Tijdens een heerlijk naaiweekend met de Lovely Sew Ladies in Malle naaide ik een prachtig bontjasje voor hartsvriendin Katrien. Haar leerde ik kennen toen we als jonge dames naast elkaar aan het zebrapad stonden van Don Bosco Sint-Denijs-Westrem, als twee van de weinige meisjes in een jongensschool. We hebben elkaar nooit meer los gelaten… Het jasje werd nog niet gefotografeerd, maar wat ik je wel al kan laten zien, is de leuke tas die bij het jasje hoort!
Eind oktober was het eindelijk zover: terwijl alle collega’s al lang terug waren van hun welverdiende vakantie, was het onze beurt om het werk een paar weken naar de achtergrond te verschuiven. We kozen voor een retourtje naar de zon: net als in 2017 en 2018 logeerden we in Hotel Baobab in Gran Canaria. En zoals de traditie het vereist: op vakantie vertrekken we met een koffer vol zelfgemaakt!
Hou je vast aan de takken van de bomen, want het is nogal veel… Na 10 jaar naaien verzamel je toch wel wat precies.
Ken je deze nog? Onze Stinger heeft al de hele wereld afgereisd, want hij heeft het ideale formaat voor handbagage in het vliegtuig. Het toeval wil dat mijn ventje en ik het patroon in 2018 samen uitgewerkt hebben op reis in Gran Canaria. In plaats van iets te gaan drinken of te genieten van de show, werkten wij elke avond vanuit onze kamer aan ons gratis patroon, waarvan er ondertussen al ontelbare exemplaren gemaakt werden. Intussen beginnen onze prototypes een beetje te verslijten… Tijd voor twee nieuwe misschien?
Zonnige oorden vragen niet om veel om het lijf. Een mooie en goed zittende bikini kan echter niet ontbreken! Je zag er al verschillende passeren op de blog maar één van mijn favorietjes blijft toch deze leukerd: de Azure van Designer Stitch.
In 2016 – laaaaang geleden – startte ik mijn ‘naaicarrière’ en volgde ik lessen bij Boho Atelier. Daar konden we gebruik maken van een uitgebreide bibliotheek vol naaimagazines en losse patronen. Eens het patroon gekozen en overgetekend, kregen we een kopie van de handleiding. Wat lijken die eerste maanden dat ik naaide intussen ver verleden en toch is er nog maar acht jaar voorbij!
In Burda Classics herfst/winter 2013/214 vond ik een prachtige halterjurk in twee lengtes. Voor mezelf maakte ik een korte versie en een paar jaar later volgde een lange voor een vriendin. Mijn minijurk behoort intussen ook tot het verleden, dus het was hoog tijd dat ik het patroon nog eens van onder het stof haalde.
Een van de patronen die ik al vaker opnieuw gebruikte is kooppatroon 7678 van Burda Young. Ik maakte de sweater al in verschillende stoffen en uitvoeringen, en telkens komt er weer een totaal andere trui tevoorschijn.
Het is een heel eenvoudig patroontje: twee patroondelen met aangeknipte mouwen en vier stukjes boordstof. De sweater zit echt in een wip in elkaar! Elegant kan je hem niet noemen, maar bij thuiswerk vind ik zo’n losse trui een heerlijk bovenstuk.
Patronen die mij goed passen, maak ik meestal wel enkele keren. Het leuke is dat je zelf dingen kan aanpassen en met de juiste stoffenkeuze kom je toch telkens weer tot een ander resultaat. Zo ook met het geritste vestje uit Burda Easy 02/20.
Een robuste sweaterstof met superzachte binnenkant van Minerva leende zich perfect voor een derde exemplaar van het jasje. De stof is wat donker voor mijn bleke huid, dus wilde ik graag een sweater die niet helemaal tot aan mijn gezicht komt. Dus geen hoog gesloten hals, maar liever een V. Het voordeel van een geritste sweater is dat je die rits kan openen zo ver je zelf wil. Op koude dagen doe ik hem gewoon helemaal dicht en lijk ik maar wat bleker.
Ik maakte het jasje eerder al twee keer en telkens deed ik kleine aanpassingen. Zo tekende ik het lijf vijf centimeter langer omdat ik niet graag een blote rug heb. Ik versmalde de zijkanten een heel klein beetje en haalde een centimeter af van de schouder. Bij een vorige versie maakte ik de kraag hoger, zodat ik ze dubbel kon plooien als ze dicht was, maar dat maakte ik opnieuw ongedaan.
De tijd om zomerjurkjes te maken was al lang voorbij, toen wij in november een reisje boekten naar Boa Vista in Kaapverdië. Ik had een prachtige geweven viscose crêpe van Lady McElroy liggen, en ging in mijn talloze patroonboekjes op zoek naar een gepast patroontje.
Jurk 107 uit Burda Style 05/22 had al een paar keer mijn aandacht getrokken, maar de maten gaan vanaf maatje 36 en ik heb een kleinere maat nodig. Omdat de jurk in mijn ogen toch vrij ingewikkeld in elkaar zit, én omdat er een rits in de zijnaad zit, durfde ik er niet aan te beginnen. Toch voldoet het patroon verder aan al mijn eisen: mouwtjes, geen te diep decolleté, wijde rok… zodat ik ermee op de fiets naar het werk kan, volgende lente of zomer. Ik besloot het erop te wagen.
Thuis draag ik graag comfortabele maar toch ‘nette’ kledij. Met de koude winter in het vooruitzicht, en de frisse herst die we nu doormaken, vond ik het opnieuw tijd om een lekker warm vestje met rits te maken.
Ik duikelde Burda Easy 02/20 nog eens op, want daarin staat het ideale patroontje. Ik maakte het vestje eerder al, en draag dat nog steeds heel graag. Niks leuker dan een patroon opnieuw gebruiken, want dan weet je al op voorhand dat het kledingstuk goed zit.
Een naaimagazine kopen en er niet meteen iets uit maken, er toch telkens weer in kijken… want die ene jurk is zoooo mooi, maar zou ik dat wel durven? Ken je dat gevoel?
Zo ging het ook met jurk 102 uit het Burda Style magazine 5/2022. Het kleedje stond op de cover en trok meteen mijn aandacht. De stof die zij hadden gekozen was vrolijk, kleurrijk en druk, en ik nam me voor dat mijn versie wat eenvoudiger zou worden… als ik ze al durfde maken. Want zou zo’n model mij wel staan? Ik hou van doorknoopkleedjes, maar een grote kraag en een diepe mouwuitsnijding, plus een ruffle aan het knopenpad, dat is er misschien wel een beetje over.
Toen de Minerva Exclusive Viscose Challis in de bus viel, had ik een dubbel gevoel. De stof is prachtig, zonder enige twijfel! Soepel, zacht en met een wondermooie print. Echt topkwaliteit. Maar ooooooh zoveel drukker dan ik ooit voordien durfde te naaien. Ver buiten mijn comfortzone dus. Over de reactie van mijn ventje, die enkel effen stoffen graag ziet, ga ik zelfs niet spreken…
Een tijdje geleden kocht ik in de stockverkoop van jodevisscher een bijzondere tricot in lichtblauw met streepjes en kleurschakeringen. Al probeer ik het te beperken, ik koop toch nog geregeld stoffen zonder duidelijk doel… Vaak blijven die dan een hele tijd in mijn kast liggen voor ik er een project voor vind. Herkenbaar?
Wat ik wel wist, was dat het de perfecte stof is voor een luchtig zomerjurkje. Ik doorbladerde de blog om te kijken of één van mijn ‘oude’ patronen in aanmerking kwam, maar legde de stof toch telkens weer aan de kant. Tot mijn oog viel op Burda Young 6540, te koop bij Minerva. Het patroon deed mij sterk denken aan de Odette top van La Maison Victor, waar ik ooit een jurk van maakte.
Burda Style 7/2016 staat vol aparte en asymetrische zomertops en -jurken. Het boekje werd door de jaren heen vaak opgepakt en weer neergelegd. In tegenstelling tot andere magazines waar ik jarenlang niets mee doe, deed ik dit boekje niet weg omdat de jurken mij bleven fascineren.
Zoals zo vaak gebeurt de laatste tijd, koos ik de stof en koos de stof het patroon. Deze prachtige polyester crêpe in ‘sage green’ van Minerva vroeg gewoon om niet-alledaagse jurk. Ik nam het oude boekje er weer bij en ja hoor, ik vond meteen de ideale combinatie.