Zo gingen we voor het eerst op stap naar het Parkbos, daarna naar Ikea en uiteindelijk zelfs naar haar huisje.
Al deed ze de shoots met plezier en heeft ze er nooit om gevraagd, ik wilde toch graag iets doen in ruil voor haar werk. Tijdens een fotoshoot vertrouwde ze mij toe dat ze zwanger was van haar eerste kindje en sindsdien kan ze het echt niet meer verstoppen, dus daarin zocht ik mijn inspiratie voor een wederdienst.
Rompertjes maakte ik al een paar keer als cadeautje, maar ik wilde deze keer iets met meer body. Een van mijn eerste zelfgemaakte cadeautjes was een verzorgtas voor mijn schoonzusje en vriendin. Mijn neefje is intussen dik twee jaar en de tas wordt nog steeds overal mee naartoe gesleept. Een verzorgtas zou het dus worden!
Omdat ik niet zo graag twee keer hetzelfde maak, ging ik op zoek naar nieuw patroontje. De Stella Weekender van Swoon Patterns leek mij de ideale basis voor de tas: ruim met heel wat aparte zakjes aan de buitenkant.
Nadat ik gepolst had naar Hanne’s smaak, koos ik voor een zwart-wit combinatie. De canvas stoffen en contrasterende zilveren paspel vond ik bij De Stoffenknop en ik ging vol enthousiasme aan de slag.
Had ik het geweten… was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Het werd een serieus hindernissenparcours. Swoon handleidingen en patronen zijn prachtig uitgewerkt, dus daarop kan ik het niet steken. Het is echter een stuk met heel veel patroondelen, die allemaal ook nog eens verstevigd moeten worden. De voorbereiding is dus niet van de poes, en door de versteviging zijn alle handelingen net iets stroever.
Bovendien wordt de tas afgewerkt met paspel, wat het aantal stoflagen nog opdrijft. Mijn machientje ging er vrij vlot door, maar ik vond het toch moeilijk al die lagen mooi op hun plaats te houden. Meer dan eens moest ik mijn decovitje te hulp roepen.
Ik kocht daarnaast ook de verkeerde rits (met dikke tandjes in plastiek), waardoor ik de voorgeschreven techniek niet kon gebruiken. Door die misstap werd het veel moeilijker om de tas in elkaar te steken en zat ik aan het einde van mijn eerste naaidag met de handen in het haar. Mijn 3D-inzicht is nog vrij beperkt en ik kon mij de weg naar het einddoel niet meer voorstellen. Al weet ik dat ik het altijd wel tot een goed einde breng, ik lig toch wakker van zo’n dingen.
Gelukkig bestaat er een uitgebreide online naaicommunity en wilde Katrien – expert tassen maken – nog diezelfde avond uitgebreid met mij brainstormen over een mogelijke oplossing. Ik kon dus rustig gaan slapen, met dank aan die fantastische madam!
De tas telt heel wat afzonderlijke vakjes aan de buitenkant, wat ze geschikt maakt als verzorgtas: twee grote cargozakken op de voorkant plus een breed ritsvak; twee grote vakken achteraan en twee steekzakken op de zijkant. Kan tellen, toch?
Maar ik vind een tas pas handig als er ook binnenin verschillende vakjes zitten. Naast de twee brede vakken, die ik ruimer maakte door met een elastiek te werken, maakte ik ook een klein vakje-met-klep voor de fopspeen en een cargozak voor de papfles of voor een bus talkpoeder.
Hopelijk is de mama (want ze is intussen bevallen van een prachtig meisje) tevreden met haar cadeautje. Het is met heel veel liefde gemaakt en met plezier gegeven. Hanne, nog eens bedankt voor je mooie foto’s en veel succes met je bloedeigen creatie!
Wat denk jij, zou jij zo’n tas graag cadeau krijgen?
Groetjes,
Lieve
PS: De attributen voor de foto’s mocht ik lenen van mijn schoonzus-en-vriendin Annelies, waardoor ik mama-gaat-naar-het-park kon spelen in mijn eigen tuin… Dankjewel Annelies, voor je steun steeds weer aan mijn blogverhaal!
Zelf zou ik nooit zomaar heen gereden zijn, maar mijn vriendin Annelies wilde haar stoffenhorizon wat uitbreiden en nam mij op sleeptouw richting Modecoupon in Sint-Niklaas. Ik zit momenteel midden in een ‘stoffenstop’, waarbij ik probeer zoveel mogelijk stoffen uit mijn voorraad te verwerken, en had dus niets nodig. Maar tegen een gezellige ochtend snuisteren in leuke stofjes zeg ik natuurlijk niet neen.
Mijn mond viel open toen ik het ‘warenhuis’ binnenstapte. Een stoffen- en fourniturenwinkel met zo’n grote oppervlakte had ik nog nooit gezien, vandaar de benaming. Alle stoffen liggen er overzichtelijk per stofsoort uitgestald op meters- en meterslange rekken, zo ver als je kan kijken. Een heel team dames en ook een paar heren staan klaar om de klant van dienst te zijn, en om de hopen stofrollen op de toonbank terug op hun plaats te leggen, eens de stof gesneden is.
Je kan het zo gek niet verzinnen… Op zoek naar fleurige carnavalstoffen, naar stevige canvas voor bemeubeling, naar vulling voor je stoelkussens of naar skai en kunstleer? Tafelzeil of satijn, lurex of omkeerbare pailletten in tientallen kleuren… Honderden stofsoorten liggen naar je te lonken, in tientallen stijlen. Jong en kleurrijk of stijlvol en sober? Alles vind je er. Ook alle mogelijk kleurtjes lint, elastiek, paspel, knopen, flok- en flexfolie kan je er vinden.
Het lijkt wel het walhalla van de stoffen, maar na een tijdje kreeg ik toch het gevoel dat ik door het bos de bomen niet meer zag. Het gevoel dat ik te veel keuze had, en wat ik ook zou kiezen, ik zou nog heel wat moois mislopen. Eigenlijk kreeg ik er wel een beetje stress van…
Aan het eind van de rit ben ik heel blij dat ik deze winkel heb leren kennen. Als ik eens zin heb om te shoppen voor een paar projecten tegelijk, staat dit adresje zeker in mijn GPS! Maar in dit geval wandelde ik er, heel braaf, buiten met slechts één stofje dat perfect matcht met de andere stoffen voor een tas die ik ga maken.
Ken jij nog zo’n leuke adresjes?
Tot snel,
Lieve
Girls in Uniform 