Blog- en naaivoornemens – Let’s Sti(c)k Together

Creatieve geest Marjolein lanceerde opnieuw een geweldig thema voor deze Lets’s Sti(c)k Together. Meestal ben ik niet zo’n fan van goede voornemens en ik zag de groep naaisters van LS2G klassikaal in kramp schieten, dus op dat vlak ben ik duidelijk niet alleen.

18157163_10211358990223802_4807226239215224763_n

Met scha en schande heb ik geleerd dat voornemens meestal ergens in de vergeetput terecht komen. Je neemt jezelf plechtig voor elke maand je ramen te poetsen, gezonder te eten of wat vaker te gaan sporten, en begint er vol goede moed aan. Om luttele weken na datum tot de constatatie te komen dat er niets van in huis kwam.

calendar-2952462

Maar voor deze sympathieke naai-uitdaging wilde ik wel een uitzondering maken. Twaalf goede voornemens werden van ons gevraagd… voor elke maand één. Daarnaast zal Marjolein een algemene lijst opstellen, en kunnen we afvinken wat we uitgevoerd hebben. Da’s toch wel een serieuze stok achter de deur. Misschien net het duwtje in de rug dat ik nodig heb.

broom-2903582_1920

Je zal zien dat mijn voornemens zo veel mogelijk concreet en meetbaar zijn. De enige manier om nadien in eer en geweten het item te kunnen afvinken.

  1. In 2018 wil ik iets voor mijn ventje naaien. Tot nu toe hield hij de boot een beetje af, maar ik heb het gevoel dat hij begint te ontdooien. Een Theohemd vindt hij wel mooi, en een makkelijke thuisbroek staat ook op zijn verlanglijstje.
  2. Dit jaar wil ik een keertje meedoen met een heuse SWAP. Tot nu toe liet ik die kelk telkens weer aan mij voorbij gaan, uit schrik dat mijn SWAPmaatje niet tevreden zou zijn met wat ik maakte, of omgekeerd.
  3. Aan een vestje wil ik mij opnieuw eens wagen. Na de teleurstelling over mijn neplederen jasje liep ik in een boog rond alle jasjespatronen. Dat moet nu maar eens gedaan zijn.
  4. Een pyjamabroek maakte ik al, maar dit jaar wil ik de lat een beetje hoger leggen. Een mooie geklede broek, of een chique jogging, zoals de Mira van LMV, ontbreekt nog in mijn kast.
  5. Tegen de zomer wil ik een lange, zwierige overslagjurk maken. Het patroon uit Burda Style heb ik al, maar er kruipt meer dan twee meter stof in en dat hield mij tegen om er mee aan de slag te gaan.
  6. Vorig jaar ging ik mee op naaiweekend. Door omstandigheden heb ik er niet ten volle van kunnen genieten, maar dit jaar wil ik mij er volledig in smijten!
  7. Net als in 2016 en 2017 wil ik mij ten minste één keer inspannen voor het goede doel. Heerlijk, dat gevoel als je met je hobby een klein verschil kan maken voor mensen die minder geluk hebben in het leven.
  8. Minstens drie themamaanden wil ik op onze blog zien verschijnen. Vorig jaar gingen we in februari volop voor kant, in mei stond alles in het teken van mama, en in juni probeerden we de verspilling tegen te gaan in onze #naaimaandtegenverspilling. Naaien binnen een opgelegd thema daagt je toch telkens uit een beetje verder te gaan of creatiever te zijn. I love it!
  9. Die mooie, soepele, lederen jas van mijn schoonmama moet een nieuwe bestemming krijgen. Niet zomaar iets, maar een mooie handtas wil ik maken, die ik de rest van mijn leven kan koesteren. Ja, die lat ligt hoog… maar daar droom ik van.
  10. Mijn schoonmoeder vraagt al een tijdje om een leuke hoes voor de haar tuinparasol. Ik heb last van drempelvrees, maar wil daar heel binnenkort eens werk van maken.
  11. Een trimestriële blogvergadering met de Girls In Uniform staat ook op mijn verlanglijstje. De samenwerking is superleuk, maar we zien elkaar veel te weinig als groep in levende lijve. Terwijl er zo veel afgelachen wordt, als wij allemaal samen zijn…
  12. Last but not least wil ik graag verder gaan op de weg die we met deze blog ingeslagen zijn. Samen met de andere meisjes twee keer per week mooi geïllustreerde, naaigerelateerde artikeltjes schrijven. Hoe leuk is het, als je verschillende passies samen kunt laten smelten tot een coherent geheel. Schrijven, fotografie, je verdiepen in een thema én naaien. Heerlijk toch!

new-years-day-2910474_1920

Heb jij goede voornemens?

Mocht je nog inspiratie zoeken, snuister dan vooral eens door volgende blogs:

Flaflinko – C’est Saar – Nathalie’s Naaisels – Sewing à la carte – Sewbidoo – Woohoo by Davina – Frullemieke – SewBel – Wilwarincouture – ViTess – Two Owlettes –
The Needle Of Choice – Naadjesendraadjes – Noxeema – Gezien bij Justine – Larth – Stokstaartjedoethetzo – Mimaloki – Blogrevolution – Khadetjes – Liesellove – Plus 2 is 5!

 

Tot snel,
Lieve

Pyjama’s onder de kerstboom

Mijn neefjes zijn tegenwoordig bereikbaar via Ipod en GSM. Superhandig, want nu moet ik niet elke vraag via mijn zus overmaken aan de jongens. Het was dus de eerste keer dat ik hen rechtstreeks vroeg wat ze wilden voor Kerst: “Wil je graag een zelfgemaakte pyjama, of een ander cadeautje?” Bijna in koor kwamen twee berichtjes binnen: “Een pyjama!” Tja, of ik kies anders zo’n foute cadeautjes, of ze vonden hun onesies écht wel leuk…

Tante Lieve was dolgelukkig met hun antwoord. Zowel van Lou zijn onesie, als van die van Wolf, had ik nog een restje stof liggen. Ik trok naar de Stoffenknop om bijpassende tricot te halen, en ging op zoek naar een leuk patroontje in mijn uitgebreide tijdschriftencollectie. Het bovenstuk spotte ik al snel, maar nergens vond ik een leuke broek, laat staan een volledige pyjama.

2vesten

Liesbet kwam te hulp gesneld met een ideetje. Zonder zijzakken leek de Juggler sweaterbroek uit Ottobre Kids herfst 4/2015 ons ideaal. De combinatie met het Thor T-shirt uit La Maison Victor maart-april 2016 werkte perfect.

2 broeken

Mijn zus nam de jongens hun maten, maar raadde mij toch aan een maatje groter te maken. Blijkbaar groeien Wolf en Lou momenteel nogal snel. En ja, ik zou graag hebben dat ze de pyjama’s nog een paar maand kunnen dragen. Altijd spannend toch, naaien voor iemand die niet in de buurt is om af en toe te passen.

lou pjPJ WolfIk ben blij met het resultaat en hopelijk hebben de jongens er veel plezier aan.

Tot snel,
Lieve

PS: Kledij op foto krijgen zonder model in de buurt… het was een nieuwe uitdaging voor mij en Michael.

The most wonderful time of the year

De kerstperiode is een magische tijd… Twinkelende lichtjes, versiering, warmte en blijdschap overal. De koude zorgt ervoor dat mensen het thuis gezellig maken en samen binnen blijven. Dit jaar kwam de sneeuw een paar weken te vroeg, maar zelfs die winterse prik kon de pret niet drukken.

Onder de feestelijk versierde kerstbomen liggen mooi verpakte cadeautjes. De zoektocht naar het ideale geschenk bezorgt ons soms wel wat stress. Gelukkig hebben wij dé ideale hobby om een uniek en gepersonaliseerd cadeautje te maken voor de mensen die we graag zien.

christmas-2979751_1920

Al ontmoeten we elkaar niet zo vaak, als de Girls in Uniform samenkomen, is het altijd dolle pret. Zo dicht bij Kerst hadden we het ideale excuus om nog eens af te spreken: onder het genot van een hapje en een drankje zelfgemaakte cadeautjes uitwisselen. Of dat was toch de bedoeling… een venijnig wintervirus velde Tatiana daags voor ons kerstfeestje. We zullen dus nog even moeten wachten voor we elkaar nog eens in levende lijve zien, maar hieronder zie je alvast wat wij voor elkaar gemaakt hebben…

Margot: Kerstcadeautjes kopen of maken… Ik ben er geen held in. Voor mij moet een cadeautje vooral nuttig zijn. Dus heb ik Tatiana gewoon gevraagd wat ze graag zou willen. Het verrassingseffect is dan wel een stuk weg maar soit… Haar antwoord was: “Een etuitje is altijd leuk”.

Ja maar voor wat? Bij twijfel vrage men raad aan Google, bij gebrek aan inspiratie is Pinterest de reddende engel. Ik vond er een leuke boxy etui.

Dus kwam ik met het idee om een etui te maken om pumps in op te bergen, en omdat elke vrouw wel meer dan een paar pumps heeft, besloot ik er drie te maken. Om ervoor te zorgen dat je snel weet welke schoen erin zit, maakte ik een spiekvenster in de etui. Niet zo simpel, vooral omdat je met een voering zit waar je dat venster ook in moet maken, en mijn 3D inzicht is berucht voor afwezigheid.

Het feit dat je op voorhand je voering al vastmaakt aan je buitenkant van je stof maakt het keren van je stof ook een stuk beperkter, maar dat hadden noch ik, nog mijn 3D-inzicht opgemerkt in het begin. Tornen maar…

De tassen heb ik verstevigd met decovil light omdat die etuis anders maar zielig in elkaar zakten. Het ruitpatroon vond ik chique en speels, en ik dacht dat Tatiana ook wel ruiten leuk vond.

Tatiana, meid, ik hoop dat je het leuk vindt. Alvast een super kerst en hele fijne eindejaarsfeesten gewenst met een goede gezondheid voor iedereen en veel (naai)plezier, met ons!! Dikke kerstknuffel.

Lieve: Door weer en wind fietst Margot haast elke dag vanuit Mechelen naar haar werk in Evere. Zij komt graag stijlvol voor de dag, maar wil zich natuurlijk ook lekker warm kleden voor die rit. Ik haalde na lange tijd mijn breinaalden nog eens boven en maakte een lekker warme crèmekleurige beanie. Het was weer even wennen… en er passeerden een paar proeflapjes voor ik het patroon foutloos kon afwerken, maar het was leuk en gezellig nog eens te breien. Het smaakt naar meer! Margot, ik hoop dat je veel plezier hebt aan je muts. Ze is alvast met heel veel liefde gemaakt!

©Lieve Deduytschaever 171220 01Ook de buitenkant van een cadeautje vind ik erg belangrijk. Uit een van de stoffen die Margot opstuurde vanuit Mali maakte ik een leuk stropzakje om de muts in te verpakken. 

©Lieve Deduytschaever 171220 06

Dit jaar wilde ik mijn kerstkaartjes grotendeels zelf maken. Een tijdje geleden bestelde ik leuke themaknoopjes op Aliexpress, en ging ermee aan de slag voor Margot en Tatiana.

©Lieve Deduytschaever 171220 08

Tatiana: Lieve symboliseert voor mij een vrouw met heel veel veerkracht, zacht, vrouwelijk en tegelijk ook een tikkeltje stoer. Bovendien weet ik dat ze zich in het winterseizoen graag warm induffelt, dus ik dacht dat een lekker warme sjaal zeker van pas zou komen. Ik wilde dat de sjaal ook een stukje van haar persoonlijkheid toonde. Lieve draagt graag blauwtinten dus ik koos voor de zachte binnenkant een witte soft minkee en voor de buitenzijde een blauwe soft sweater melange, beiden ontdekt in de Stoffenkamer.

Pintrest bood wel inspiratie voor sjaals maar nergens vond ik een goede tutorial. Ik maakte het dan maar volgens mijn eigen inzichten, gebaseerd op de wikkelsjaals van het duitse merk DaWanda en met een lus/knopsluiting. De grote stoere houten knopen vond ik ook bij de Stoffenkamer.

Uiteraard was ik erg benieuwd naar Lieve haar reactie, het blijft toch een wilde gok om een kledingstuk voor een naaister te maken als die niet zelf de stof heeft gekozen. Ik gaf Lieve mijn cadeautje tijdens een gezellige ochtendbabbel met een lekker kopje thee en ja hoor, gelukkig kon ze het eindresultaat waarderen! Ze gaf er een eigen twist aan door de onderste knoop te verwijderen en kijk, het geheel is er nog beter door geworden. Voor mij was dit alvast een geslaagde leuke uitdaging!

Prettig kerstfeest!

Margot, Tatiana en Lieve

Een extra Aster kan nooit kwaad

Met de winter in het land is het tijd voor warmere kledij. Bij Mertens Mercerie had ik een tijdje geleden een prachtige blauw-grijze tricot gekocht, die eruit ziet als een gebreide stof. Ideaal!

©Liesbet de Bolster 171115 11

“Waarom geen leuke Aster?” suggereerde Inge, de verkoopster. Een Aster? Dat model moet wel het allergrootste succes van La Maison Victor zijn, zo vaak zie je de truien nog steeds in allerlei prachtige versies passeren op de naaifora. Maar ik had er toch al eentje gemaakt? En ik wilde een ‘chique’ trui, zonder boordstof. Het lapje ging dus bij de voorraad, wachtend op inspiratie.

©Liesbet de Bolster 171115 04

De zoektocht naar het ideale model bleef duren tot mijn vriendin-en-schoonzus Annelies -jawel- een Aster maakte. Het begon toch weer te kriebelen om met het patroon aan de slag te gaan. Bij de Stoffenknop vond ik uiteindelijk de ideale bijpassende tricot, want ook de jacht op boordstof kostte nog een beetje tijd.

©Liesbet de Bolster 171115 01

Afgaand op mijn ervaring met het sterrentruitje, maakte ik het patroon 10 cm langer en een stukje smaller ter hoogte van de taille. Het boordje achteraan moest ik ook lostornen en wat minder breed maken, zodat de halsboord mooier viel. En last but not least verlengde ik de mouwen een beetje, zodat de boord een lekker warm stukje over mijn handen valt.

©Liesbet de Bolster 171115 14©Liesbet de Bolster 171115 05

Had ik al eens verteld dat ik een koukleum ben? Van zodra het hoogtepunt van de zomer voorbij is, draag ik sjaaltjes om mijn hals te verwarmen. Met een restje van de basisstof maakte ik een cirkelsjaal. Die viel niet helemaal naar mijn zin en sloot niet voldoende aan tegen mijn hals, dus legde ik een paar plooien, tot hij op een punt op mijn borst viel. Een bijpassende knoop, et voilà, klaar was mijn sjaaltje! Zo is mijn truitje helemaal bibberproof!

©Liesbet de Bolster 171115 08

Een paar jaar geleden, nog voor ik er zelfs maar aan dacht te beginnen naaien, breide ik aan de lopende band. Deze blauwe muts lag een beetje verloren in mijn kast, want paste eigenlijk nergens bij. Toch vind ik ze supermooi, en vooral lekker warm. Trui en muts vormen nu een perfect team!

©Liesbet de Bolster 171115 09

Wat vind jij ervan?

©Liesbet de Bolster 171115 13Tot snel,
Lieve

PS: Voor de foto’s ging ik voor het eerst op stap met Liesbet.  Zij offerde haar lunchpauze op om met mij naar de dokken te trekken. Het was een super gezellig uurtje, en dat zie je!

©Liesbet de Bolster 171115 12

 

Gelezen en goedgekeurd – naaitijdschrift La Maison Victor

Aan goede patronen heeft een naaister altijd nood. In mijn kast vind je dan ook een mengeling van losse- en PDF patronen, naast een hele rij naaitijdschriften. Ik naai nu zo’n twee-en-een-half jaar, en schrik ervan hoeveel ik er al verzamelde. Tijd om de tijdschriften eens kritisch te bekijken.

©Lieve Deduytschaever 171118 14

Twee jaar lang had ik een abonnement op La Maison Victor. Ik heb elk tijdschrift sinds december 2015, en bestelde daarnaast nog enkele eerdere edities online, op zoek naar specifieke patroontjes. Dit tijdschrift ken ik dan ook het beste.

©Lieve Deduytschaever 171118 19

LMV vind ik een heel mooi ‘naai- lees en kijktijdschrift’. De vormgeving is door de jaren heen wat veranderd, maar trouw aan de stijl is het boekje een mengeling van interessante artikels, mooie foto’s en leuke patroontjes.

In La Maison Victor vind je telkens een mix van patronen voor kinderen, mannen en vrouwen. Leuk als je een kroost hebt, minder interessant als je meestal enkel voor jezelf naait.

Ook beginnende naaisters kunnen per editie zeker een paar projectjes tot een goed eind brengen. LMV geeft het niveau duidelijk aan met huisjes, en staat bekend om de uitgebreide stap-voor-stap handleiding vol duidelijke tekeningen. De patroonbladen zijn vlot leesbaar en -niet te verwaarlozen- hebben een makkelijk hanteerbaar formaat.

Voor de dames beginnen de maten soms bij 30, wat voor mij heel leuk is, al tailleren de maten wel heel ruim. Ik moet meestal wel aanpassingen doen, ook al omdat er vaak wijdere modelletjes te vinden zijn bij LMV, en die stijl staat mij niet zo.

Er sluipen geregeld foutjes in de werkbeschrijvingen en soms ontbreken er patroondelen. De rechtzetting vind je op hun website, maar als je snel begint te naaien, ben je er aan voor de moeite. Daardoor raden heel wat naaileerkrachten af, met het tijdschrift aan de slag te gaan.

Ik maakte al heel veel leuke dingen uit La Maison Victor. Mijn Odette-hack ging intussen viral, maar ook de Hanna-, de Eden– en de Kyotojurk, alsook de Astertrui en de Kristyrok passeerden in verschillende versies de revue. Met de Rochajas waagde ik mij aan een iets moeilijker patroon, en maakte ik een vriendin gelukkig. En die lijst is bijlange niet volledig, want ook Tatiana en Margot showden prachtige creaties uit het tijdschrift op deze blog…

De laatste tijd merkte ik echter, dat ik in sommige edities mijn meug niet vond. Toch een beetje zonde van het geld…

Conclusie: ik blijf fan van het tijdschriften kijk steeds reikhalzend uit naar de nieuwe editie, maar vanaf nu koop ik het in de winkel… nadat ik het eerst goed bekeken heb.

Wat vind jij van La Maison Victor?

Tot snel,
Lieve

Is naaien zoals fietsen?

Na een lange zending terug thuiskomen, geeft soms wat praktische problemen. Ik heb ongeveer al mijn paswoorden opnieuw aangevraagd, moest een halfuur zoeken naar mijn toegangskaart voor mijn werk, en wat is de pincode van mijn bankkaart ook alweer?

Soit, het feit dat ik een chaoot eerste klas ben en een geheugen heb als een zeef helpt waarschijnlijk niet. Maar die kleine vergetelheden maakten me bezorgd of ik nog de voorkant van een achterkant van mijn naaimachine zou herkennen. Naaien, verleer je dat feitelijk?

Er is maar één manier om er achter te komen, en dat is het eens testen. Ik heb snel mijn Marie van onder het stof gehaald, en het patroon van mijn eerste jurk erbij genomen. Gezien ons kikkerlandje vrij killig is, vooral na half jaar tropische temperaturen, wou ik nog een paar warme winterjurkjes produceren.

Om het mezelf wat makkelijker te maken gebruikte ik een patroontje dat ik al kende. Mijn eerste jurk, de Megan. Is wel wat symbolisch, mijn eerste jurk voor de tweede keer.

In mijn stoffendoos vond ik nog een geweven couponnetje van Marie Karo dat hier perfect voor was, en ik startte met naaien. Tot mijn grote opluchting (en verbazing) ging het erg goed. Patroondelen werden vlot aan elkaar gezet en zelfs op de juiste plaats, jawel!

De mouwen heb ik verlengd en ik heb ervoor gezorgd dat ze een beetje poften. Het kleedje is voor de rest erg sober en ik ben zot op pofmouwen. Geeft het iets extra girly.

Om toch nog een accentje te hebben in mijn Megan jurk, gebruikte ik een truc die ik van Lieve pikte 🙂 . De achterkant van de geweven stof heeft een mooie grijstint, dus als je die mouwen een beetje deftig omstikt, heb je onmiddellijk mooi afgewerkte mouwen met een leuk detail.

Achteraf gezien was deze jurk een van de vlotste projecten die ik al gedaan heb. Ik heb er mijn tijd voor genomen, en geprobeerd me enkel te focussen op het naaien, zonder dat ik dertig keer opsta om iets anders te doen. Dat heeft waarschijnlijk ook geholpen.

Besluit is dat ik het naaien niet verleerd ben. Integendeel, ik geniet er nog steeds van en heb weer heel wat ideetjes in mijn hoofd voor mijn volgende projecten. Lesson learned: een naaistop van zes maanden is geen ramp. De goesting blijft en eenmaal je de pedaal indrukt, ga je automatisch verder. Net zoals fietsen.

Tot schrijfs,

Margot

Wat als… afscheid nemen niet bestaat

Soms heb ik een beetje het gevoel dat ik mezelf herhaal. Patroontjes die ik een keer met plezier gemaakt heb, haal ik snel terug uit de kast voor een nieuw project. Ergens vind ik dat ook ecologisch verantwoord, want ik teken mijn patronen op het stevige plastiek van puinzakken… Het leuke aan zelf naaien is echter, dat je eindeloos met een patroon kan variëren, waardoor je eigenlijk nooit twee keer hetzelfde maakt.

Zoals jullie lazen in deze tekst, dwongen lichaam en geest mij een jaar geleden beter voor mezelf te zorgen. Ik wist dat rust levensnoodzakelijk was, maar dat het niet genoeg zou zijn. Om na deze episode steviger in het leven te staan, moest ik mezelf volledig resetten (ik noem het een grondige detox), en dat deed ik aan de hand van intensieve therapie.

Nu ik terug in het ‘echte leven’ stap, moet ik het team dat mij ondersteunde stilaan loslaten. Eén van hen is mij onderweg heel erg dierbaar geworden. Ingrid, mijn coach, stond naast me bij elke stap die ik gezet heb, en ik heb heel veel van haar geleerd. Al ben ik haar zielsdankbaar voor de steun, ook van Ingrid moet ik nu afscheid nemen. Lees verder “Wat als… afscheid nemen niet bestaat” →

Getest en goedgekeurd: de Maya van Blou

Een paar maand geleden stuitte ik per toeval op de Cobalt sweater, het allereerste patroontje van Blou. Ik mocht meedoen met de lanceringstour, en maakte al snel een tweede exemplaar. Wat een heerlijk, veelzijdig patroontje! Toen de meiden van Blou een oproep deden om hun tweede patroon te testen, stelde ik mij dus zonder aarzelen kandidaat.

DLOOOjgWAAAgQBf

Het Maya-patroon is er opnieuw eentje waar je alle kanten mee op kunt. Een top met lange of aangeknipte mouwen, een A-lijn jurkje, of eentje met een kokerrok. Voor de mama’s (in spé) is er zelfs een zwangerschaps- en borstvoedingsversie van dit patroon!

Omdat ik al een wikkeljurkje met uitlopende rok heb (het haalde de blog nog niet), koos ik voor het exemplaar met driekwart mouwen en rechte rok.

DSC_8922-bewerktLR

Al had ik er alle vertrouwen in dat Blou weer een toppertje gemaakt had, het was en bleef een test. Ik ging dus op zoek naar een soepel, betaalbaar tricootje. Dat vond ik in de koopjeshoek van de Stoffenknop in Merelbeke. Helemaal buiten mijn comfortzone, maar liefde op het eerste gezicht! Toch liep ik eerst nog drie keer de winkel rond, voor ik het kocht.

DSC_8979LR

De test verliep heel vlot. Net als bij de Cobalt, zijn er verschillende printmogelijkheden voor dit PDF patroon. Ik koos voor de A0-versie met naadwaarde. De handleiding is opnieuw heel overzichtelijk, en zo geraakte ik zonder problemen aan het einde van de rit.

DSC_8939-bewerktLRDSC_8945LR

Wat ben ik blij met mijn Maya-jurk! Het kleedje in viscose-tricot zit zalig. De kraag, de overslag en plooitjes in de taille maken het een heel vrouwelijk en elegant model, en de stof geeft het nét dat beetje extra. Ik ben zeker dat er niemand op de hele wereld rondloopt met deze jurk.

DSC_8969LR

Zowel Maya als Maya Mom (de borstvoedingsversie) zijn nog tot en met zondag 3 december te koop met 15% korting!

Wat vind jij ervan?

DSC_8914LR

Tot snel,
Lieve

PS: Voor de gelegenheid ging ik op stap met een ‘nieuwe’ fotograaf. Hanne en ik kwamen met elkaar in contact dankzij de handige burenapp Hoplr, en zij maakte deze prachtige foto’s van mij. Meer werk van Hanne vind je op haar site.

Eenvoud siert

Ik ben een jeansmeisje, en kan heel wat tijd spenderen aan de zoektocht naar dé perfecte jeans. Spant de broek mooi waar het hoort, is de kleur goed, verlengt ze mijn benen? Dan kan ik er alle kanten mee uit. Een leuk truitje er bovenop, een hakje, en ik ben klaar voor een feestje. Met een sneaker eronder kan ik zo de stad in met vriendinnen.

Margot VW 170331 2b

Yvette van Droomstoffen weet intussen perfect wat ik mooi vind. Deze grijs-blauwe zware tricot is mij op het lijf geschreven. Zo’n mooie stof vraagt om een eenvoudig patroontje. Ik hertekende de Kyotojurk van La Maison Victor tot een sportief truitje met gesloten rug. De Kyoto heeft een mooie opening op de rug, maar ik koos er deze keer voor om de mouwen ter hoogte van de bovenarmen gedeeltelijk open te laten en af te boorden met een siersteek. Gewoon een centimetertje omzomen en vaststikken does the trick. Dit truitje leent zich perfect voor een gezellige zomeravond op een terrasje!

Vlak voor het vertrek van Margot naar Mali, gingen we nog even lunchen in de buurt van het prachtige Antwerpse station. We konden de gelegenheid niet voorbij laten gaan, om wat leuke foto’s te nemen.

Margot VW 170331 18b

Wat heb ik die uitjes met haar gemist!

Margot VW 170331 12c

Tot snel,
Lieve

The postman never rings twice

Soms moet je een naaioplossing zoeken voor speciale problemen waar geen standaardoplossing voor bestaat. Mijn huis dateert uit 1928 en bevat tal van originele elementen, waaronder een mooie antieke voordeur met een koperen brievenbusgleuf. Dat betekent dat de postbode veel plaats heeft om brieven, kranten en pakjes ons huis in te sturen. Dat betekent echter ook dat de post aan de andere kant ongeveer een duik van een meter maakt richting gangpad. Voor brieven en kranten vormt dit niet echt een probleem. Pakjes, en zeker deze die iets breekbaars bevatten, overleven deze val echter niet zonder scheuren, deuken of breuken.

Om hieraan te verhelpen had de vorige eigenares een genieuze oplossing bedacht: de hangende postzak. Na vijftien jaar intensief gebruik was dit metaalgroene exemplaar echter helemaal versleten en dus aan vervanging toe. De gang had ondertussen ook geen groene kleur meer, dus ik wou liever een iets minder opvallende stof.

Lang geleden kocht ik in de Zeeman een donkerpaars tafelzeil dat eindelijk een juiste bestemming zou vinden aan mijn deur. Ik bestudeerde eerst de constructie, alvorens de originele zak helemaal uit elkaar te halen, en schetste de verschillende stappen. Daarna nam ik de maten van de vorige postzak over, en bestudeerde ik de manier waarop de postzak in elkaar was gestoken. De laatste stap was alles in elkaar te zetten en de constructie terug op zijn plaats te krijgen. Ik ontdekte dat de originele stof iets rekbaarder was, en moest dus nog een paar kunstingrepen doen om alles op zijn plaats te krijgen.

 

Geef toe, het resultaat mag er wezen. De post en pakjes moeten geen duik nemen, maar vallen nu veilig in de nieuwe postzak! En mijn schets? Die ging naar de buurvrouw, samen met de oude postzak, zodat ook zij van hetzelfde postduikprobleem verlost zou geraken. Veel succes, buurvrouw!

Ook al zo’n vreemde naaiprojecten gemaakt? Laat het mij gerust weten!

Tot schrijfs,
Tatiana