Zoals Margot al aanhaalde, kennen we elkaar al enkele jaren, en hebben we elkaar beter leren kennen door onze tijd op de schoolbanken in het leger.
Ondanks het feit, dat ik opgegroeid ben tussen de textiel stofjes, had ik er helemaal geen feeling mee, totdat ik na een persoonlijk dieptepunt op zoek ben gegaan naar een nieuwe hobby voor mezelf… en het naaien wel eens een kans wou geven. Ik kwam tot de vaststelling, dat de goedkope naaimachine mijn drang tot meer fameus in het bedwang hield, dus ik ging al snel over naar een professionelere versie, tot grote verbazing van mijn omgeving, zoals Margot.
Ik had er blijkbaar héél enthousiast over verteld, want initieel ging ze haar Pfaff 150 (die toen nog ergens goed was opgeborgen) aan mij overlaten… Ondertussen heeft zij de kriebel nog veel harder te pakken dan ik, en heeft haar naaimachine overuren gedraaid. Gezien haar nakende vertrek naar Mali, zal ze haar Marie eventjes moeten missen.
Valt het je trouwens op dat we allebei een ander uniform dragen op de foto’s? Margot trekt naar een heet en zanderig land, en draagt dan ook de desert camouflage en boots met de blauwe muts van de Verenigde Naties. Ik blijf in het groene Belgenlandje, en show mijn dagelijkse plunje in woodland camouflage met de zwarte combats. In het dagelijkse leven kleuren we dus hetzelfde, en ook onze baret van de genie is dan identiek.
Als trouw(st)e (?) fan van de blog, werd me gevraagd of ik het overblijvende duo zou kunnen versterken, zodat het geduld van de trouwe volgers niet teveel op de proef wordt gesteld. Ik was vereerd, maar ik besefte ook meteen, dat ik het tempo van het huidige trio onmogelijk kan combineren met mijn werk en familie. Desalniettemin werd ik wel aangetrokken door de idee om mijn (knoei-)ervaringen te delen met een groter publiek.
Aangezien ik Lieve ook al enkele malen via het werk heb ontmoet, stelde ze voor om de werkmethode van de blog uit te leggen. Na een gezellige avond met een drankje en een hapje en een overdosis aan naai-ideeën heb ik de zware taak aanvaard, om Margot in beperkte mate te vervangen.
Zoals Margot en ik hetzelfde uniform én muts delen, zo deel ik met Lieve toevallig ook dezelfde naaimachine. Misschien deel ik binnenkort iets op de blog met Tatiana…?
Tot binnenkort,
Gastblogster An
leiding, en door de jaren en cursussen heen, zijn we vriendinnen geworden. Zij is, samen met Lieve, feitelijk de reden dat ik met naaien begonnen ben: ze konden er beiden zo enthousiast over vertellen.
We spreken zo ongeveer anderhalf jaar geleden, toen ik startte met mijn lessen bij 
aar vooral dankbaar voor de onaflatende steun en aanmoedigingen van onze trouwe lezers en volgers.
Als je al een paar naaiprojectjes hebt gemaakt, begin je automatisch een speciale zak aan te leggen. De beruchte zak van de restjes. Stukje tricot, viscose, katoen en polyester, te groot om weg te gooien maar wat doe je ermee?
Die vlaggenlijnen zijn wel leuk, maar feitelijk moet je toch ook ergens de leeftijd van de jarige vermelden… Dus maakte ik daarvoor ook grotere vlaggen, knipte uit verschillende tinten vilt de cijfers, en voorzag ze van kamsnaps, zodat de ouders er steeds de gepaste leeftijfdsvlag tussen kunnen hangen. Ik wou die vlaggen eerst in polyester maken, maar dat heb ik opgegeven. Polyester glijdt weg, rafelt verschrikkelijk en je hebt steeds bobbels. Dan maar mijn laatste restjes van een kussenstof gebruikt, en hoppa.
Nu nog wat knopen op sommige vlaggetjes naaien, om er toch nog een speciaal element in te steken, en ziedaar… mijn vlaggen zijn klaar. Gelukkig heeft mijn broer een grote woonkamer waar hij alle vlaggen kan ophangen.
een leuk patroontje. Mathias leerde net kruipen, vertelde mijn schoonzusje, dus “grote knielappen zouden handig zijn”. Harembroekjes met knielappen zijn duidelijk niet zo dik gezaaid, maar de Lumberjack uit 
Zo ook, toen ik in een stoffenwinkel Den Boom in Lier met mijn moeder rondwandelde, en op een soort tartan stofje stuitte… Instant interesse… wat kan je daarvan maken?
Lieve had al een paar keer gevraagd hoe het met mijn tartanjurkje ging, maar ik had steeds het gevoel dat ik meer achteruit ging en lostornde, dan dat ik in elkaar zette.
Het zorgt ervoor, dat je stof niet uitrekt, rafelt of vervormt, net als vlieseline. Het grootste verschil is, dat het je stof niet stijver maakt. Het is gewoon een zachte stof, je die je erover plakt met je strijkijzer. De stof is handelbaarder, en een groot voordeel: het is ook makkelijker om je patroondelen uit te knippen, als je ze met Bertero hebt behandeld.
