Onlangs stuurde Lieve me een berichtje dat ze twee VIP-kaarten had gewonnen via La Maison Victor voor de Creativa beurs aan de Heizel en of ik niet geïnteresseerd was om mee te gaan? Lees verder “Creativa beurs op de Heizel”
Tag: #girlsinuniformblog
Afra… of hoe een moeilijk parcours toch tot iets leuks kan leiden
De nieuwe FibreMood is er en dat zullen we geweten hebben! Het is weer een editie vol stukken naar de laatste mode. Op zoek naar een leuke trenchcoat, een mooie jurk of een cosy sweater? Dan vind je ook deze keer zeker iets naar je zin!
Als (Golden) Sewista mocht ik op voorhand een kijkje nemen en alvast een patroontje kiezen om te maken, nog voor het tijdschrift in de winkels lag. Het is altijd aftellen naar het moment dat we de patronen te zien krijgen. In de Facebookgroep gonst het dan echt van de spanning… Heerlijk vind ik het moment dat je stuk voor stuk de foto’s ziet verschijnen.
Lees verder “Afra… of hoe een moeilijk parcours toch tot iets leuks kan leiden”
Een gezellige thuisbroek voor mijn ventje
Al vind ik mijn hobby nog zo leuk, naaien voor de mensen die ik graag zie vind ik nog veel leuker! Mijn ventje had wat tijd nodig om te wennen aan het idee dat ik ook zijn kleren zelf zou kunnen maken, maar eens overstag heb ik niet veel overtuigingskracht meer nodig om dingen voor hem te mogen maken.
Zo draagt hij sinds begin vorig jaar met de regelmaat van de klok een T-hemp van mijn hand en heeft hij de hele zomer door zelfgemaakte Louis shorts aan gehad. Die stuks neemt hij telkens weer uit de kast en ik ben stiekem fier dat hij ze met zoveel plezier draagt.
Winter is coming … in Malle
Toen ik vandaag op het werk toekwam, fronsten de collega’s de wenkbrauwen bij het zien van mijn vermoeide trekken. “Tja, heb net een naaiweekend achter de rug met de SewBees”, gaf ik als verklaring. Na het gewoonlijke mannelijke jolijt over de term, waren er wel enkelen nieuwsgierig naar wat dat feitelijk inhoudt. “Gewoon”, vertel ik, “35 dames uit heel België en uit Nederland komen vrijdagavond samen in het Vormingscentrum in Malle, we installeren ons in een grote zaal met onze naaimachines en toebehoren, je zegt hallo tegen je buurvrouwen, haalt je projectje boven en begint te naaien. Je eet drie keer per dag met de groep en voor de rest naai je gewoon lekker verder tot zondagnamiddag”.
Ongelovige blikken komen mijn kant uit. ”Toch niet de hele dag achter die naaimachine? ”Natuurlijk wel”, vertel ik, “er zitten daar een paar supervrouwen bij die tot negen projectjes in één weekend naaien. Dan moet je wel doorwerken hoor”. De verbazing blijft hangen aan tafel. “En kennen jullie elkaar dan allemaal?”, vraagt een andere collega. “Nee, in het begin niet”, geef ik toe,”maar ik denk niet dat je tien minuten naast elkaar kunt zitten voordat er eentje begint te babbelen en je pikt gewoon in. Lees verder “Winter is coming … in Malle”
Een restjesproject – de Geo-Bag van Patty Doo
Er zijn zo van die patroontje die je al heel lang liggen hebt, maar waar je om de één of andere reden niet toe komt. Je hebt geen tijd, het patroon ligt niet binnen oog- en handbereik of je denkt dat het te moeilijk is.
De Geo-Bag van Patty Doo, nochtans een gratis patroon, is er zo eentje. Ik had het patroon minstens twee jaar geleden afgedrukt, maar toen ik eraan wilde beginnen bleek mijn Duits zwaar ontoereikend te zijn. Ik legde het opzij, maar bleef bewonderend kijken naar de exemplaren die ik op de social media zag passeren.
Zak eens lekker door – Part II
Anderhalf jaar geleden maakte ik mijn eerste Mountain View Pull-on Jeans van Itch to Stitch. Ik stond nog in mijn kinderschoenen wat broeken betrof (al hoor je mij niet beweren dat ik nu een expert ben) en het was geen perfect exemplaar, maar ik draag de kaki broek toch met heel veel plezier. Dat doe ik nog steeds, al is ze intussen nogal versleten.
Het was dus hoog tijd voor een nieuwe! Ik hou zo van het draagcomfort van de broek met haar hoge elastische taille, die je makkelijk over je heupen trekt. Nooit een blote rug en geen gesukkel met rits of knopen als het snel moet gaan. Daardoor sla je ook een paar moeilijke stappen over in het maakproces. De omschrijving is uitgebreid en zo duidelijk dat je zelfs niet veel Engels moet kennen om het tot een goed einde te brengen.
Mijn ‘heiligdom’
Toen we, zo’n 11 jaar geleden, ons huis bouwden, was er nog geen sprake van een obsessieve hobby. Ik sportte af en toe en dat was het. We bouwden een huis met drie slaapkamers: onze ‘master bedroom’, een bureau en een logeerkamer. Toen onze neefjes nog klein waren, kwamen ze af en toe slapen. Heerlijk was dat, zeker omdat we al snel onze eigen bedtijdrituelen hadden. We kropen ’s avonds met z’n vieren gezellig in het grote bed terwijl Michael een verhaaltje voorlas. En nog eentje, en nog eentje… tot het tijd was om te slapen. Mijn favoriete moment van de logeerpartij! Maar nu de jongens pubers zijn komen ze niet zo vaak meer logeren.
Enter wilde plannen: waarom zou ik de logeerkamer niet omtoveren in een heus naaiatelier? De kamer is lang en smal, met een schuine wand, maar met ingebouwde kasten zag ik dat helemaal zitten. Alleen… waar vind je een betrouwbare stielman? Lees verder “Mijn ‘heiligdom’”
Een coole Capucha voor een coole skater
Een paar jaar geleden beslisten we in onze familie niet langer een grote stapel cadeautjes te geven met Kerst. Al is cadeautjes geven én krijgen nog zo leuk, we zaten vaak de hele avond uit te pakken aan een hoog tempo en gingen soms naar huis met dingen waar we niet zo blij mee waren. We besloten dus naampjes te trekken, zodat iedereen een cadeautje krijgt en mag geven. Dat zorgt ervoor dat je alle tijd hebt om het ideale geschenk uit te zoeken en we allemaal de tijd nemen om het rustig uit te pakken en te bewonderen. Veel gezelliger zo!
Voor de volwassenen is zoiets ideaal, maar de kinderen – die nog geen eigen budget hebben – vallen uit dat naampjessysteem. Mijn neefjes Wolf en Lou krijgen dus afwisselend een cadeau van ons of van mijn ouders. Voor mij extra leuk, want stiekem vind ik dat ene cadeautje dat ik mag geven toch wat weinig. Bovendien, het kan toeval zijn, vragen de kinderen telkens een zelfgemaakt cadeautje aan hun tante. Vorig jaar mocht ik een Oscar rugzak maken voor mijn petekind Wolf en die draagt hij nog steeds bij al zijn hobby’s.
Terugblik op ons blogjaar
Eindejaar betekent ook lijstjesperiode: ’The best of 2019’! De kranten, radiozenders, tijdschriften, sociale media doen allemaal vrolijk mee en dus konden wij moeilijk achterblijven. Onze blog is ondertussen al aan de 389ste blogpost toe sinds haar ontstaan, dus tijd voor een korte terugblik op de dingen die ons nauw aan het (naai)hart lagen in 2019. Ik ga niet voor de ‘best of’ maar wel voor de opvallende trends en verrassende nieuwigheden.
Dit jaar kropen we 94 keer in onze pen en werden we gelezen in 96 landen. Ons favoriet onderwerp was ongetwijfeld de tas in al zijn vormen en maten (27 blogposts!): brillentassen, rugzakken, heuptassen, de Stinger, reistassen en met stip op 1: handtassen. Je kan er nooit genoeg van maken! Lieve kreeg steeds meer vragen om gepersonaliseerde tassen te maken in camouflagestof, ze heeft duidelijk de smaak te pakken! Lees verder “Terugblik op ons blogjaar”
Onder de kerstboom van de Girls
Sinds we besloten samen te bloggen, proberen Tatiana, Margot elkaar verschillende keren per jaar te zien. Met drie drukke agenda’s lukt dat niet zo vaak als we zouden willen, maar het eindejaar laten we nooit voorbij gaan zonder een gezellig kerstfeestje te plannen voor ons drietjes. Gastvrouw van dienst was Margot, die ons in de watten legde en ervoor zorgde dat onze buikjes gevuld werden met allerlei heerlijkheden.
Al gaat het bij zo’n feestje vooral om het samenzijn, de Girls zijn ook gek op cadeautjes. Omdat het de laatste maanden nogal hectisch is in onze jobs, besloten we met spijt in het hart dit jaar niet voor zelfgemaakte cadeau’s te gaan. Toch wilden we een beetje in onze blogwereld blijven… Lees verder “Onder de kerstboom van de Girls”
Girls in Uniform 