Het kan wel eens gebeuren dat ik op het eerste zicht wild ben van een patroontje, maar dat ik gaandeweg begin te twijfelen of het wel mijn ding is. Zo ook met de Thea van Zonen 09. Ik zag heel wat toffe exemplaren passeren en omdat de patronen van Zonen 09 van topkwaliteit zijn, besloot ik de ‘vrouwelijke Theo‘ voor mezelf te kopen.
Het perfecte stofje had ik ook nog liggen… Ik kocht ooit tijdens een stockverkoop drie meter viscose bij Toverstof. Daarvan maakte ik mijn eerste Lux dress, maar ik had nog een mooie lap over. Nu schijnt blauw mij goed te staan… dus een hemdje in mijn lievelingskleur kon er nog wel bij.
Al krijg ik niet zo vaak ‘bestellingen’, als iemand uit mijn omgeving me vraagt om iets op maat te maken, zeg ik zelden neen. Voor mezelf heb ik nu stilaan wel genoeg tassen, dus ik ben altijd blij als ik mijn hobby kan uitvoeren ‘op kosten van een ander’. Het is een win-win situatie: ik kan lekker naaien en aan de prijs van het materiaal heeft die ander een mooie tas. In dit geval vroeg mijn collega me of ik een laptoptas kon maken voor haar nieuwe Dell computer. Met de Kuoria van Hansedelli in mijn achterhoofd zei ik volmondig ja!
Collegaatje ‘K’ wist goed wat ze wilde: een combinatie van zwart, roze en bloemen. In het begin zag ik dat niet volledig goed komen, want haar smaak ligt buiten mijn comfortzone. Maar in overleg met Mieke van Kbas kwamen we tot drie stoffen die heel mooi samen kleurden: zwart kunstleer voor de basis, roze kurkleer als accent en een fleurige canvas van Pieke Wieke als eyecatcher in en op de tas. Daarnaast koos ‘K’ voor ritsen op rol met roze-gouden tandjes en voor roze tassenband. Ook de nodige verstevigingen kocht collega ‘K’ bij Kbas.
Wanneer ik ’s morgens uit bed kom, trek ik meestal snel een geritst vestje over mijn pyjama. Ik vind het heerlijk nog even zo rond te hangen voor ik in de douche spring. Jarenlang wisselde ik een sweatervest af met een vestje in dunne fleece. Dat vestje heb ik al twee keer hersteld met patches op de ellebogen: het zit heerlijk en buiten de doorgesleten ellebogen ziet het er nog prima uit. Toch werd het stilaan een beetje te marginaal om het te blijven doordragen, al deed ik dat nog steeds, tot groot jolijt van mijn ventje.
Het Burda Easy magazine 02/20 passeerde hier al eerder de revue. Ik maakte er al een jurkje en eentrui uit, maar ik kocht het magazine eigenlijk voor het leuke vestje met rits dat erin staat. Toch durfde ik er niet meteen mee aan de slag, aangezien ik nog niet vaak een vestje maakte waar ik helemaal tevreden van was. De meeste exemplaren werden al snel aan vriendinnen of familie gegeven, wegens nét niet zoals ik het wilde.
Bij elke linkparty van FibreMood overleggen de Girls en ik over wie welk stuk zal naaien. Zo ging Margot vorige keer resoluut voor een stoere Paulette blouse en koos ik voor een romantische Mabel. Al was de knoop niet zo snel doorgehakt deze keer, want Margot en ik durven al eens dezelfde smaak te hebben… Ik had dus wel graag de Paulette gemaakt en zij zag ook iets in de Mabel. Gelukkig valt al snel na de linkparty het magazine in de bus en kon ik alsnog aan de slag met de Paulette.
Een prachtige, zachte, kwalitatieve zijde van Liberty London (te koop bij Minerva) lag al een tijdje naar mij te lonken. Het is een stofje met een prachtige glans, een roze ondertoon en een mooie blauwe print waar je uren naar kan kijken. Omdat zo’n mooie stof niet te veel tralala nodig heeft, koos ik er -net als Margot- voor de Paulette zonder ruffles te maken.
Ik heb een nieuwe crush, ik kan niet stoppen met ernaar te kijken en ermee te showen. Indien niet in gebruik, hangt hij zelfs aan de muur als decoratie…. Voor alle duidelijkheid, het betreft niet mijn man, noch een derde partij maar wel een geweldige laptoptas. En niet zo maar eentje. Een exemplaar dat de ontwerpster van de Stinger, Girl in uniform Lieve, dan ook nog eens zelf voor mij heeft gemaakt. Geef toe, een mooier cadeautje kan je toch niet krijgen!
Voor diegenen die het nog niet gemerkt hebben… het is lente en de eerste warmere dagen met zonnestralen, bloemetjes en heel veel goesting in ijs zijn al gepasseerd. Dat vroeg ook om een inspectie van mijn stofjesstapel. Wat kan ik zoal maken, dat me dat dartele lentegevoel geeft?
De linkparty van FibreMood kwam als geroepen want in deze editie viel mijn oog op een leuke meisjesjurk. Het schoot me te binnen dat het weer lang geleden was dat ik iets voor mijn nichtje gemaakt had. Deze Rosa jurk kon daar verandering in brengen. De jongedame draagt graag kleedjes en rokjes en haar favoriete kleuren zijn roze, paars en groen. Ze is dus een ideaal slachtoffer voor mijn naaiwoede. Mijn eerste idee was om haar te verrassen met een prinsessenkleed en dus wou ik Rosa gewoon een beetje verlengen met een korte sleep achteraan. Maar toen ik in Stitch en Co aan het rondsnuisteren was voor glitterstofjes, viel mijn oog op een print waar ik instant lentekriebels van kreeg. Groen en roze, ik werd er instant happy van. Change of plan dus. Geen prinsessenjurk maar een lentejurk. Mijn broer verzekerde me dat ze dat ook leuk zou vinden dus volgde ik braaf het patroon voor een lentekleedje.
Ken je dat, als een blok voor een patroontje vallen, nog voor je het zelfs goed hebt bekeken? Dat overkwam mij met deze elegante Brenda van Designer Stitch!
Zoals we het gewend zijn van Designer Stitch, bevat het patroon ook deze keer weer tal van mogelijkheden. Je kan kiezen voor een rechte of een wijde rok, telkens in verschillende lengtes. De hals werk je af in een V of gewoon rond. Voor de mouwen kan je kiezen uit drie modieuze variaties: een ‘Bishop sleeve’, een ‘Petal sleeve’ of een 3/4 sleeve met pleated cuff’, waar ik meteen verliefd op werd. Ik ging bij mijn Brenda voor een elegante V-hals, 3/4 mouwen en een rechte rok tot boven de knie. Het patroon voorziet een blinde rits op de rug, maar in ‘mijn’ versie is een rits helemaal niet nodig. Bij de ronde hals zou ik er natuurlijk wel voor kiezen… maar het patroon is gemaakt voor Scuba crêpe en die is voldoende rekbaar.
Het stofje van Fabricated, daar droomde ik online al lang van… de prachtige kleuren en print trokken mij enorm aan, maar ik had nog nooit met scuba crêpe gewerkt en dat schrikte mij een beetje af. Dat de aanbevolen stof voor de Brenda scuba crêpe is, haalde mij over de schreef. De stof was in het echt nog mooier dan op mijn computerscherm. Dat verdiende een vreugdedansje!
Als het juiste tassenpatroon samenkomt met de juiste stof, dan gebeuren er mooie dingen in tassenland…
Toen het Engelse Minerva deze prachtige gebloemde canvas van ArtGallery in mijn bus dropte, ging ik op zoek naar een patroontje in mijn -intussen uitgebreide- ‘bibliotheek’. Ik wilde heel graag iets maken uit ‘Mijn Tas 2′, een van mijn favoriete tassenboeken. Ik hoopte dat de stof de hoofdrol zou spelen in de tas, want zo’n kwaliteitscanvas is te mooi een om een bijrolletje te spelen. De Anna II uit het boek leent zich perfect voor dit doel.
Ik beken, ik ben geen geweldige naaister maar droom wel van de mooiste projecten. Niet zaliger dan nieuwe ideetjes opdoen terwijl ik wegdroom in mijn collectie naaitijdschriften, de geschikte stoffen koop en de aangepaste patronen uitteken! Helaas word ik daarbij regelmatig bijgebeend door de realiteit en verdwijnt mijn naaiproject, hoewel mooi overgetekend en geknipt, in de kast.
Het was niet anders met deze Indira hemdjurk. Ik wou heel graag deelnemen aan de Secret Sewciety van FibreMood voor editie 8. Vol goede moed koos ik een mooie viscose met een vleugje wol bij Toverstof, mijn favoriete stoffenwinkel in Destelbergen. Ik vond er ook prachtige oranje knopen die het geheel toch iets meer punch zouden geven. Eenmaal thuis begon het betere teken- en knipwerk, en lag mijn Indira helemaal klaar om in elkaar te naaien en vervolgens te bloggen… en daar stopte het dan. De dag erna startten de grote elektriciteitswerken in ons huis en leefden we tijdelijk op een werf. En nog geen maand later kwam er een virus België binnengeslopen dat mijn agenda voor het volgende jaar zou bepalen en de speelruimte in mijn vrije tijd enorm zou beperken. Ik weet, het klinkt als een belachelijk excuus maar net in volle corona-tijd had ik nog minder tijd dan anders om te naaien.
Zelden ben ik slaaf van de mode, maar de trend van de volumineuze mouwen zet zich nu verder in mijn kleerkast. Ik ga steeds weer op zoek naar patroontjes die dat ietsje meer hebben en vaak vind ik dat ietsje meer nu in de mouwen. Het is alweer een jaar geleden, maar toen ik Burda Easy 02/2020 doorbladerde in de krantenwinkel, viel mijn oog niet enkel op het jurkje dat ik al eerder maakte, maar vooral op een leuke sweater: sportief en draagbaar, maar toch speciaal door de bolle mouwkop.
Een lang gekoesterd sweaterstofje in een mooi grijs-blauw dat ik bij Toverstof kocht, moest eraan geloven. De kleur en de leuke, ietwat retro, print combineerde perfect met het gekozen patroon. Een sweater kan eenvoudig of net bijzonder uitdraaien door de stofkeuze, dus zoek ik het hele jaar door naar mooie stoffen om dan later op een bijpassend patroon te stoten.
Girls in Uniform 