Sinds ik een rozige Kuoria maakte voor mijn collega Kitty, heb ik al zin om ook voor mezelf eens aan de slag te gaan met dit toffe patroon van Hansedelli. Toen Lisa, designer van Hansedelli, mij vroeg om de Engelse vertaling van het patroon te testen, zei ik natuurlijk niet neen!
Aan het begin van een nieuw naaiproject gaan altijd een paar nachten draaien en keren vooraf. Zelden heb ik vanaf het begin de juiste stoffencombinatie in gedachten. Omdat ik de laptoptas wil meenemen naar mijn werk aan de Koninklijke Militaire School, wilde ik in eerste instantie een neutraal exemplaar maken in drie zwarte kunstleren met een verschillende structuur. Toen ik de combinatie voor mij zag liggen, werd ik er echter warm noch koud van.
In het vaste testersteam van Designer Stitch krijgen we een hele tijd voor de testperiode al een preview van wat komen gaat. Toen de knappe Camelia haar pretest van de Whitney Dress and top showde, viel ik als een blok voor de jurk.
Ik kon haast niet wachten om aan de test te beginnen en bestelde alvast deze prachtig vloeiende viscose bij Reuvers Stoffen in Nederland. Ik ben altijd een beetje huiverachtig om stofjes online te bestellen, zeker als ik de firma niet ken, maar in dit geval werd ik allesbehalve teleurgesteld. Het pakket werd snel en correct geleverd en de stof is van topkwaliteit.
Na mijn testexemplaar van de Neo Crossbody Wallet, een patroontje van Kaurthreads, kreeg ik meteen inspiratie voor een tweede Neo. Ik steek het niet onder stoelen of banken: de Neo is een superleuk patroontje heeft alles wat ik van een kleiner tasje verwacht.
Net als velen onder jullie ben ik bezeten van mijn hobby. Naaien is momenteel de rode draad in mijn leven en toen ik deze leuke canvas van De Stoffenknop zag liggen, aarzelde ik geen moment om er een metertje van te kopen. Het roze kunstleer, de rode canvas van de voering, de fournituren en de ritsen kocht ik bij Zipperzoo.
Als een designer zelf voorstelt om een patroon te hacken, dan klinkt dat als muziek in mijn oren. Na mijn eerste testversie, waar ik al heel blij mee was, besloot ik opnieuw aan de slag te gaan met de Jackie Sports Bra, van Porcelynne, maar deze keer in combinatie met de tankini add-on.
Het leuke van de Porcelynne patronen is dat ze een ‘mix and match’ aanmoedigen. Je kan dus makkelijk de voorkant van de Jackie -met het leuke ritsje- combineren met, bijvoorbeeld, de rug van de Christina Sports Bra en het geheel afwerken met de tankini add on. Dat was eigenlijk mijn bedoeling, maar na het printen van de tankini slaakte mijn printer zijn laatste zucht en kon ik de Christina niet meer printen. Tja, ik was al fan van de rug van de Jackie, mij hoor je dus niet klagen.
Je kent mij intussen: als ik aan de slag kan gaan met een patroontje van een mij-onbekende designer, zeg ik niet snel neen. Ook maak ik af en toe wel eens graag lingerie, al draag ik op dit moment nog weinig klassieke bh’s. Ik hou meer van een soort sportbh. Die geeft voldoende steun en ik heb geen last van beugels die na een tijdje pijn beginnen te doen. De sportieve patronen van Porcelynne zijn dus echt iets voor mij!
De Jackie Sports Bra is een sportief model met een mooi decolleté voor en achter, en een aantal bijzondere eyecatchers. Het patroon is voorzien van verstelbare bandjes die bestaan uit twee delen: op je schouder een brede gewatteerde band en daar bovenop een elastisch bh bandje. Daarnaast sluit je de bh vooraan met een rits, die netjes beschermd wordt door ritstabs voor het ultieme comfort.
‘t Is weer zover: Fibre Mood 17 komt uit en wij mochten er weer een patroontje uitkiezen. Na een grondige controle van mijn kleerkast leek het mij wel leuk om een sportieve trui te maken. Ik ben een sportbeestje en het lastige aan sportkledij is dat je het maar een keer kunt aandoen voordat je het weer in de wasmand moet gooien. Voor tussenseizoenen gebruik ik graag de Aster trui als bovenste laagje maar nu de gure temperaturen zich weer aankondigen, leek een dikkere sporttrui wel handig. De Did trui kwam als geroepen.
Dikke sweaterstof heb ik nooit in voorraad dus een uitje naar de stoffenwinkel was verplicht (Nvdr.: niet dat ik daar ooit tegenop zie…). Deze keer ging ik naar een stoffenbeurs in Mechelen (mijn eerste na Corona!!) en vond er een heerlijk zachte sweaterstof in babyblauw.
Als mijn neefjes mij vragen om een verjaardagscadeau voor hen te maken, ben ik een gelukkig mens. Wolf werd vorige week 16 jaar en hij wilde graag een sweater voor zijn verjaardag. Aan de hand van zijn beschrijving koos ik de Alfa uit I Love Sweaters & Hoodies, een hoody met buidelzak.
Omdat we elkaar sinds de start van de Corona-epidemie niet zo vaak meer zien, liet ik Wolf online stof kiezen bij de Stoffenstraat, waar ze heel veel keuze hebben in uni sweaterstoffen. Hij koos een dikkere sweater in de kleur ‘sigaar’. Herfstkleuren zijn niet zo mijn ding, maar ‘klant is koning’, dus kocht ik zonder tegenspartelen de (boord)stof, koordjes en koordstoppers voor zijn Alfa.
Het leuke aan naaien vind ik hoe veelzijdig onze hobby is. Naast een overvolle kleerkast vol zelfgemaakte kledij, naai ik ook tassen, lingerie en badmode. Die afwisseling vind ik ontzettend leuk en zoek ik ook bewust op. Toen Ann van Designer Stitch het (al dan niet tweedelig) Azure badpak aankondigde, stond ik te springen om het te mogen testen.
Badpakkenlycra had ik nog liggen van een vorige ‘badpakkenperiode’. Gek als ik ben van blauwtinten, kocht ik toen dit leuke blauw-met-fluo stofje in combinatie met een effen blauwe stof bij Fabricated. De stoffen lagen dus al een tijdje te wachten op het perfecte project.
Altijd leuk om te mogen testen voor nieuwe designers. Kaur Threads deed een internationele oproep om haar nieuwe tassenpatroontje, de Neo Crossbody Wallet, te testen en kreeg van overal ter wereld respons. Omdat ik nog steeds op zoek was naar een compact en handig tasje voor onze jaarlijkse vakantie, stelde ik mij enthousiast kandidaat. Tot mijn verwondering werd ik weerhouden!
Kennen jullie dat gevoel van een naaidip, waarbij het naaien gedurende een periode moeizamer verloopt? Ik weet zeker dat we er allemaal wel eens last van hebben maar ik had gewoon mààndenlang geen zin om mijn naaimachine boven te halen. Het leek bijna een huishoudelijke taak en ik voelde geen enthousiasme om aan een projectje te beginnen. Het enige wat er in me opkwam was: “Pfff… moet dat?”
Die naaiblues heeft de hele zomer geduurd. Zo lang dat ik me echt zorgen maakte of mijn naaikriebels ooit nog zouden terugkomen. Een naaidagje bij An thuis, bracht hoop maar nog niet steeds het nodige enthousiasme om er weer in te vliegen. Lieve raadde me aan om er gewoon aan te beginnen met een simpel projectje, maar ook dat stelde ik weer uit. Geen zin… tot ik een mailtje kreeg met de vraag of ik mee op naaiweekend wou gaan met de groep ‘Stekt en zwygt’, waar er op de valreep een plaatsje was vrijgekomen. ‘Een weekendje naaien met een bende dames in een vakantiecentrum aan zee… als je dan geen naaikriebels krijgt, ben je beyond repair‘, dacht ik bij mezelf.
Ik hapte toe en stond vrijdagavond gepakt en gezakt in Koksijde, in een grote zaal met snorrende machines en veel rumoer van taterende dames. Jullie kennen het concept van een naaiweekend wel; je installeert je met je spulletjes… en vroemm!
Ik weet niet of het lag aan het weerzien met een paar naaivriendinnen, aan het leren kennen van toffe mensen, het supervriendelijke personeel van het centrum of gewoon aan de hele sfeer, maar vrijdagnacht stak mijn eerste naaisel in elkaar en ik heb het hele weekend getaterd, geschaterd, genoten en jawel… genaaid. Omdat dit een West-Vlaamse naaigroep is, moest ik het exotische accent er wel bijnemen, waarbij ik iets vaker moest vragen wat iemand bedoelde (of gewoon zei) maar zondagmiddag verliepen mijn vervoegingen van ja en nee toch al wat vlotter.
Deze editie had ik ook iets betere resultaten van mijn naaiweekend als de vorige keer (lees: er is niks de vuilnisbak ingekieperd) en ik kreeg nog twee stofjes en een naaiboekje mee naar huis, dus de volgende naaiprojectjes liggen al klaar. Bij deze dan ook nog een dikke merci aan alle dames van het naaiweekend voor de warme sfeer en de knoertgezelligheid, met een dikke pluim voor de organisatoren Dorine en Charlotte. En een extra shout out naar mijn maatje Veronic die met mij de nachtelijke uurtjes van het naaiweekend doorbracht.
Eerlijk: ik vind het nu nog steeds moeilijk om me aan mijn machine te zetten en aan nieuwe dingen te beginnen maar ik heb enorm genoten van het weekendje. Ik zal me in de volgende maanden vooral concentreren op het maken van niet te moeilijke stukken, om mijn broos enthousiasme een beetje te beschermen. Maar het belangrijkste is: we willen weer!
Heb jij veel ervaring met een naaidip? Laat het me weten.
Girls in Uniform 