Brillenhoes uit oude jas

… al klopt deze titel niet volledig. In dit hoesje heb ik een beetje ‘gezeurd’, zoals we dat in Gent zeggen. Ik heb er slechts enkele stukjes uit de lederen jas van mijn schoonmoeder in verwerkt. Upcycling, alles behalve volledig…

© Lieve Deduytschaever 180605 04.jpg

Maar toch: ik vertik het om zelfs de kleinste stukjes uit die mooie jas weg te gooien. Zulk zacht kwaliteitsleer kan altijd wel eens ergens in genaaid worden. Let maar op, je zal het nog vaker voorbij zien komen.

© Lieve Deduytschaever 180605 09.jpg

Brillenhoesjes maakte ik wel vaker, maar ik gebruikte telkens kamsnaps als sluiting. Al is daar helemaal niets mis mee, ik wilde nu toch eens iets anders. Iets wat beter past bij de stijl van mijn mooie tas en van de bijhorende brillenhoes.

© Lieve Deduytschaever 180605 06.jpg

De buitenkant bestaat uit skai met lederen stroken uit de jas. De voering is een restje van de gebloemde stof die ik ook in mijn tas verwerkte.

© Lieve Deduytschaever 180605 05.jpg

Via k-bas bestelde ik een knijpsysteempje dat ik in geen tijd verwerkte in mijn hoes. Ik gebruikte deze tutorial als leidraad. Nooit gedacht dat het zo simpel zou zijn… Het kostte mij meer tijd de lederen stroken mooi op te naaien, dan de rest van het hoesje in elkaar te steken.

© Lieve Deduytschaever 180605 11.jpg

Fijn, als de puzzelstukjes zo mooi in elkaar vallen…

Tot snel,
Lieve

The Sewies: het malle naaiweekend

Never underestimate the power of a woman with a sewing machine. Dat stond op het kaartje naast onze naaitafel die we zouden gebruiken tijdens ons naaiweekend in Malle. Een warm welkom en oh zo waar.

© Lieve Deduytschaever 180604 02

An, Lieve en ik hadden ons voor de tweede keer ingeschreven voor het naaiweekend van The Sewies. Ik haakte vorig jaar op het laatste moment af door een uitstapje naar Mali, maar ik herinner me nog wel de dolenthousiaste reacties van Lieve en An dus dit jaar moest ik écht mee doen.  En wat een weekend werd het!

© Lieve Deduytschaever 180604 16

Stel je je een grote zaal voor met veel licht, bomvol tafels, bezaaid met naaimachines, stoffen, fournituren en vijftig dames (ja echt, vijftig!) die allemaal over hun projectje zitten gebogen. 

Ik ben het niet gewend om met zoveel vrouwen op stap te gaan, maar het is echt duizend procent meegevallen. Je hebt altijd een onderwerp om over te praten en er is op elk moment iemand in de buurt die je kan helpen of raad kan geven.

Hoewel ik verwachtte dat het een gekwetter van jewelste zou zijn in de naaizaal, viel dat erg mee. Het bleef steeds rustig en er hing werkijver in de lucht, waardoor je niets anders kon als snel achter je naaimaatje kruipen.

© Lieve Deduytschaever 180604 05

Het organisatorisch superteam van Pia, Annick en Annelies had voor deze tweede editie weer enorm z’n best gedaan (hoewel ze beweren dat ze nog in een leerproces zitten rond de organisatie). Alles was voorzien, van bagagekarretjes tot strijkijzers, en de dames zorgden weer voor leuke goodiebags vol stofjes, fournituren en kortingsbonnen.

Het vormingscentrum in Malle was opnieuw de plaats om het hele weekend te naaien, te eten en te slapen, hoewel sommigen hun bed wel erg weinig hebben gezien. Allemaal heel netjes, vriendelijk personeel en lekker eten om de inwendige naaister van ons te versterken. Maar naast al dat naaigeweld was er ook een pop-up stoffenkraam van ’t Stofuiltje en konden we zaterdagavond nog langs bij De Fabrik in Malle, om nog meer in stoffen te snuisteren.

© Lieve Deduytschaever 180604 10

Omdat  een pauze wel eens goed doet, trokken An, Lieve en ik erop uit in de omgeving om een fotoshoot te doen voor de blog. Met Lieve en mezelf als -afwisselend- fotograaf en model, en An als hulpvaardige assistent die onze kleren rechttrok en commentaar gaf… kwamen we weer helemaal ontspannen en grinnikend de naaizaal binnen.

© Lieve Deduytschaever 180604 03

Duizendpoot Pia zorgde opnieuw voor de optie van een shiatsu massage, iets waar heel wat van ons dankbaar gebruik van maakten. Het was zaaalig.

© Lieve Deduytschaever 180604 25

Maar het weekend bestond  vooral uit naaien. En tetteren. En lachen. Een heel weekend lang. Sommige dames hadden meer dan tien projectjes bij, ik hield het op twee en ze zijn niet helemaal afgeraakt. Maar dat maakt niet uit, want de ervaring zou ik voor geen geld willen missen.

34274580_10160406242275394_2985573166362918912_n

De editie 2019 staat al in mijn agenda genoteerd. Aan de organisatie en de deelneemsters van ‘The Sewies 2018’: You rock ladies!

Bedankt en tot volgend jaar!

Tot schrijfs,
Margot

PS: Creatieve duizendpoot en drijvende kracht achter het weekend Pia pakt het vanaf nu nog veel grootser aan! Zij start met The Sew Bees en gaat nog veel meer leuke evenementen organiseren. Dit was het laatste weekend van The Sewies, maar volgend jaar zijn wij ZEKER van de partij bij het weekendje met The Sew Bees!

The Sew Bees

That good old An

Vrijdag trouwde mijn nichtje Janti met de liefde van haar leven. Een paar weken geleden was ik te gast op haar vrijgezellenfeestje in Hasselt. Na een superleuke workshop juwelen maken ging het richting café Mexico voor een gezellig en geanimeerd etentje. Tussen de lekkere hapjes door mocht iedereen een cadeautje geven aan de bruid-in-spé.

© Lieve Deduytschaever 180513 02.jpg

Janti is een stijlvolle dame en studeerde in haar iets-jongere-jaren aan de modeacademie. Als ik ooit een stijlicoon zou moeten kiezen werd zij het, zeker weten! Ik ging dan ook niet licht over het cadeautje en overlegde met mijn zus Elke. “Mooie grote oorbellen zijn echt iets voor Janti”, vonden we allebei. Elke wist ook waar ze te vinden: in de Oxfam wereldwinkel. Toepasselijk, want mijn nichtje is een heuse wereldburger. Ze werd geboren in India, reisde de wereld rond en woonde zelfs nog een tijdje in Dubai.

© Lieve Deduytschaever 180513 10.jpg

Bleef nog de vraag hoe we die prachtige oorbellen zouden verpakken. Een tijdje geleden was het An tasje van Jace did it! een heuse hype in naailand. Sporadisch zie je er nog wel eens eentje voorbij komen en ik blijf het een leuk cadeautje vinden.

Neuzend door mijn stoffen viel mijn oog op een prachtige blauwe jeans die ik recupereerde uit een oud jeansjasje. Door mijn patroon goed te schikken op de stof gaven de naden net dat beetje extra aan de buitenkant van het An tasje.

© Lieve Deduytschaever 180513 03.jpg

Wat verder vond ik de voering van een oude handtas die ik verknipte voor de onderdelen. De binnenkant was gemaakt van iets wat lijkt op zo’n geplastificeerd tafelkleed. De hartjes pasten heel mooi bij de blauwe jeans en ik verwerkte de zakjes van de binnentas in de voering van mijn An tasje. Zo kan Janti het tasje perfect gebruiken als een kleine toilettas, als make-up tasje of als tasje voor de babyspulletjes van het kleintje-op-komst.

© Lieve Deduytschaever 180513 05

Aan het eind van de rit voegde ik nog een veelzeggende boodschap toe aan het cadeautje…

© Lieve Deduytschaever 180513 11

Wat denk je, geslaagd vrijgezellengeschenkje?

Tot snel,
Lieve

Kersenpitrenovatie

In mijn goede voornemens beloofde ik mezelf drie themamaanden na te streven op de blog. April stond volledig in het thema ‘sport’, en deze maand gaan we weer voluit voor onze #naaimaandtegenverspilling. In onze consumptiemaatschappij staan we er, in mijn ogen, niet voldoende bij stil hoeveel van ons afval we eigenlijk zouden kunnen hergebruiken, een ander doel geven, recycleren of repareren.

Image result for upcycling

Al ben ik geen held in retouches omdat ik bang ben meer kapot te maken dan te repareren, toch doe ik het tegenwoordig wel steeds vaker. Mijn ventje is daar blij om, want gescheurde broeken of truien met een gaatje in kunnen nu toch opnieuw gedragen worden. Zelf ben ik dan weer fier dat ik het, ondanks mijn interne weerstand, toch doe.

Dingen een tweede leven geven, daar ben ik dan wel weer heel enthousiast mee bezig. Tijdens onze vorige #naaimaandtegenverspilling toverde ik een tafelkleed om tot shoppingtassen, naaide ik leuke stoffen mandjes voor de badkamer uit een oude jeansbroek, maakte ik een versleten nepleren jasje met een restje kant weer perfect draagbaar (én hip!), en verknipte ik een oud militair hemd tot een handige draagtas. Meer voorbeeldjes vind je hier.

Lieve Deduytschaever 180225 01

Op een dag was ik op bezoek bij mijn ouders en werd mijn blik naar leuk stofje getrokken. Natuurlijk was ik benieuwd wat mijn mama ermee zou maken… Het was bedoeld als nieuwe overtrek van een zwaar verbrand kersenpitkussentje. Het was echter een elastisch stofje en ik denk niet dat elastische stoffen erg warmtebestendig zijn, toch?

Lieve Deduytschaever 180225 02

Dus stelde ik voor mijn stoffenvoorraad in te duiken en een gloednieuw warmtekussentje te maken met een van mijn katoentjes.

Zo gezegd, zo gedaan… Intussen bijna een jaar geleden stuurde Margot ons een hele doos vol stevige Afrikaanse stofjes. Die lappen waren vaak tot vier meter lang, dus ik heb nog heel wat op reserve. Ik nam de  maten van het warmtekussen en maakte op een minuutje of tien een nieuwe hoes, waarbij ik -net als bij het originele model- de hoes in drie compartimenten verdeelde met een stiksel over de halve breedte.

Lieve Deduytschaever 180225 09

Eens de hoes genaaid dacht ik even snel snel de kersenpitjes over te gieten. Al ‘snel’ lag mijn hele naaikamer vol bolletjes. Ik zag pas het licht toen het eigenlijk al te laat was: de afgeknipte tuit van een plastic fles kan perfect dienen om de pitjes over te gieten. Laat ons zeggen dat ik dus minstens even lang bezig was ze over te brengen, als om de hoes te naaien.

Lieve Deduytschaever 180225 08

Maar: eind goed, al goed. Dit kleurrijke warmtekussentje is klaar voor een tweede leven!

Lieve Deduytschaever 180225 10

Tot snel,
Lieve

Asymmetrisch en vrolijk lopen

Na mijn eerste try-out om een topje te maken had ik de smaak te pakken. Deze keer wou ik eens proberen zonder een patroon te werken.

Ik had nog een asymmetrische top liggen die ik niet meer droeg. In plaats van die gewoon in de vuilnisbak te gooien besloot ik hem als basis te gebruiken. Dus even de schaar in mijn oude sportmaatje gezet, en daar lagen twee stukken oud sportgerief als start van mijn nieuwe sporttenue.

Omdat ik merkte dat er toch een groot verschil was tussen de stevigheid van mijn oude sportkledij en mijn lycra, zocht ik een sterke elastische voeringstof om mijn topje te verstevigen. Maar als lycra al moeilijk te vinden is, is elastische voeringstof die vochtregulerend is al helemaal zeldzaam. Plan B dan: de zijkanten en de schouderbanden verstevigen met twee lagen lycra. Omdat ik nog wat felle kleuren had werd mijn t-shirt meten een stuk vrolijker.

Makkelijk gezegd, iets moeilijker gedaan. Vooral de zijkanten van mijn t-shirt symmetrisch afwerken vond ik niet zo simpel. Het vroeg een paar  pogingen en behandelingen met het tornmesje voordat ik tevreden was van de krommingen. Om de schouderbandjes nog een beetje in de verf te zetten en te verstevigen, kwam hier ook nog wat fel oranje-roze lycra aan te pas.

Mijn opengeknipt topje had ook een soort ingebouwde  sportbeha, maar ik zag het niet zitten om die helemaal na te maken. Een  beleg was wel een goede optie, zodat ik toch iets meer steun heb.

Om te testen of mijn nieuwe top wel running proof was, trok ik met Lieve naar een sportterrein in Gent. Eigenlijk zit mijn vrolijk, asymmetrisch lycra-stuk echt wel goed, zelfs om te gaan lopen.

Een volwaardige opvolger voor mijn opengeknipte topje dat nu zielig in de vuilnisbak ligt.

© Moors M - IMG_7506

Tot schrijfs,
Margot

Run baby, run baby, run baby, run baby, run…

Bij het schrijven van de tekst bleef dit liedje in mijn hoofd spoken. De titel van de post was dan ook snel gekozen. Perfect voor mijn tweede loopoutfit in deze sportmaand.

© Moors M - IMG_7379

Op het Stoffen Spektakel kocht ik een dunne, soepele, glanzende grijze lycra. De bedoeling was deze samen met de zwarte en de blauwe in een outfit te verwerken. Mijn plan viel in duigen en ineens zat ik met anderhalve meter grijze lycra, waarmee ik eigenlijk niets kon doen.

© Moors M - 6U6A6040

Bij het naaien is Pinterest steeds een bron van inspiratie. Op zoek naar leuke sportitems vond ik een patroontje van een running belt, waarvoor de lycra perfect kon dienen. Ik kocht bij Toverstof blauwe fold-over elastiek en bij De Stoffenknop een bijpassende blauwe tricot. De rits vond ik in mijn voorraadkast. Op een luie Paaszondag werd het project realiteit.

© Moors M - IMG_7423

De sportriem is elastisch en kan ik makkelijk over mijn heupen trekken. Toch sluit hij perfect aan rond mijn middel, zodat hij niet afzakt of naar boven kruipt. Het zakje op de rug biedt voldoende plaats voor mijn smartphone en huissleutel, en hindert mij niet bij het lopen. Zelfs mijn sportieve schoonvader vond het interessant en bestelde meteen een zwarte versie.

© Moors M - IMG_7420

Maar… nu had ik zo’n mooie sportriem… die nérgens bij paste. Zo kunnen we ook niet buiten komen hé! Gelukkig had ik meer dan genoeg lycra en wilde ik de Stream legging nog wel eens opnieuw maken met extra schuine lijnen en mooie hoeken. Ook van de blauwe tricot had ik nog voldoende. Zo gezegd, zo gedaan.

© Moors M - IMG_7407

Een legging en een riem maken nog geen outfit, dus brak ik mijn hoofd over een origineel bijpassend bovenstuk. De Harriets van Margot en Tatiana gaven mij inspiratie voor een leuke top.

© Moors M - IMG_7426

Ik hertekende het patroon van het lijfje zodat het wat langer werd, iets breder naar onder toe, en zorgde dat broek, running belt en top samen passen dankzij een blauw beleg aan de hals.

© Moors M - IMG_7381

Het idee vond ik leuk, maar alweer ging het mis in de uitvoering. De dunne lycra trekt tegen op plaatsen waar ik het niet verwachtte, zoals aan de mouwtjes en aan de naad middenvoor. Zelfs mijn stoomstrijkijzer kan die problemen niet oplossen. De top verhuisde meteen na de fotoshoot naar de kledingcontainer voor het goede doel.

© Moors M - IMG_7390

Ik moet dus op zoek naar een ander bovenstuk voor de broek, maar dat is voor een andere keer… Deze poging gaf mij wél zin om zelf eens zo’n mooie Harriet jurk te maken.

© Moors M - 6U6A6039

Tot snel,
Lieve

Relax sporten in stijl

Tijdens mijn burn-out van vorig jaar zette ik voorzichtig de eerste stapjes in een heel ontspannende vorm van sporten: yoga.

© Moors M - IMG_7059.jpg

Een intensieve work-out was (en is) nog niet voor mij weggelegd, en al vraagt yoga ook best wat inspanning, de combinatie van bewegen en ademhalingstechnieken bracht mij de broodnodige rust in beweging.

© Moors M - IMG_7101

Al ben ik eerder fan van aansluitende (sport)kledij, bij een yogasessie draag je best heel comfortabele, zachte kledij die je niet hindert in je bewegingen. Op het Stoffen Spektakel ging ik dus op zoek naar lycra voor een lange wijde broek. Lees verder “Relax sporten in stijl” →

Let the show begin!

In een leven lang, lang geleden, toen ik nog een tiener was, ging ik geregeld babysitten bij de drie kinderen van vrienden van mijn ouders. Thomas, Matthias en Sarah waren schatten, maar makkelijk hebben ze het mij nooit gemaakt ;-).

babysitter-cartoon-w-300x367

Hun mama Nicole en ik zijn intussen ook al een hele tijd bevriend, en zij is een trouwe volger van onze blog. Toen ze mij vroeg of ik haar kon helpen met een project voor showkoor Enchanté, twijfelde ik dan ook geen seconde.

30072821_1409174975896000_146518183014768977_o

Het doel? Achtentwintig (jaja, acht-en-twintig!) gevoerde-cirkelrokjes-met-elastiek maken voor de zangeressen.

©Lieve Deduytschaever 180409 01

“Dat fiksen we wel op een dagje”, dacht de optimiste in mij. Maar na de eerste naaidag hadden we slechts een drietal rokjes klaar, plus evenveel onderrokken.

©Lieve Deduytschaever 180409 04

Meters stof plooien, 28 onderrokken en 28 cirkelrokjes knippen plus in elkaar stikken, 28 elastieken door tunnels rijgen… Het was een beetje zoeken hoe we het best zouden aanpakken en er kwam toch wel wat meer bij kijken als gedacht.

Ook al ging het niet zo snel als ik in mijn optimisme gedacht had, het was toch super gezellig, dat samen naaien. Ook mama kwam ons een paar uurtjes versterken, en het was een gekwetter van jewelste.

©Lieve Deduytschaever 180409 05

Na twee stikdagen zag mijn machine rood van de inspanning… Of zou het toch van de rode verf geweest zijn? Maar geen ramp, een doekje met ether herstelde de schade en Nicole zorgde met een hapje, een drankje en een leuke attentie goed voor de innerlijke mens.

©Lieve Deduytschaever 180409 02

Twee dagen ging ik naaien in Sint-Amandsberg, maar Nicole knipte en naaide nog veeeeeeeeel langer in haar eentje.

©Lieve Deduytschaever 180409 06

Chapeau, wat Nicole voor het koor klaarspeelde, want aan het einde van de rit stonden 28 meisjes in rode rokjes op het podium. En fier dat ik was, omdat ik hieraan mocht meehelpen!

Tot snel,
Lieve

De weg van de krijger… leidt naar een Girl in Uniform

Twee van de drie Girls in Uniform, en ook onze gastblogster An, zijn militairen. Wij komen dan ook vaak in contact met andere -vooral mannelijke- militairen, die het heel grappig vinden dat wij ‘naaien’.

DSCF1346

Een mannelijke collega die er -heel respectvol- nooit een voorspelbaar grapje over maakte, werd een van mijn beste vrienden sinds we in 2003 samen op de trein richting Brussel stapten. Intussen pendel ik dagelijks met de liefde van mijn leven in onze wagen naar Brussel, maar jarenlang zaten Johan en ik -samen met een groepje andere militairen- urenlang te tetteren tijdens de treinrit. Dan komen natuurlijk ook hobby’s aan bod.

Van mijn naaipassie was in die treinperiode nog geen sprake, al breide ik toen wel truien, mutsen of sjaals aan de lopende meter. Sindsdien heeft Johan de andere Girls in Uniform al een paar keer ontmoet en werden zelfs zijn dochters ingewijd in de geheimen van onze blog.

DSCF1339

Het hele gezin beoefende jarenlang een gezamenlijke hobby: Kendo. Ken wie? Verder dan het vriendje van Barbie kwam ik niet toen ik er de eerste keer van hoorde. Kendō (剣道) (Japans: ken, zwaard; do, manier, kunst; De Weg van het Zwaard) is een Japanse zwaardvechtkunst die sinds de 16de eeuw een groot aantal verschillende technieken verenigt, al werd het moderne Kendo pas in de tweede helft van de 20ste eeuw ontwikkeld.

DSCF1299

Kendo is een oefening in zelfdiscipline en komt voort uit de samoeraitraditie van het feodale Japan. Stoer toch?

DSCF1319

Bij Kendo maakt de krijger gebruik van een bamboezwaard: een Shinai. Toen Johan mij vroeg om een draagtas te maken voor zijn drie Shinai-zwaarden vond  ik dat een superleuk idee, al had ik er geen idee van hoe ik eraan te beginnen.

DSCF1344

Gelukkig had Johan wel wat ideetjes, die we samen uitwerkten tot een Shinai-bag op maat.

DSCF1326

De onderkant van de zak moet het gewicht van de drie zwaarden dragen. Om die te verstevigen kocht ik stevig zwart kurkleer. De rest van de buitenstof bestaat uit blauw gewaxt katoen of oilskin (alles van k-bas), een stevige stof die weer en wind trotseert en waterafstotend is. Voor de voering kozen we een oud tafelkleed. Johan grapte: “Japanse stoffen zijn vaak versierd met bloemen, dit is de Vlaamse versie”.

DSCF1302

De zak sluit met een klep en vlak eronder maakte ik in de voering een ritszakje voor de handbeschermers.

DSCF1321

Eens zwaarden en handbeschermers op hun plaats, wordt de zak dichtgeknoopt met twee touwtjes die op de achterkant genaaid werden, verstevigd met een stukje kurkleer.

DSCF1334

Tot snel!
Lieve

PS: Fotografe van dienst is Johan’s getalenteerde oudste dochter Lien. Bedankt Johan en Lien, voor deze mooie plaatjes!