Naaiblogs volgen is toch zo plezant! Al is klakkeloos kopiëren wat een ander mij voorschrijft niet mijn ding, ik krijg vaak inspiratie van de andere blogsters. Lees verder “Geritste tasjes”
Tag: #tas
In stijl naar het werk
Sinds een paar maand werk ik niet langer binnen de communicatiedienst van Defensie, maar doe ik de communicatie van de militaire vakbond VSOA Defensie. Een heuse aanpassing voor mij, aangezien ik totaal geen syndicaliste ben. Lees verder “In stijl naar het werk”
Operatie recyclage – the sequal
In de vorige #naaimaandtegenverspilling zagen jullie al mijn eerste gecamoufleerde schoudertas passeren. De Jozefien uit ‘Mijn Tas’ is het ideale model voor een gevlekte draagtas, voor dames in uniform die ook graag wat spulletjes meezeulen.
Het bleef niet onopgemerkt bij mijn collega’s, en een tijdje geleden vroeg Claudia mij er eentje voor haar te maken. Aangezien zij in Saffraanberg werkt en ik in Evere, stuurde ze haar versleten hemdvest op met de post. Lees verder “Operatie recyclage – the sequal”
Jas wordt tas
In april toonde ik je het resultaat van een sewchallenge, in de vorm van de Ramona mini hipster. Die tas heeft nog niet vaak de binnenkant van de kast gezien, zo goed past ze bij heel wat van mijn outfits! Wat ik je toen niet vertelde, is dat de tas grotendeels een upcycling project is. Daar ben ik superfier op.
Mijn lieve schoonmoeder verhuisde eind vorig jaar en deed grote kuis in al haar kasten. Deze mooie kalfsleren mantel deed ze mij cadeau onder het motto: “Je ziet maar wat je ermee doet”.
De jas bleef een hele tijd op mijn paspop hangen, want mijn drempelvrees speelde weer op. Ik wilde eerst hét ideale patroontje vinden, voor ik de schaar erin zette. Want zo’n mooie jas verwoesten voor een mislukt probeersel wilde ik echt niet. Ik doorzocht het internet en al mijn patroonboeken, keek en vergeleek, twijfelde en besloot dan weer verder te zoeken. Toch keerde ik telkens terug naar het gratis PDF patroon Ramona van Swoon. Het leek mij echter een beetje klein, dus ging de zoektocht verder.
Tot… Nele van Ooyamade mij volledig uit mijn comfortzone duwde door een vintage element in haar uitdaging te verwerken. Op dat moment viel de puzzel in elkaar en ging ik aan de slag met decovitje en stofschaar. Aan het einde van de rit lag er, naast de lappen leer, een hele stapel andere heerlijkheden op tafel.
Eerlijk is eerlijk: echt grote stukken leer had ik niet en de naden lieten zich niet verstoppen onder de strepen van het voorpand. Dus besloot ik een lap bijpassende skai als basis te nemen voor de tas. Het vintage element werd een coupon van het Stoffen Spektakel. Ook de koperleurige stukjes -verwerkt in de riem- zijn nieuw en kocht ik bij k-bas. Voor de rest is de hele tas gemaakt uit gerecycleerd materiaal.
Het leer van de jas gebruikte ik voor de schuine strepen op het voorpand en voor de riem. In het achterpand verwerkte ik een volledige jaszak, inclusief rits en voering, die ik in een schuine rechthoek in de skai stikte.
De voering van de tas was ooit de voering van de jas. Ik vond de bruine glanzende stof -gewatteerd en doorstikt- ideaal daarvoor. Doordat ze al gewatteerd was, spaarde ik een heel stuk vlieseline uit. In de voering verwerkte ik het ritsje van een jaszak, maar daarvan verving ik de binnenkant door het vintage stofje.
Top of the bill is de verzonken rits, waarvoor mijn ventje de lange rits van de jas een stuk verkortte. Dankzij het leertje aan de trekker en de kleur van de tandjes past het geheel wonderlijk mooi samen.
Meer info en foto’s van de tas vind je hier.
Wat denk je, is de transformatie geslaagd?
Tot snel,
Lieve
De weg van de krijger… leidt naar een Girl in Uniform
Twee van de drie Girls in Uniform, en ook onze gastblogster An, zijn militairen. Wij komen dan ook vaak in contact met andere -vooral mannelijke- militairen, die het heel grappig vinden dat wij ‘naaien’.
Een mannelijke collega die er -heel respectvol- nooit een voorspelbaar grapje over maakte, werd een van mijn beste vrienden sinds we in 2003 samen op de trein richting Brussel stapten. Intussen pendel ik dagelijks met de liefde van mijn leven in onze wagen naar Brussel, maar jarenlang zaten Johan en ik -samen met een groepje andere militairen- urenlang te tetteren tijdens de treinrit. Dan komen natuurlijk ook hobby’s aan bod.
Van mijn naaipassie was in die treinperiode nog geen sprake, al breide ik toen wel truien, mutsen of sjaals aan de lopende meter. Sindsdien heeft Johan de andere Girls in Uniform al een paar keer ontmoet en werden zelfs zijn dochters ingewijd in de geheimen van onze blog.
Het hele gezin beoefende jarenlang een gezamenlijke hobby: Kendo. Ken wie? Verder dan het vriendje van Barbie kwam ik niet toen ik er de eerste keer van hoorde. Kendō (剣道) (Japans: ken, zwaard; do, manier, kunst; De Weg van het Zwaard) is een Japanse zwaardvechtkunst die sinds de 16de eeuw een groot aantal verschillende technieken verenigt, al werd het moderne Kendo pas in de tweede helft van de 20ste eeuw ontwikkeld.
Kendo is een oefening in zelfdiscipline en komt voort uit de samoeraitraditie van het feodale Japan. Stoer toch?
Bij Kendo maakt de krijger gebruik van een bamboezwaard: een Shinai. Toen Johan mij vroeg om een draagtas te maken voor zijn drie Shinai-zwaarden vond ik dat een superleuk idee, al had ik er geen idee van hoe ik eraan te beginnen.
Gelukkig had Johan wel wat ideetjes, die we samen uitwerkten tot een Shinai-bag op maat.
De onderkant van de zak moet het gewicht van de drie zwaarden dragen. Om die te verstevigen kocht ik stevig zwart kurkleer. De rest van de buitenstof bestaat uit blauw gewaxt katoen of oilskin (alles van k-bas), een stevige stof die weer en wind trotseert en waterafstotend is. Voor de voering kozen we een oud tafelkleed. Johan grapte: “Japanse stoffen zijn vaak versierd met bloemen, dit is de Vlaamse versie”.
De zak sluit met een klep en vlak eronder maakte ik in de voering een ritszakje voor de handbeschermers.
Eens zwaarden en handbeschermers op hun plaats, wordt de zak dichtgeknoopt met twee touwtjes die op de achterkant genaaid werden, verstevigd met een stukje kurkleer.
Tot snel!
Lieve
PS: Fotografe van dienst is Johan’s getalenteerde oudste dochter Lien. Bedankt Johan en Lien, voor deze mooie plaatjes!
Sewchallenge – Buiten mijn comfortzone… Hoezo?
Deelnemen aan een sewchallenge heeft wel wat voordelen. Davina koppelt telkens twee deelnemers aan elkaar, die dan drie voorwaarden moeten bedenken voor hun counterpart. Dat zorgt ervoor dat je verder kijkt dan je neus lang is, en dat je -haast zonder dat je het merkt- je grenzen verlegt. In februari daagde Delphine mij in die zin uit dat ik meteen een van mijn goede voornemens inloste.
Nu koppelde Davina mij aan Nele van OOYAmade, een veelbelovende nieuwkomer in blogland. Zij wist mij op een gevoelig plekje te raken, want meteen haar eerste criterium viel mijlenver uit mijn comfortzone.
- vintage
- nieuw (voor jou)
- combinatie van minstens drie stofjes
Vintage… Ik kan genieten van een aflevering van ‘Groeten uit 1975!’ op VTM, maar ik zou dat bloemetjesbehang nooit in mijn living willen, en oker is allesbehalve mijn lievelingskleur. Nele had mij dus meteen doorzien…
Eerlijk? In eerste instantie wist ik niet welke kant het uit zou gaan en wilde ik vragen dat ene criterium te veranderen. Maar na (zoals wel vaker) een mini-brainstormsessie met Margot zag ik het al beter zitten.
Op het Stoffen Spektakel scoorde ik de perfecte lap ruwe skai en een coupon vintage bloemetjesviscose. De rest van de attributen recupereerde ik uit een kalfsleren jas van mijn schoonmoeder.
Vintage doet mij denken aan koperkleurige stukjes waar ik anders straal voorbij loop… ook die voegde ik dus toe aan mijn tas. Een bestelling bij k-bas later lagen alle elementen klaar voor de ideale tas-met-vintage-detail.
Het gratis PDF patroon Ramona mini hipster van Swoon lag al een tijdje naar mij te lonken en kreeg eindelijk een bestemming. De combinatie van de bijzondere vorm met de kleuren van skai en leer, plus het gebruik van een gewatteerde glanzend donkerbruine voeringstof gaven mij al een zeker vintage gevoel.
Om alle twijfelaars (ja Margot, jou dus!) over de streep te trekken, voegde ik er nog een opgestikte binnenzak en een gevoerd ritszakje in de bloemetjesstof aan toe.
Telkens weer vergeet ik hoeveel werk er in zo’n tas kruipt. In dit geval had mijn machine het ook nog eens moeilijk met het doorstikken van al die lagen leer. Niet simpel dus…
Het resultaat is een leuke tas geworden die heel goed past bij de vele bruintinten die ik geregeld in mijn outfit verwerk, zoals die van laarzen, een riem, jas of (zelfgemaakte) jurk. Ze zal niet vaak de binnenkant van mijn kast zien.
In mijn ogen is de tas niet mini, maar mocht ik ze nog eens maken, dan zou ik wel een rechtere uitvoering maken. Nu is de opening ter hoogte van de verzonken rits nogal smal, terwijl het best een diepe tas is.
Eens kijken, klopt het plaatje nu?
- de stoffenkeuze geeft het geheel een vintage look, met een extra duidelijke verwijzing in de tas verstopt.
- het patroon had ik nog nooit gebruikt en was dus nieuw voor mij, en ik had ook nog nooit met leer gewerkt. Dubbel nieuw!
- als ik de optelsom maak, kom ik aan 1: skai 2: leer 3: gewatteerde voeringstof 4: gewone voeringstof en 5: gebloemde viscose. Meer dan drie, als ik goed kan rekenen…
Jep, het plaatje klopt! Hopelijk is Nele tevreden…
Wat vind jij ervan?
Tot snel,
Lieve
De andere creaties in deze ronde van de blogchallenge kan je bewonderen bij
Tamara van Lunatiek – Anja van Asiwsiw
Anke van Stoffenspulletjes – Sonja van Sewingalacarte
Het cadeau van 12 stielen en 13 ongelukken
Met acht volwassenen en drie kinderen die elk voor ieder ander een cadeautje geven, ligt er vaak een hele berg onder de kerstboom bij mijn schoonfamilie. Zalig vind ik dat! Ik sprokkel het hele jaar door tips en begin vaak al in de zomer uit te kijken naar het ideale cadeautje voor elk familielid. Ook inpakken is voor mij een heus feestje. Ik verzamel lintjes en leuke attributen, zodat elk geschenkje een unieke en feestelijke verpakking krijgt. Cadeautjes geven én krijgen, ik vind het heerlijk!
Dit jaar besloten we elk maar een cadeautje te geven. Mijn schoenmoeder gaf iedereen een nummertje, en wij mochten er eentje kiezen. Bij de eerste ronde werd Yvonne op slag bijgelovig, want elke volwassene ‘trok’ het cijfer van zijn of haar partner. Ik mocht dus een cadeautje kopen voor Michael, en hij voor mij. Ideaal, vond ik… maar toch een beetje té griezelig, dus gingen de namen terug in de pot en trokken de onschuldige handjes naampjes.
Jammer dat ik nu maar één cadeautje mocht geven, aan schoonbroer Frank, en daar wilde ik dan natuurlijk wel het beste van maken! Geen bonnen of centjes, maar iets waar ik hart en ziel kon inleggen.
Frank liet zich de laatste jaren vaak bewonderend uit over mijn naaisels. In mijn hoofd was het dan ook logisch dat ik iets voor hem zou maken. Ik maakte al verschillende versies van de Jozefien uit Mijn Tas en blijf fan van het model. Gezien de sobere lijnen leek het mij ook wel een ‘manvriendelijke‘ tas. Ik had al jaren de ideale jeanslap liggen in mijn voorraad, in een mooie kleur en lekker grof geweven.
Om een lang verhaal kort te maken: alles wat mis kon gaan tijdens het naaiproces, ging ook mis. Deze had ik al gemaakt, ik wist toch hoe het moest? De handleiding volgen, dat was niet nodig! Mijn hoofd zat vol muizenissen, waardoor mijn concentratie ook niet optimaal was. Dus naaide ik stukken verkeerd aan elkaar, waardoor de naadwaarde ineens zichtbaar was aan de binnenkant van het ritsvak, of de klep er heel vreemd uitzag met vlieseline aan de buitenkant. Tot vier keer toe moest ik stukken lostornen. Gelukkig werkte ik met een ‘geduldige’ stof en waren mijn foutjes nadien niet meer zichtbaar. Aan het einde van de rit was ik een gelukkig mens!
Mijn ventje vond de tas heel mooi, maar: “ik zou niet weten wat ik ermee moet doen”. De twijfel sloeg toe. Bij een rondvraag onder mijn naaivriendinnen klonk hetzelfde: “Heel mooi, maar mijn man zou ze niet gebruiken”. Na lang twijfelen besloot ik toch door te zetten.
Tot… Michael de tas ‘paste’. Frank is een brede, grote man. Ik ben een klein fijn vrouwtje. Al had ik de riem perfect volgens de handleiding gemaakt (ja, die wél!), mannen dragen hun tassen kruislings over het robuuste lijf. Bij mij kan dat, maar voor hen… is de riem te kort!
Hoe ik het opgelost heb? Dat is een ander verhaal…
Zucht.
Tot snel,
Lieve
Wat als… afscheid nemen niet bestaat
Soms heb ik een beetje het gevoel dat ik mezelf herhaal. Patroontjes die ik een keer met plezier gemaakt heb, haal ik snel terug uit de kast voor een nieuw project. Ergens vind ik dat ook ecologisch verantwoord, want ik teken mijn patronen op het stevige plastiek van puinzakken… Het leuke aan zelf naaien is echter, dat je eindeloos met een patroon kan variëren, waardoor je eigenlijk nooit twee keer hetzelfde maakt.
Zoals jullie lazen in deze tekst, dwongen lichaam en geest mij een jaar geleden beter voor mezelf te zorgen. Ik wist dat rust levensnoodzakelijk was, maar dat het niet genoeg zou zijn. Om na deze episode steviger in het leven te staan, moest ik mezelf volledig resetten (ik noem het een grondige detox), en dat deed ik aan de hand van intensieve therapie.
Nu ik terug in het ‘echte leven’ stap, moet ik het team dat mij ondersteunde stilaan loslaten. Eén van hen is mij onderweg heel erg dierbaar geworden. Ingrid, mijn coach, stond naast me bij elke stap die ik gezet heb, en ik heb heel veel van haar geleerd. Al ben ik haar zielsdankbaar voor de steun, ook van Ingrid moet ik nu afscheid nemen. Lees verder “Wat als… afscheid nemen niet bestaat”
Operatie recyclage
Een aantal jaar geleden begon mijn ventje intensief te sporten, en verloor hij niet enkel heel wat gewicht, zijn lichaam veranderde ook van vorm. Waar hij voordien naar het werk ging in XL, volstond een M ineens. Onnodig te zeggen dat ook zijn uniform rond zijn lijf slobberde. Sindsdien lag er nog een XL hemdvest in zijn kast, als tastbare herinnering hoe het ooit was…
Het hemd was van een uitstekende kwaliteit, en het stofje lag al een tijdje naar mij te lonken. Ik voelde mij een beetje demolitian woman toen ik er uiteindelijk de schaar in zette. Knopen en zakken eraf (amaai, die hemdvesten zijn gemaakt om de eeuwigheid te doorstaan, zo goed vastgestikt!), grote stukken stof eruit knippen, naden en zomen losmaken… Uiteindelijk lag voor mij een mooi stapeltje herbruikbare stukken.
Tijdens mijn ‘zendingen’ in mijn kaki uniform, mis ik toch altijd iets. Waar steek je je kam, haarspelden, zakdoek, lippenbalsem, pilletjes tegen de hoofdpijn, gsm, sleutels, … en portefeuille? Er mogen dan zakken genoeg in ons uniform zitten, ik vind dat toch niet handig. Daarom draag ik zo vaak mogelijk mijn administratief blauw uniform, daar horen tenminste een handtas en een rugzakje bij 😊.
In het boek ‘Mijn tas’ van Elisanna en Fynn vond ik de Jozefien, een leuke draagtas met tal van mogelijkheden. Voor de buitenkant gebruikte ik een groot deel van het rugpand van de vest, en van één voorpand. De binnenkant maakte ik van een restje katoen uit Ikea, dat ik o
oit eens gebruikte om een andere tas te maken. Aangezien ik geen hele lange stukken uit de vest kon knippen, koos ik voor een riem in tassenband.
Het werd een heus hindernissenparcours. Ik ontdekte onder andere, dat ik vaak maar de helft van de beschrijvingen lees en dan stappen oversla, of dingen aan elkaar stik op de verkeerde manier. Even was mijn decouvietje weer mijn beste vriend. Ik knipte een te groot stuk van de binnenrits, waardoor ik voor het binnenvak kunstgrepen moest uitvoeren, om het nog in orde te krijgen, en nadien door een hele dikke pak stof moest stikken om alles op z’n plaats te krijgen…
Lessons learned, zoals ze in het leger zeggen: lees wat er staat!
Wat vinden jullie ervan, kan ik in het vervolg in stijl het terrein op?
Tot snel,
Lieve
PS: Ik maakte trouwens een broertje van ‘mijn Jozefien’ voor Margot, in de desert camouflage die ze daar tijdens de job draagt. Wil je weten hoe zij haar cadeautje beoordeelde? Lees deze blogpost!
Girls in Uniform 